Para Human Being

Twitter'a yeni başlayacaklara tavsiyeler

2011-08-17T21:02:00.004+03:00

Parahumanbeing dev bir hizmetle daha okurlarını buluşturuyor. Malum günümüzün en aktif mekanları artık lunaparklar sinemalar değil internet minternet alemleri. Hal böyle olunca ben de benim biricik okurlarımın sosyal ağlardan mahrum kalmaması için Twitter için genel bir adab-ı muaşeret yazısı hazırlayayım dedim. Olur da "sen kim oluyorsun da böyle akıl veriyorsun" diyen okurlar çıkarsa aranızdan onlara ne tatlı dille yaklaşırım, ne de nazik davranırım baştan uyarayım.

Ne çok kişisel, ne de çok genel şeylerden bahsetmeyin. Kişisel mevzulara girmek Twitter'ın şanındandır ancak kimsenin anlamayacağı en özel olaylarınızı da yazmayın. Ayrıca sırf güncel olayları yazmak da matah değildir. En nihayetinde gazete değil orası, sosyal falan bir ortam.
Size ilginç gelen şeyler başkalarına da öyle gelir mi diye bir düşünün. Misal "Bu saatte uyandım, inanamıyorum kendime, haman tanrım!!1!1!" ya da "Son 5 saattir açım, hiçbir şey yemedim!11!!1 Öleyom!11!1birbirbir" gibi tweetler aslında öyle pek de ilginç değil.
Bir kedi görüp 5 tweet atan kızlardan olursanız, olmaz olun.
Twitter hesabı bir şeyler yazın diye açılır, önünüze geleni retweet edin diye değil.
Yediğiniz içtiğiniz sizin olsun, öyle ulu orta resimlerini koymayın. Oruçlusu var, bulamayanı var, bulup da rejim yaptığı için yiyemeyeni var falan.
Tespit insanları candır canandır okurken eğlendirir ama klişelerden kaçabilmek büyük meziyettir. Bunu başaran sevilesidir.
Ünlüler klavyeniz kadar yakın görünse de kendi bilgisayarları kadar uzaktırlar aslında. Onlara laf yetiştirip diyaloğa girmeye çalışmayın olmaz. Çoğu o hesabı kendisi bile kullanmıyor zaten. Ayrıca "Bütün tweetlerinizi okudum ama hepsine tek tek cevap veremiyorum" diyorsa bilin ki hiçbirini okumamıştır, ama yalanına güzel kılıf uydurmuştur.
Twitter'ın olayı 140 karakterdir. Askerlik anısı anlatayım diye alt alta 10 tweet atan kişinin yeri Twitter değil blog falandır.
Foursquare'i Twitter'a bağlamak güzel bir adet de kimisi de helaya gitse check-in yapıyor arkadaş. Çok hava atma heveslisi de olsan şekil mekanlardan at tweetlerini de bari hep öyle yerlere gittiğin sanılsın. Bir de elalemin Twitter'ı senin check-in'lerinle dolmasın.
Fotoğraflı tweetler bana hep çok daha keyifli gelmiştir. Fotoğraf dediğim de tabaktaki yemek değil de etrafı falan gösteren fotoğraflar tabi daha ziyade.
Twitter muhabbet etme yeri de değildir. Bunun için MSN var, Twitter'ın mesaj olayı var, Facebook'un konuşma olayı var. İlla konuştuğunuz herşeyi bütün followerlarına gösterme meraklısıysan da başka bir yere kaydet de Twitter'a tek link at bari. Milletin neşesi kaçmasın.
Yazmaya değer bir şeyin yoksa, yazmana da çok gerek yok demektir.

Yav böyle de çok mu ahkam keser gibi oldu nası oldu anlamadım. 4 kişi okuyucu kitlem var zaten onu da kaybedersem olmaz olsun böyle blog. Ama du bakalım hadi hayırlısı. Kısmet.

Şöyle Böyle #45

2011-08-14T18:48:00.005+03:00

Tee Mart ayından sonra ilk defa tekrar karşınızdayım. Burdan aklına "Para Human da yaz uykusuna yatan bir hayvanmış demek ki" gibi şakalar getirenlere devasa cüssemi hatırlatmanın yanı sıra, ufaktan da bir açıklama yapma gereği duyuyorum. Efenim ben son 8 aydır, sabah 6:35'te kalkıp akşam 7:20 falan gibi evine gelen, vasat bir memur hayatı sürüyourm. Bundan kelli de hayatımdan anormal bir şekilde bunalmış durumdayım. Bu blog olayı da gözüme çok büyük gözüktüğü için "ben yapamıyorum benden buraya kadar" demiştim. Sonra gözüme o kadar da büyük gözükmeyen bir mikroblog alemine giriştim. Mesai saatleri içinde ver ettim tiwiti ver ettim tiwiti. Tiwitlerimden birinin Facebook'taki izdüşümünün altında benden blog yazısı isteyen kadim dostu da kırmamak adına o anın gazıyla bu ay içerisinde 4-5 post sözü verince düştüm klavyenin karşısına. Bakalım bir şöyle böyle yazısı çıkarabilecek miyim bunca aylık aralıktan sonra.

Müzmin öğrencilik halimden nihayet kurtuldum. 7 sene uğraştım. Geçici mezuniyet belgesini almak için bile 3-4 kere gittim geldim. Sonunda ne mi verdiler a dostlar? Bildiğin civciv sarısı kağıda basılmış üstünde de "ana adı bu baba adı bu olan herif mezun olmuştur" yazan bir kağıt. 7 sene okudum ulan. totalde 24 sene civarı yaşamış bir insanım ben, 7 senesini bu sidik sarısı renkli kağıda mı harcadım. Adam gibi A4'e bassalardı bu kadar içime dert olmayacaktı yemin ediyorum.
İş dünyasının en dertli olayı kurumsal sırıtıştır. Öyle ince bir ayarı vardır ki bunun ne selam verdiğiniz kişi "aha bişey söyleyecek galba" diyerek durmalı ne de "belli belirsiz bir hareket sezdim sanki" gibi şüpheye düşmelidir. Detaya girmemiz gerekirse. Kafa yer ile yaklaşık 75 derecelik bir açı yapacak, göz göze gelindiği anda dişler gösterilmeden sırıtılarak kafa 20 derece öne eğilecek. Böyle okuyunca kolay geldi diyenleri bir de iş hayatına girdikten sonra görmek isterim. En beklenmedik anlarda verilmesi gerekendir zira kurumsal sırıtış. Hafife almamak gerek.
Bildiğiniz üzere (ya da belki bilmiyorsunuz işte nebileyim) Türkiye'nin en büyük gazetelerinden birinin olduğu binada çalışıyorum. Bir gün o gazetenin bulunduğu kata elimi kolumu sallayarak girip "baskıyı durdurun" diye bağırmamak için nasıl bir mücadele verdiğimiz tahmin edemezsin sempatik okur. Allah kimseyi doğuştan yumurcak yapması işte.
Geçen gün ofise doğru yürürken kendi kendime "ulan hayatımda da 100 gr heyecan olaydı iyidi" diye düşünürken baktım hazır yokuş aşağı ortam, saldım kendimi eğimin elverdiği yöne. Hızlandıkça hızlanıyorum, şahlandıkça şahlanıyorum, içim dışım adrenalin oluyor falan. Sonra bir anca birkaç ay önce ofisin önünde yağışlı zeminde kayıp asfaltı öptüğüm (tabi sonrasında kimse görmediği için tırt gibi sevinerek ayağa kalktığım) noktayı görünce durdum. Sonra da farkettim ki Facebook'a yazamayacağım ekstrem sporun zerre hayrı yok zaten. Ben oraya "Ekstrem yürüyüş" yazsam tefe koyup çalar beni bunca Facebook insanı.
Dikkat ettim Facebook'ta iade-i like diye bir durum var. Misal ben birinin paylaştığı bir şeyi beğendim ya, o da gün içerisinde benim paylaştığım bir şeyi paylaşma eğiliminde oluyor. Normalde hiç umursamayacağı bir şey olsa bile Türk örf ananelerini sosyal ortamda yaşatmak uğruna beğeniyor.
Bana ramazanın en büyük güzelliği ofisteki tuvaletlerin daha bir tenhalaşması oldu. Ha bir de kimse içmediği için sebillerdeki sular buz gibi. Bademcik şişirtecekti bana az kalsın yaz ortasında.
Geçen gün ofisteki masamın üzerinde "My name is not Victoria, but i have a secret too" yazan bir toka buldum, ufak bir şey. Nası gizemli bir olay var ya, aklım çıkacak resmen düşüne düşüne. Bir toka ile bu kadar düşünen insanın hayatı bildiğin tırttır diyorum bir yandan da kendi kendime, ama bir yandan da düşünmeden edemiyorum. Çok acayip şeyler bu şeyler.
Çevremdeki insanların bir çoğu (erkek olanlar) nişanlanmaya falan başladı. Ancak ortak noktaları da şudur ki nişanlıları psikolog. Ben de bunu farkedince "lan" dedim "benim niye aklıma gelmedi lan daha önce" dedim.
Yaz geldiğinden beri sağ tarafımda ne oluyor ne bitiyor bilmiyorum. 3 aydır vantilatöre bağımlı yaşadığım için robokopa dönüştü bünye yine haliyle. En son mayısın başlarında falan sağ tarafıma dönebilmiştim galba. Çok da bir şey yoktu zaten.
Son 10 sene içerisinde 2 kere tatile gittim. Ocaktan beri de düzenli olaraktan sabah 9 akşam 6 çalışıyorum. Tahmin edebilirsiniz ki tatile gitmek istiyorum. Gidemeyince de bari gidenleri görmeyeyim diyorum. Bu esnada da yakın zamanda başkasıyla evlenen eski sevgilimin, tahminen gideceği balayında indirim alabilmek için eşini dostunu mail listesine eklediği tatil fırsatları benzeri bir siteden düzenli olarak gelen mailleri anormal can sıkıyor. Gelen mail hem "bak şöyle güzel oteller var" derken bir yandan da "millet eşiyle sevgiliyle böyle tatiller yapıyo sen kaya gibi ofiste oturuyorsun" mesajı veriyor adeta bana.
Cep telefonuma polisten bile mail gelince hemen bir kımıl kımıl oluyorum. Hemen ellerimi falan kaldırıp kimliğimi uzatasım geliyor.
Bir arabanın direksiyonunun üzerinde ne kadar çok buton varsa o kadar iyidir o araba benim gözümde. Otomotiv sektörüne de bu kadar uzağım işte.
Son olarak da beni tanımayan 2-3 tane okurum vardır belki diyerekten Twitter adresimi vereyim. Gün içerisinde de işte böyle şakalı komikli şeyler okumak isterseniz followlarsınız. Yakın zamanda tekrar görüşebilmek ümidiyle efem, baaay.
http://twitter.com/#!/erdemyasar

Boşsal denemeler

2011-03-31T19:51:00.004+03:00

Selam sabah muhabbeti nedense çok samimiyetsiz geldiği için bu yazımda onları yapmadan direk konuya girmek istiyorum okur. Zaten karşıdan cevap alamayınca diyalog da olmuyordu. Blogunda monolog yapan biri olarak anılmak istemiyorum. Gelin görün ki girebileceğim bir konu da yok. Şimdi diyecek olursanız ki bu adam bunca zamandır yoktu, iş güç diyodu nası konu olmaz. Yok işte okur. Zorlama. Zaten diyaloğa girmeyen birinin üstüne gitmek tatsızlıkla sonuçlanır genelde. Neyliyim ki benim hayatım böyle içi boş şeylerle dolu olacak kadar boşmuş ki ben de yazacak bir şey bulamıyorum. Boşu boşuna da uğraşmaya gerek yok zaten. Zaten daha da bu boş bloga girmeye gerek yok gayrı. Dopdolu hayatlarınızda mutlu zamanlar geçirmeniz dileklerimle, esen kalın.

250 gelir şen gelir

2011-02-27T23:30:00.002+02:00

Ley ley lümü lümü ley diyerek başlığın devamını yazının ilk cümlesine taşıyan tırt yazar türünden bir örnek sunarak başladım tüm okurlarıma. Sevgili okurlar ben dalmışım gitmişim, 250 yazı olmuş blogumda bir kutlamalı şenlikli post yazmamışım bunla ilgili. Hatta bu da 251. postum olarak internetin tozlu hard disklerine kaydediliyor.

Ee daha daha nasılsınız sevgili okur? Beni soracak olursanız... Bu insanoğlunun iki yüzlülüğünün bir numaralı kanıtıdır bu arada bana göre. İlkokulda falan mektup yazmacalı ödevlerde her çocuğun yaptığı klişe. Mektrup dandik bir selamlamayla başlar, ikinci cümlede daha da dandikçe bir hal hatır sorulur. Sonrasında da "Beni soracak olursanız" diye başlıyıp kendi derdini tasasını anlatır ben merkezcil ikiyüzlü kişi. Mektubu da hal hatır sorayım diye değil kendi ahvalimden bahsedeyim diye yazdığı çıkar ortaya böyle. İlerleyen yaşlarda da yapılır bu durum da böyle mektupla faln amatörce değil. Ne mutlu ki insanlar bu konuda kendisini geliştiriyor ve karşısındakini tamamen umursamadan ve bundan rahatsızlık duymadan bir diyaloğun içerisinde bulunabiliyor. Gelin görün ki kendisinden böyle bahsederken karşısındakinin de kendisi gibi karşısındakini umursamayan biri olduğunu hesaba katamaz çoğu zaman. Yine de kendi çapında konuşmakta da bir beis görmez.

Yazılarıma burada son verirkene siz çok çılgınsal delisel insanlara selam eder, bloguma da pek vakit ayıramadığımdan ötürü özür dilerim. Ama ben az yazıyorum diye siz de çizginizden kaymaksızın aynen böyle devam edin. Olur da biriniz merak edip "niye yazmıyo la bu adam" diyecek olursa haftaiçi birgün vereceğim açık adrese gelirse kendisine bir çay ısmarlayıp uzun uzun anlatabilirim ama nedense blogsal ortamlara yazasım yok pek. Kurumsal kimliğinizin eksik olmadığı şen şakrak günler geçirmeniz dileğiyle.

Metin Üzerine Çalışmalar ya da Okuduğumuzu Anlayalım
1-) Yazar, yazıda kime sesleniyor?
2-) İkinci paragrafta asıl olarak anlatılmak istenen nedir?
3-) Yazar nasıl bir ruh hali içindedir?
4-) Bu soruların tamamen ironik bir amaçla yazıldığını ve cevap verilmemesi gerektiğinin farkında mısınız?
5-) Okuduğunuzu anladınız mı?

Şöyle böyle #44

2011-01-30T17:44:00.005+02:00

Yeni yılın en geç yazılan ilk blog yazısıyla karşınızdayımdır herhalde sevgili okur. Hem de bu sefer yalnız da değilim. Şu an karşınızda ben, öğrenci benliğim ve kurumsal kimliğim ile bulunuyorum.

Yeni yıla kafamda o trafik sıkıştığında satılan ışıklı noel baba takkesiyle girdim. Nasıl da üşengeçmişim ki onları hala bir yere kaldırmadım. Evimin balkonunun üstünde nazikçe duruyorlar hala.
Son 2 aydır çalışan bir insanım. Hatta 2 farklı işte. Bu yeni işim baya büyük kurumsal falan bir ortamda ama şimdi afişe olmayayım diye söyleyemiyorum. Kurumsal ortamlar da çok enteresan, herkesin suratında aynı pişkin ifadeli sırıtışmalar selamlaşmalar faln. Düşününce ilginç geliyor.
İlkokul 5. sınıftan sonra ilk defa bu ay servise bindim. Ne güzel şeymiş. Herkes sözlemiş gibi eş zamanlı uyumaya başlıyor falan. Şöfer de bu kadar fantastik olmasa daha rahat uyunur gerçi ama buna da razıyım diyelim.
Bu hafta da sözleşme imzaladım iş yerimle. La ne anlaşılmaz cümlelermiş onlar. Yarın öbürgün 4-5 abi elinde sopalarla gelip "arkadaşım dövmeye geldik sözleşmede yazıyodu" dese hayhay derim boyun eğerim. O derece bişey anlamadım yani sözleşmeden.
Bütün firmalardaki insan kaynakları ekibi aynı gibi geliyor. Hep aynı tipler hep aynı tavırlar falan.
Her sabah 1. köprüye giderken bir simitçi görüyorum. Ama organize simitçi. Meyve suyu falan da satıyor. Birinden duyduğum yoruma göre üniversite mezunuymuş, iş bulamayınca vermiş kendini otobana. Ben işini bu derece severek yapan birini daha görmedim bu arada. Hoplaya zıplaya gitmeler, abartılı hareketlerle simit uzatmalar falan. Çok acayip bir adammış.
Ofisteki kahve makinası da çok fonksiyonlu. Ama kullanamadım bir türlü. Kartımı uzatıyorum tepki vermiyo, kahve ver diyorum kısıtlı tepkiler veriyor. Karta bir şekilde para falan yükletmek lazım herhalde de çözemedim öyle teknolojik işleri. Kahvelere hasret kaldım iş yerinde.
Öğrencilik olayımda da son viraja yaklaşırken tez yazıyorum. Çok pis bir işmiş hakikaten. Şimdiye kadar tez yazarken cinnet geçiren kaç öğrenci varsa hepsinin acılarını bir bir paylaşıyorum.

Başlıksız

2010-12-18T01:48:00.005+02:00

Çok ihmal ettim dimi blogu? Sevgili okurlarımın karşısında boynum kıldan ince. Ne deseniz haklısınız. Gelin görün ki hayat o kadar enteresan ki ben şaşırmaktan hiçbir şey yazmayı akıl edemiyorum. Son durumumu şöyle özetleyeyim de anlayın. Bundan sonraki yaklaşık 30 yıl boyunca resmi tatil olmayan bir günde herhangi bir parkta boş boş oturamayacağım, ya da sağda solda aylak aylak gezemeyeceğim. Evet tahmin ettiğiniz üzere işe başladım. Öyle bir iş ki hem de cumartesi falan dinlemiyor. Gidip çalışılıyor acımadan. Ben de bu süreç içerisinde sadece herşey ne kadar saçma diye etrafa bakınıyorum. Bir gün sabah uyandığımda birşeyleri biraz düşüneyim dersem olmayacak çünkü hissediyorum. Düşününce hayatın saçmalığının içinde bir takım contextlerde birey kendine anlam kazandırmaya çalışınca mental olarak kaotik bir duruma geliyor çünkü sanırım. Ben ise düşünmeden bu hafta içinde uyandığım bir günde pencereden bakınca gri bir İstanbul sabahı görüp sevinirken son derece tabuta benzettiğim (hem şeklen hem metaforik olarak) asansöre binip sokağa çıktığım anda kafamda bir takım darbeler hissetmeye başlıyorum. Gri sabah az gelmiş olacak ki bir de dolu sürprizi hazırlamış İstanbul bana. Ne güzel şeymiş dolu da. Hiçbir sonuca varamayacağını bilmesine rağmen düşünmeye niyetlenen beynimin ebedi koruyucusu olmaya and içmiş olan kafatasıma patır kütür vurarak bu düşünceleri dolu darbelerinin seslerinin arkasına saklıyor. İstanbul'un hazırladığı bu neşeli sabah sürprizi ile ben de beremi takma gereği duymuyorum. Başlıksız hayat daha güzel çünkü. Başlık takınca insan başlığına uygun hareket edeceğim diye kendinden sapabiliyor. Hayat dediğin şey ise kafatasına doğa ana acizane saldırılarını yaparken bir başlığa deil kafatasına güvenmektir belki de. Dışarıdan gelecek darbeleri suni başlıklarla korumak değil. Dolu taneleri mütecaviz bir şekilde beynimin kıvrımları arasına sıkışmış olan düşüncelerimi derinlere ittirirken ben bir minibüs şoförü ile gözgöze gelme çabasındayım. İnsanın bineceği taşıtın kullanıcısını görmesi gerek çünkü. Gidilecek nokta hatta izlenecek yol bilinse bile taşıtın en önemli kişisiyle göz teması kurmaktır yolculuğun seyri hakkında bilgi sahibi edecek olan. Neden sonra hatırlamadığım ve sanırım rastgele seçtiğim bir minibüse biniyorum sonra. Hiçbir şey olmayan, hiç kimsenin olmadığı ve müzik dinleyerek hiçbir şey yapmadığım bir taşıtın içerisinde hiçbir şey yapmamak için hiçbir yere giderken camdan dışarı baktığımda hiçbir şey görmemeyi umarken olmayan dolu taneleri çarpıyor gözüme. Sonrasında ise yine aynı gri İstanbul sabahında mutsuz insanların yürüdüğü bir sokakta kafamda düşüncelerle iş yerine gidiyorum ben. Aynı hızda ve aynı doğrultuda gittiğim ve görmek ya da düşünmek istemediğim bir sokak dolusu saçmalıkla birlikte. Cebimde minibüs şoförlerinin, dolu tanelerinin ve düşüncelerin olmadığı bir dünyanın hayaliyle.

Görünmez işsizlik darladı beni

2010-11-08T04:19:00.003+02:00

Bu görünmez işsizlik tanımını daha önce duyduğumda çok üstünde durmamıştım. O zamanlar bir gün gelip de görünmez işsizlik durumuna yeni bir soluk getireceğimi bilemezdim tabi. Bu görünmez işsizlik mevzusunun yeni bir dalının temellerini atmak istiyorum şuan bu sanal ortamda. Şöyle ki: geçtiğimiz birkaç haftalık süreçte iş aradım. Her bilgisayarla haşır neşir olan insan gibi girdim internete baktım ilanlara yaptım başvurularımı. Görünmez işsizlikle olan tanışıklığım da böyle oldu. Bir tane işveren adayım da dönüp "yok kardeşim sağol istemiyoruz" bile demedi. South Park sessizliği oldu iş başvurularımın ardından adeta. Ben de şu bir dizi çıkarımı yaptım. İşim var mı? Hayır, demek ki işsizim. Başvurduğum işveren adayları ne yaptı? Ya beni görmedi ya da görmezden geldi. Demek ki bu içinde bulunduğum neymiş? Görünmez işsizlik. Bu durumda ben ne oluyorum? Görünmez işsiz.

Şöyle böyle #43

2010-10-30T01:53:00.005+03:00

Bu sefer de zırt diye tesbitsel maddelerime geçmek istiyorum. Zırt.

Bu geçtiğimiz aylarda İsrail'in Filistin'e yaptığı terbiyesizlik sonrasında duyarlı vatandaşlarımız da hemen profillerine falan Filistin bayrağı koymuştu hatırlarsınız. Şimdi iyi güzel de ben ne zaman bu insanlarla sanal bir ortamda konuşsam sanki bütün Filistin halkına sesleniyomuş gibi hissediyorum. Hemen bir dik oturup ulusa sesleniş moduna geçiyorum.
80'li yılların ortalarında doğmuş kime sorsanız "2010 yılında ne olur" diye hepsi benim gibi "uçan arabalar falan işte" der sanırım. Peki şuan ne düşünüyorum derseniz 20 yıldır şu televizyondaki canlı yayın esnasındaki diyalogtaki gecikmelere ve gereksiz sessizliklere bile çözüm bulunamamış olmasından dolayı 2010 yılı da aynen 1993 ya da nebileyim 1991 gibi bir yılmış derim.
Türkiye'de iş aramanın bütün sevimsizliğini yaşıyorum şuan. Kariyer.net diye bir site var oraya bile üye oldum. Ancak sevimsiz durum şudur ki başvurduğum birkaç yerin hiçbiri "yok istemeyiz" bile demediler. Adamlar görmezden geliyo sanırım herkesi. Bakınca kriterlerine falan da uygunum baya. Anlayamadım bir türlü amaçlarını.
Bu arada bir insanın kendisinden 6 yaş küçükler üniversiteye girmeye başlamışsa ve henüz bir işte çalışmıyorsa sosyal hayatı da sıfıra yakın oluyor sanırım.
Akıllı tv diye birşey varmış. İlk defa geçen hafta izledim ben bu kanalı. Bütün gün bisikletten düşenler ya da araba kazaları falan veriyo. Hayatımda ilk defa birşey izlerken bu kadar az şey düşünerek bu kadar çok sırıttım sanırım.
Hayatımdaki en başarılı şarkı sözü yanlış anlama "smoke on the water, fire in disguise" olmalıdır sanırım.
"Johnny got his gun" diye bir film var. Olur da bir gün neşeniz mutluluğunuz çok gelirse oturun izleyin. Bütün hayat neşenizi, yaşam enerjinizi emer gider bu film. Ama güzel de filmdir yani hakkını yemeyeyim.

Starbucks ve kriptoloji

2010-10-26T01:50:00.003+03:00

Efendim şimdi öncelikle bilmeyenler için kısaca kriptolojiden bahsedip sonra da bir derdimi, bir meramımı anlatmak istiyorum sizlere. Kriptoloji denen şey yazılan bir mesajın şifrelenmesi ve diğer şahıslar anlamadan bir yere iletilmesi olayıdır. Türlü çeşitli matematiksel olaylar yordamıyla yapılır bu şifreleme işlemi. "Peki o zaman Starbucks'la alakası nedir sevgili süper ötesi blog yazarı parahuman?" diye sorduğunuzu duyar gibiyim sevgili okur. Anlatayım da dinleyin.

Özel bir üniversitede okuyan bir yağız delikanlı olmam hasebiyle etrafımdaki insanlar her zaman sempatik pilavcılara gitmeyi tercih etmeyebiliyor. Haliyle ben de ortamın uygunsuz insanı olmamak için bu Starbucks denen kahveciye gitmek zorunda kaldım nice kereler. Starbucks dediğimiz de bildiğin kahve yapıp satan, oturup kahveni içtiğin (ya da eline alıp sokakta içe içe gezdiğin) bir kahve yapıp satan yerdir en nihayetinde. "Peki o zaman senin gibi şahanelikte sınır tanımayan bir insanın bir kahve yapıp satan yer ile ne alıp veremediğin olabilir sayın parahuman?" dediğinizi de duyar gibiyim. Onu da anlatayım.

Ben bu Starbucks'ta sipariş veremiyorum arkadaş. O kasanın önüne gelince kitlenip kalıyorum. Arkadaki tahtaya bakıyorum neler var falan diye, hiçbiri hakkında en ufak bir fikrim bile olmayan bir takım yabancı kelimeler yazmakta. Bir yandan da "şurdan rastgele birşey söylesem mi acaba, ulan ya mal gibi gidip bardağı 20 lira falan olan birşey söylersem" diye gerim gerim gerilmekteyim. O esnada hep biri gelir ben aval aval bakarken A4 kağıda yazsan 4 satır sürecek birşey söylüyor. Kasadaki abla da (genelde abla olur) hayhay deyip başlıyor birşeyler yapmaya falan. Ben de tahtaya bakıyomuş gibi yaparken "ulan bu herif bir orhun yazıtları kadar şey söyledi, bunun hepsi bir kahveye mi tekabül ediyor" diye düşünüyorum.

İşte böyle bir gün yine tahtaya bakarken 2 gün sonra sınavına gireceğim bir konu olan Java kelimesini tahtada görünce gayri ihtiyarı "java" dedim. Demişim daha doğrusu pek hatırlamıyorum. Kasiyer ablada da nasıl bir işitme yetisi varsa "Java Chip mi?" dedi. Ben de ne olduğunu anlamadığım için adeta bir angut gibi sırıtarak "evet" dedim. Söyledikten 2 saniye sonra o anda bir sipariş vermiş olduğumu anladım. "Hangi boy olsun?" sorusuna da "burdan sonra dönmek olmaz artık" diyerekten "büyük boy" dememle Starbucks'ın o şifreli iletişim dünyasından bir tesadüf eseri sıyrılmış ve siparişimi vermiş oldum. Yalnız nasıl gerildiysem o anda kasiyer abla bardağın üstüne yazıp sonrasında seslenebilmek üzere adımı sorduğunda bile 2-3 saniye duraksadım. "Peki o zaman artık sıkıntın kalmadı dimi ulular ulusu parahuman?" der dediğinizi duyar gibiyim. Dur onu da anlatayım da neşenize neşe katayım.

Bu Java Chip denen tüketim mamülü içi buzlu falan bir içecek. Baya soğuk yani. Ama ben bu sipariş verme stresine gelemediğim için yaz kış demeden ne zaman zorla Starbucks'a götürülsem bu Java Chip'i içtim, kah boğazım ağrıdı kah öksürdüm kah yadırgandım. Birkaç senedir gitmediğim için mutlu olduğum Starbucks'ın bugünki neşeli muhabbet ortamında lafı açılınca gerildim ben de haliyle. Hemen bir çakal gibi ortamdaki insanların favori içeceklerini sordum hafızama kazıyayım da gidince ben de 5 sayfalık sipariş verebileyim diye. Gelin görün ki şuan aklımda yine sadece Java Chip var.

Şöyle böyle #42

2010-10-17T04:38:00.006+03:00

Geçen sefer lafı uzatmadan direk yazıya geçmem çok hoşuma gitmiş olacak ki bu sefer de aynısını yapıyorum. Aha da yaptım bile.

Radyolarda falan şey modaydı bir vakitler, "bu şarkı da tüm sevenlere gelsin" denirdi. Ne zaman "a song for the lovers"ı duysam işte aklıma bu anons gelir.
Yeni meskenimden okula taksiyle de minibüsle de gitsem aynı meblağ tutuyor yaklaşık. Ben de konforuma bir zeval gelmesin diye taksiyi tercih ediyorum. Eskiden taksimetre denen alet vitesin oralarda olurdu bakınca görülürdü. Teknolojiyle birlikte taksimetreler de yer değiştirmiş. Şimdi tavşan gibi etrafa ürkek bakışlar atıyorum taksinin içinde taksimetreyi bulayım diye.
Eti cin diye bir tüketim maddesi var. Yemek için. Şimdi onun ufak versiyonunu çıkartmışlar. Reklamına denk geldiğimde de "tek lokmalık ufak eti cin" gibi birşeyler söyledi. Bir an aklıma benim o eski büyük eti cinleri de tek lokmada yiyişim gelince "lan" dedim "acaba ben mi yanlış yaptım bunca sene" dedim.
Bakkallara televizyon koyulmasının sebebi para üstü beklerken ki o tırt duyguyu bertaraf etmek için midir acaba?
Geçtiğimiz günlerde deprem oldu İstanbul çevresinde malum. Deprem olunca Facebook bir enteresan oldu. Herkes "vay efendim deprem oldu çok korktuk" tandanslı yazılar yazmaya başladı. Korkmuş insan Facebook'a ileti mi yazar lan? Çok saçma değil mi?
Sonunda HD televizyon satan firmalardan birisi uyarıma dikkat çekti ve "biz burda size çok süper kaliteli HD görüntüler şeediyoruz ama siz eski dandik televizyonunuzdan baktığınız için birşey anlamıyorsunuz" demeyi akıl etti.
Başka bir televizyon şeysi de reklamında ekranı ikiye bölmüş bir tarafın renklerini kısmış bir tarafın renklerini açmış gösteriyo. Nasıl bir çakallıktır bu? Hem ayrıca renkli hali de bu televizyondan görünüyormuş diyip televizyon falan almaz ki millet.

Şöyle böyle #41

2010-10-10T04:23:00.004+03:00

Belki de ilk defa lafı hiç uzatmadan zart diye maddelere geçiyorum bu sefer.

Siz de çocukken 2010 yılında uçan araba falan olucak zannetmiyor muydunuz?
Geçen gün birisi geldi "abi ekim ayı geldi" dedi bana. Ben de bunun üzerine oturup bir müddet düşündüm ekim ayı bana ne çağrıştırıyor diye. Dandirikten üniversitem akademik takvim olayını kısaltabildiğince kısatlmaya çalıştığı (sanırım daha az maaş ödemek için) için diğer okullara nazaran biraz daha geç açılıyor. Özet olarak ekim ayı da artık bana okul açılması ve kayıt olayları gibi sevimsiz şeyler çağrıştırıyor artık son 7 yıldır. (Evet veteran öğrenciyim)
Eğer ki bir evin en değerli eşyası kanepe ise o evde yaşayan insanlar tembel demektir.
Yakın bir vakte kadar lise sonda bana hediye alınmış olan bir cep telefonunu kullanıyordum. Yaklaşık 7 sene falan yani. (öğrenim hayatımla ilgili herşeyi de afişe ettim ama hadi hayırlısı (ulan şüphelendim şimdi yarın öbürgün bir kariyer falan yapayım diye işe girecek olursam bu blogu okursa adamlar mülakatta çıngar çıkarmasınlar sakın)) Eski telefonun binbir saçmalığından sonra aile bireyleri bu ızdırabıma kayıtsız kalamayıp doğumgünümü vesile ederekten yeni bir telefon hediye vermeyi uygun gördüler. Ama telefon da benden zeki arkadaş. Söz geçiremiyorum. "Bana şunu bunu yap" diyorum bir dizi tuşa basmak suretiyle "şuna buna başlamakla ilgili bilgi almacalı eğitimsel şeyimize bi gel sen hele" diyor. Bacak kadar telefon ders vermeye çalışıyor bana. Telefonun telefonluğundan haberi yok.
Telefon diyince de aklıma geldi. Ben anlamıyorum galiba bu işten. Benim için telefonla arayıp konuşmak bir de mesaj atmak yeterli hadiselerdi. Sonradan bu kriterlerime "etrafta kaza falan olacağını sezersem videoya çekeyim de Show ana habere satarım" düşüncesi ile video ve resim çekme olayı eklendi. Sonra da "madem okula bedava internet var bir de ona girebileyim bari" eklendi. Toplam 4 beklentim var yani bir telefondan. Gelin görün ki internetten telefonların özelliklerine bakıyorum, benim cv'nin 3-4 katı özelliği var telefonların. İnsanlar ne bekliyor ki telefonlardan böyle?
Bak telefon diyince hatıralar canlandı. İlk telefonum çok kıymetliydi benim için. Yılan oyunu vardı mesela. Ama yılana değil kütüğe benziyordu yılan. Hatta işi gücü bırakıp modifiye ettiydim bir de telefonu. Alien temalı bir kapak aldıydım. Yetmezmiş gibi bir de tuş takımını sprey boya ile siyaha boyadıydım. Bir de nasıl olduğunu hala çözemediğim titreşimli bir pil aldıydım. Titremesinden çok ses çıkarıyordu ama olsun yine de güzeldi. Burdan o güzelim telefonu lisede beden dersi esnasında soyunma odasındaki çantamdan çalan hırsıza sesleniyorum: getir ulan o telefonu şuanki piyasa değeri 10 lira bile değildir ben 20 teklif ediyorum sana.
Bu arada şunu söylemeden edemeyeceğim, bu yeni telefon beni sabah uyandırsın diye alarm kuruyorum. Ancak öyle bir alarmı var ki uyanık insanı uyutuyor arkadaş.
Çanakkale'de geyikli diye bir belde var. Nasıl olmuş da bu isim konulmuş diye düşünürüm hep. Türkiye öyle çok geyikli bir yer değil. Olsa bile sanmam ki Çanakkale'nin iklimi geyik yaşamasına elverişli bir yer olsun.
Kayıt işleri için okulda elimle kağıt kürekle koştururken gördüm ki 1. sınıflar hala grup halinde geziyorlar. Bütün 1. sınıfların okula gelmeden önce adeta sözlemiş gibi böyle davranmalarının sosyolojik ya da psikolojik açılımını yapabilecek olan şanslı kişiye bir adet çorap armağan etmek istiyorum.
Entellektüel bir ortamda birileriyle konuşurken ciddiye alınmak istiyorsanız herkesten önce herhangi bir cümlenizin içinde "içselleştirmek" fiilin kullanın, ortamın şahı olursunuz bir anda.
"Havalar soğuyacak" dediler, sevincimden gerdan kırdım. Ama bu kadar ayarsız bir soğuma da beklemiyordum. Baya baya kar yağacak falan dedi birileri. Ve tabi yine son 10 yıldır olduğu gibi "son 1000 yılın en soğuk kışı bekleniyor" haberleri de yapıldı.

Demokles'in kılıcı ve şekilcilik

2010-10-08T03:09:00.004+03:00

Zamanın ötesinde bir karakter olan mutsuz süper kahraman Tosmanadam'ın yolu milattan öncesinin antik Yunanistan'dan da geçmiş. Zaman haricindeki 3 boyuttan da istediği zaman muaf olabilen Tosmanadam "bu dönemin kralları ne yer ne içer" diye düşünerek dönemin kralı olan Dionysios'un mekanına düşer.

Dionysios'un çok yakın bir ahbabı olan Demokles de ortamda yağcılıktan güzel örnekler sunmaktadır. Tosmanadam da bu Demokles karaktersizinin "Ya Dionysios abi sen süper kralsın ya, senin gibi kral bi kral daha görmedim abi ben bu antik Yunan'da" tandanslı tümceleri sonrasında Kral da dayanamaz:
-Demokles senin derdin ne koçum?
-Ya Dionysios abi biz senin gibi kral değiliz tabi, bizim dertlerimiz var.
-Kralların derdi olmaz mı sanıyosun oğlum?
-Hiç olur mu abi kocaman kralsın işte. Höt dedin mi oluyo herşey.
-Ha öyle mi? Gel ulan buraya.
diyerek Demokles'i alır kendi tahtına oturtur ve "Al ulan kral yaptım seni" der. Demokles de hemen abartılı hareketlerle tahta yayılıp "keh keh" diyerek etrafı süzmeye başlar. Birkaç saat sonrasında tahta bir beden küçük gelen Demokles kafasını yaslayacak yer bulamayan ve her uyuklayan insan gibi boyun eklemlerinin kontrolünü yitirir ve kafası hızlıca arkaya savrulur. O esnada tepesinde bir kıla bağlı olarak duran devasa kılıcı görür. Sonrasında da bu saçma olayı mitolojik bir hikayeye çevirecek bir şekilde hemen durumu anlar ve Dionysios'a gidip "anladım ki krallık çok riskli birşeymiş, hiç öyle süper neşeli birşey değilmiş" diyerek ana konuyu anladığını belirtir.

Bu olayları asasının ucuyla kuma şekiller çizerek ve "ulan sarayda kum niye var ki? kedi mi besliyorlar acaba?" düşünerek izleyen Tosmanadam dayanamaz ve eliyle Dionysios'a gel eder. Tarihin en büyük kıssadan hisseli hikayesinde başrollerden birini oynamış bir kral olmanın verdiği gazla Dionysios da hiddetlenerek Tosmanadam'ın karşısına gelir.
-Sen kim oluyosun da krala öyle el ediyosun asalı kıllı enteresan adam?
-Bu mu evladım senin krallığın?
-Niye lan nesi var kocaman şahane krallık işte daha ne olsun?
-Ölye krallık değil, senin yapacağın krallık bu kadar mı?
-Niye nesi var?
-Sen şimdi aldın Demokles'i oturttun oraya, çok büyük ders verdin öyle mi?
-Öyle tabi, olur da bundan 2300 yıl sonra televizyon internet falan icat olursa orda dolaşır bu hikaye. Televizyonlardan pek ümitli değilim de internette kesin yazar birileri.
-Lan sen ne dandik bir kralmışsın da "yarın öbürgün biri bana böyle derse" diye önceden hesap yapıp tahtının üstüne kılla kılıç astırmışsın önceden? Allah bilir gidip para da vermişsindir Demokles'e "gel böyle böyle de" diye.
-Yani şimdi kılıcı astırmış olabilirim önceden tabi de...
-Ayrıca sen bütün gün orda oturduğuna göre ya kafanın üstüne kılla kılıç asacak kadar malsın ya da o kıl diye yutturduğun sağlam birşeydir, sen de küçük hesaplar peşinde koşup binbir katakulliyle insanlara ders verme hatta ve hatta böyle yalan bir hikayeyle tarihe geçme çabasındasın.
-Ohoo ben istesem tarihe geçmekle kalmam yazarım tarihi.
-Var mı bugüne kadar kazandığın büyük bir savaş?
-Yok
-Yaptığın büyük bir icat falan var mı?
-Yok
-Olmaz olsun senin gibi kral.
-Olmaz olsun diyosun da bak yerimde birgün oturamadı adam işte.
-Saf mısın evladım sen? Ya Demokles deseydi "ben bu krallık işini çok sevdim kılıç falan da umrumda değil" diye, o zaman bir saçma ders verme uğruna koskoca tahtı mı bırakıcaktın karaktersiz herif.

Bu zamandan ve mekandan kopuk gezen süper kahraman karşısında acizliğini anlayan Kral Dionysios gerek yaptığı mallığı anladığı için gerek de vereceği cevabı olmadığı için sessizce boynunu büker ve babasından azar işiten bir ergen gibi halının desenlerini incelemeye başlar. Tosmanadam ise sessizce arkasını döner ve asasını yere vurarak ilerlemeye başlar. O esnada Tosmanadam'ın gittiğini gören Dionysios da kafasını kaldırırken Tosmanadam'ın aniden arkasını dönmesi ile hızlıca kafasını öne eğer. Bunu farkeden Tosmanadam "ya sabır" dermişcesine kafasını sola yatırdıktan sonra:
-Bir de şu kum çok dikkatimi çekti. Ne işi var lan sarayın ortasında kumun.
-Şimdi o şöyle oluyor ben yüzmeyi ve plaj ortamını çok seviyorum.
-Ee?
-Ama küçükken öğrenememişim yüzmeyi şimdi de inceden tırsıyorum, buraların vatozu denizanası falan zehirlidir hep.
-Ee?
-Ama plaja gidince de insanlar "vay efendim kralımız neden yüzmüyor acaba?" diye de merak eder.
-Ee?
-İşte o yüzden ben de böyle sarayda bir plaj ortamı yaratayım dedim.
-Püh lan senin gibi krala.
dedikten sonra sessizce sarayın kapısından çıkarak uzaklaşır, ve gözden kaybolur.

Şöyle böyle #40

2010-09-15T17:41:00.005+03:00

Göz açıp kapayıncaya kadar gelmişiz 40 numaralı şöyle böyle yazısına. Aslında hiç de göz açıp kapayıncaya kadar falan değil bence. Kaç zamandır yazıyorum işte baya baya. Parmaklarıma kramplar girdi klavye başında size güzel yazılar sunayım diye sevgili okurlar. Bir müddet daha abartırsam inanmayacağınızı düşünerek hemen ilk madde ile başlıyorum sevgili okur.

Sizin de dikkatinizi çekti mi bilmem ama yaz mevsimi sonlarına doğru MSN'deki kişi sayısında patlama oluyor. Tatilden dönmenin verdiği teknoloji açlığı ile demek ki insanlar veriyor kendini sanal ortamlara.
Yıllar yılı böceklerden çekmiş birisi olarak çözüm çok yakınımdaymış. 90'lı yılların sonunda popüler olmuş ayaklı lambalar vardı, acımasızca bir ışık saçan. Halojen lambalı. Gözlemlediğim kadarıyla ilk temas anında böceği simsiyah edip atıyor bir köşeye. Böcekler de ışığa gittiği için bana da bu neşeli çekişmeyi izlemek kalıyor.
Wii diye bir oyun aleti var, televizyona falan takılan. Yanlız şöyle bir durum var ki, elinize bir zımbırtı alıp onu sallıyorsunuz, ekrandaki herifçik de ona göre elini kolunu falan sallıyor. Siz siz olun bu Wii'yi çok ciddiye almayın canlar. Bir anda evin ortasında hoplaya zıplaya tepişen, elini kolunu sallayan 2 tane adam oluyo bir anda. Sakin sakin oturduğunuz yerden oynayın.
Okulda yıllar yılı gidip okey batak oynadığım adamların 5-6 sayfa CV'si olması çok enteresan. Bakınca birşey de yazmıyor aslında "üniversite boyunca profesyonel ödev yapıcılığı ve hocalara saygı gösterisinde bulunuculuğu" gibi saçma saçma şeyler ama ilk bakışta "lan bu adam bu kadar şeyi nasıl yapmış" dedirtiyor insana.
Yemeksepeti sağolsun Pavlov'un köpeği oldum adeta. Ne zaman dışardan bir scooter sesi gelse ağzım falan sulanmaya başlıyor.
Bir insan kıyafet alışverişinden tırsar mı? Ben tırsıyorum işte. Çok büyük bi eziyet yahu, dükkana gidilecek, modellere falan bakılaca, üste denenecek. Kış mevsiminin gelmesinden de mütevellit geleneksellemiş 4 yılda bir yaptığım kıyafet alışverişine girecek olmak şimdiden ürkütüyor beni. Bir dükkanda kazaklarla polarların arasına yığılmış kalmış bi şekilde görüyorum kendimi şimdiden. Düşünmesi bile kabir azabı gibi adeta.
İlkokuldaki elimize kramplar girmesini sağlayan güzel yazı dersi şimdiye kadar işine yaramış birisi var mı acaba?
İlkokul diyince de bir de yerli malı haftası geliyor aklıma. Hiçbişey anlamamıştım ben ondan. Her zaman yediğimiz elmayı muzu daha bir kıymetli gibi okula getirip yiyorduk o haftada galba. Ben ise millete şaka yapmakla meşguldum "naber len yerli malı" gibisinden.
Moment of truth diye bi program var Amerikan televizyonlarında. Birini yalan makinasına oturtup sorular soruyolar, sonra eşinin dostunun önünde bi daha soruyolar, doğru cevap verince para kazanıyo. Bu yarışmayı Türkiye'de de denediler nasıl tutmadı anlamadım. Sunucusu da Reha Muhtar'dı hatta.

Üniversiteye yeni başlayacaklara tavsiyeler

2010-09-06T12:33:00.003+03:00

Yine yepyeni cin fikirli bir yazı dizisiyle karşındayım sevgili okur. Aynı zamanda dev bir hizmetle üniversiteye yeni başlayanlara adeta bir kullanım kılavuzu niteliğindeki bu yazıyla büyük kolaylık sağlamayı planlıyorum. Bu yazıyı da benim gibi bir veteran öğrenci yazmasın da kim yazsın diye içimden geçirmedim desem yalan olur.

Öğrencilik sürecinin en sosyal, neşeli ve rahat süreci olan üniversitede en dikkat edilmesi gereken hususlardan biri bir yandan da okul okunduğunun farkına varılmasıdır. Bunun en kolay yolu da hocalarla arayı iyi tutmaktır. Ancak bu sürecin en önemli adımı yalakalıkla, hocalarla arayı iyi tutmanın arasındaki o ince çizginin farkına varılıp yalakalığa kaymamaktır.
Üniversite başka bir şehirdeyse hayatı kolaylaştıracak birkaç önemli noktadan biri olabildiğinde çabuk eve çıkılıp yurt olayından kurtulmaktır. Bu noktada da seçilen arkadaşlar önemli olduğu için kısa sürede sosyalleşebilmek gerekir. Bunun dışında diğer önemli noktalar bulaşık yıkamaya kolay bir çözüm bulmak ve etrafta yemek yenilebilecek ucuz ve sağlıklı (öğrenci standartlarına göre) yerler bulabilmektir. Bu yemek yenebilecek ucuz yerler bulma kısmı sosyal haftasonu etkinliklerine katılırken cepte yeterli para kalmasını sağladığı için büyük öneme sahiptir.
Okula yeni girenler için gözlem yapmak kritik öneme sahiptir. Okul içindeki insanların yürüyüş güzergahları (genelde geç kalınan derslerde en kısa sürede derse ulaşmaya yardımcı olur), oturulabilecek yerler, hangi grupların neler yaptığı, kampüsün neresinde ne olduğu gibi hususlarda bilgi edinmeyi sağlar.
Öğrencilik hayatını kolaylaştırabilecek en önemli insanlar üst dönemlerde bulunabilir. Eski ödevlerin elde edilmesi ve olası sınav sorusu konusunda bilgi sahibi olan bu insanlara en kolay ulaşım şekli girilen bir dersi alttan alan bir üst dönem görülmesiyle olur. Ancak bölüme göre bu durum da risk taşıyabilir.
Üniversitelerin öğrenciyi öğrenciye kırdırmak adına icat ettiği en büyük sistem olan çan eğrisi, öğrencilerin birbirlerine şüpheyle yaklaşmalarına sebep olur. Bilmeyenler için bahsetmek gerekirse çan eğrisi (genellikle mühendislik derslerinde olur) sınıftaki öğrencilerin en düşük not alan belli bir yüzdelik kısmın kalmasını sağlayan sistemdir. Bu yüzden diğer öğrenciler de bazen bir potansiyel düşman olabilir. Bunun çözümü de 5-6 kişiden kalabalık olmayan bir arkadaş grubu içerisinde ders olaylarını halletmek ve daha ziyade iş bölüşümlü kopya çekmektir.
Çan eğrisindeki öğrencilerin birbirine olan bu sevimsiz yaklaşımında dikkat edilmesi gereken tek bir önemli husus vardır. Sınavlardan sonra "hiçbirşey yapamadım kesin 0 alıyorum" dedikten sonra iyi bir not almak sınıfın en antipatik insanı yapacağı için sizi bu sözden öldüresiye kaçmak lazım. Sınav çok kötü geçmiş olsa bile "ya yaptım bişeyler de bu hoca not vermez kesin" gibi nispeten yuvarlak cümlelere başvurmak, bu hoca öğrenci çatışmasındaki tarafınızın öğrencilerden yana olduğunu hissettirecektir sınıfdaşlarınıza.
Bu çan eğrisi konusu olsa da olmasa da üniversitede sınıfdaşlarla yapılan sosyalleşme belirli çizgilerle sınırlanmıştır. Zaten süreyle olacak gruplaşmalar olacağı için sosyalleşmek adına okulun diğer nimetlerine sarılmak gerekebilir. Bu konuda da okulun gruplarına göz gezdirmeye gelir sıra. Hobiler doğrultusunda bir grup seçilip (tercihen hobidaş bir arkadaşla (çünkü tek gitmek sıkıcı ve muhabbete girmekte zorlayıcı bir faktör olabiliyor bazen)) ilk toplantısına katılmak gerekir. İlk gidilen toplantının önemli noktası da heyecanlı idealist genç imajı çizip her şeye atlamaktansa biraz daha pasif kalıp gözlem yapmaktır.
Okul çevresindeki cafe gibi güzel mekanları bilmek her zaman için olumlu sonuçlar doğurur. Bu konuda da okulun eskilerinden tavsiye alınabilir.
Geniş çevre okul hayatını kolaylaştırır. Ancak herkesle abartılı samimiyete gerek yok. Staj yeri sorabilecek kadar samimi olduğunuz bir grup olsun, kopya isteyebileceğiniz samimiyette bir grup olsun, bir de sadece selamlaşacağınız samimiyette bir grup olsun yeter. İhtiyaçlara göre bu gruplar çoğaltılabilir.
Üniversitenin hobilerinizle ilgili birşeyler yapabileceğiniz son fırsat olduğu ihtimalini göz ardı etmeden bunların üzerine yoğunlaşın. Okul bittikten sonra ne olduğunu anlamadan bir süre "yaylalar yaylalar" diye koştuktan sonra sabah 9 akşam 6 çalışmaya başlayan birçok insan bu konuda güzel birer örnek teşkil ediyorlar.
Genellikle üniversite gençlerin hayatta ne yapmak istediğine karar verdikleri yer olduğu için yatay dikey çapraz her türlü geçişi yapmaktan çekinmeyin. İstemediğiniz birşeyi yapmak için çabalamak, 1 sene kaybetmiş olmaktan çok daha kötü bir durumdur.
Bilmediğiniz durumlarda (projeler ya da staj olayları gibi) grupla birlikte hareket edin. Staj gibi sevimsiz olayların bürokratik işlerini herkesle aynı anda halletmek her zaman faydalı olmuştur. Bazı şeyler eksik ya da yanlış olsa bile kalabalığın içinde kaynar gider.
"Şimdi uyuyayım sabah erken kalkar çalışırım" yalanına inandırmayın kendinizi. Son gece oturun paşalar gibi çalışın sabah da finale girin.
Okulların genellikle 14 haftalık 2 dönemden oluştuğu ve vizelerin 7. finallerin 14. haftaya tekabül ettiği düşünülürse 6. ve 13. haftalar dışında ders çalışmayın. Hocalar ders saatlerini doldurabilmek adına sınavda sormayacakları şeyleri anlatmayı severler. Buna hazırlıklı olmak lazım. Ayrıca zaten 3 haftadan önce çalışılmış şeyler genellikle unutulur.
Derslere gidin ama derse gitmek için hayatınızdan birşeyleri eksiltmeyin. Derse gidince de "madem geldik bari dinleyelim" diyip dinliyor insan bir şekilde. Yeter ki "nan derse geldik de acaba girmeyip bilmemkimlerle bilmemnereye gitsem ne pis eğleniyor olacaktım" diye düşünüyorsanız o dersten de pek birşey anlaşılmaz zaten.
Ders notu isteyecek insanları sene başında gözünüze kestirin ve iyi bir iletişim içinde olun.
Gireceğiniz sınavda kitap defter kapalı olsa bile son ana kadar elinizden düşürmeyin bu hayat kurtarıcı kağıtları.
Kopya çekin ama kopyayla yakalanmayın. Bunun için en güzel yöntemlerden birisi (özellikle mühendislik dersleri için) hafızası olan hesap makinasıdır. Okula girerken 100 tl verip alacağınız bir hesap makinası size birçok dersi geçirecektir.
Akademisyen olmayı düşünmüyorsanız mümkün olduğunda okul dışında hocalarla görüşmemeye çalışın.
Olur da hocalardan iyi bildiğiniz birşeyler varsa hiç çaktırmayın. Tez gıcık olurlar, gıcık oldular mı acımazlar.
Karşı cinse tepkisiz durmayın ama aşık da olmayın. Neler olacağı belli olmayabiliyor.
Finallere girmeden önce ortalama hesaplıyıp hangi nota ihtiyacınız olduğunu belirleyin. Önemli bir durumunuz varsa bu konuda hocayla konuşmaktan çekinmeyin. Ancak eğer öğrencilerin 9/10'u "sakın konuşma o hocayla" diyorsa bulaşmayın. Konuşacaksanız da final günü konuşmayın sinirli olurlar. Sonraki gün konuşun.
Okula girince verilen yönetmeliğe göz gezdirmekte fayda var.
Tek ders sınavına o kadar da güvenmeyin. Fırsatınız varken alın bütün alttan olan derslerinizi.
Özel bir okuldaysanız sizden para koparmak için birçok yolu deneyebilirler hazırlıklı olun.
Bahar şenlikleri diye bir olay var. Maksat şenlikse kaçırmamak lazım. Hakeza beleş içki yeme içme olunca şenlik de kendiliğinden oluyor zaten.
Dersleri geçmenin kilit noktalarından birisi fotokopicilerle arayı iyi tutmaktır. Hatta hele bir de bu fotokopicilerin telefon numarasını falan alırsanız büyük zaman kaybından kurtulursunuz.
Gitmeden önce batak okey gibi oyunları öğrenin. Her boş dersin vazgeçilmezleridir bu kısa süreli oyunlar.
Sınav tarihlerini internette gördüğünüz anda bir kağıda yazın cüzdana atın. Hem unutmazsınız hem de sizi keklemeye çalışan yumurcaklara karşı hazırlıklı olursunuz.
Ders kitaplarına bir ton para vermek yerine önce bir sahaflara bakın. Hatta daha da önce üst dönemlere bir sorun.
Seçmeli derslerdeki iki önemli kriter dersi veren hoca ve o dersi alan yakın arkadaşlardır. Dersin içeriğine dikkat etmeye çok gerek olmaz genelde.
Siyasi bir fikriniz varsa da çok belli etmemeye çalışın. Belli edince genelde dayakla sonuçlanıyor bu gibi durumlar.
Olur da hazırlık okumaya karar verirseniz derecelendirme sınavında mümkün olan en düşük notu alın ki en dandik sınıfa koysunlar sizi. Rahat rahat uğraşmadan geçersiniz hazırlığı.
3. 4. sınıflara geldiğinizde kolay para için yörenin lise talebelerine özel ders vermeyi deneyin.
Adettir girilmeyen derslerde başkasına imza attırmak. Bu yüzden basit bir imza tercih etmekte fayda var.
Asistanları iyi tanımak ve iletişim içinde olmak fayda sağlayabilir. Genellikle asistanlar hocalar tarafından öğrenci, öğrenciler tarafından da hoca olarak görüldükleri için sosyal ortamları yok denecek kadar azdır. Bu sebeple onlara yaklaşım nispeten daha kolay olabilir.
Gideceğiniz şehrin yöresel yemeklerini en az bir kere deneyin. Böylelikle o şehre yeni gelenleri götürebileceğiniz, gezdirebileceğiniz yerler olsun. Ayrıca şehrin yöresel adetlerini ve yasaklarını da öğrenmekte fayda var.
Yeni bir şehirde öğrencilik durumlarında bayram gibi tatil fırsatları önceden takip etmekte fayda var. Erken alınan bir uçak bileti son anda alınan bir otobüs biletiyle aynı paraya gelebilmekte.

İlk etapta aklıma gelen bu naçizane önerilerimden gayrı aklına birşey takılan olursa her türlü soru ve cevaplarınız için yorum butonu emrinize amadedir.

İsimler surata dönmeli yurdumda

2010-08-21T15:46:00.003+03:00

İnsan sıkılmaya görsün. Az önce sırf sıkıntıdan Google'a girip bir "bored to hell" diye arattım. Karşıma sıkılanlar için bir site çıktı. Farklı farklı enteresan gereksiz şeyler var. Aralarından bir tanesine tıkladığımda isminizi yazdığında bir surat oluşturuyor ona göre. Ben de girdim hemen yaptım. Siz de eksik olmayın diye buraya da koydum linki. Hatta adımı yazdım mıydı çıkan tip hakikaten bana benzemesi de hemen 2 komplo teorisi yazmama sebebiyet verdi. Hatta o resmi de koyayım da robotumsu resmimle gizemime gizem katayım.

Şöyle böyle #39

2010-08-11T02:36:00.006+03:00

İşte sevgili okur dediğim gibi olabildiğince kısa sürede bir yazıyla tekrar buradayım. Spontane gelişen "dur birşeyler yazayım" kararım neticesinde kafamdan bir şöyle böyle yazayım dedim. İşte son dönemden hadiseler.

Geçen gün okula gittim, bir proje vereyim diye. Yaz okulu bittiydi. Okulda bir akademik çaba da olmadığın için okuldaki öğrenci sayısı 1 (o da ben zaten) çalışan sayısı ise en az 50 civarındaydı. Çalışanların hepsinin oturup da televizyon seyretmesi çok sevimsiz geldi. Bir kantin dolusu kantin çalışanı sırf mesai saatleri dolsun diye televizyon seyrediyolardı.
Şuanda oturduğum binanın bulunduğu sokağın adı bahçelere giden ikinci yol sokak. (Yerimi de belli etmiş oldum böylece, gerçi eline bir tepsi börek ya da en azından bir kek alıp gelen her okuruma açıktır kapım) Bu sokak ismi taşındığımız günden beri içime dert oldu. Sokağın gittiği her yere ben de gittim ama bir bahçe bulamadım. Daha da enteresanı bahçelere giden birinci yol sokak da var. Ancak bu iki sokak da farklı yerlere gidiyorlar. Beyhude arar dururmuşum bunca zaman sokağımın bana vaadettiği bahçeleri yani.
Bu yeni evimin yöresiyle ilgili beni en sevindiren hadise sempatik mahalle bakkalı konseptini taşıyan 2 adet dükkan bulabilmiş olmamdır.
Yaşadığım yerin yan tarafında baya kocaman bahçeli falan bir villa mevcut. Tam da benim odamın camının önünde. Bir de irice havuzu var bu villanın. Şuan itibariyle 1.5 ay gibi bir süredir bu evde oturmama rağmen daha bir villa sakininin girip de o havuzda yüzdüğünü görmedim. Ben sıcaktan leğene su doldurup içinde çırpınmayı düşünürken havuzlu bu insanların tenezzül etmemesi beni birgün 6. kattan bir balıklama atlayış denemesine gark edicek diye şimdiden endişeleniyorum.
Bu ev olayı neticesinde geçtiğimiz haftalarda hayatımda ilk defa bulaşık yıkamışlığım da oldu. Bulaşık yıkamak başlı başına sevimsiz bir hadiseyken bir diğer sevimsiz durum da sulak yerde yetişmemden ötürü standartların üstünde olan boyumdan geldi. 15 dakika sonrasında yaşanan nahoş bel ağrısı neticesinde kafayı dolaba dayıyıp italik bir duruş ile bele hiç baskı uygulamadan bitirebildim bu sevimsiz aktiviteyi.
Bekarın ve öğrencinin dostu yemeksepetiyle yakın temas halindeyim son zamanlarda. Kapıya gelen elemanlarda enteresan bir durum var yemek alma olayı esnasında. Kredi kartı şifresini girerken bakmadığını belli etmek için abartılı hareketlerle kahrolmuşçasına bir anda ya kafasını çeviriyorlar ya da yere bakıyorlar. Tamam şifre girerken bakmamak güzel de, bu bakmamayı böyle insanın gözüne sokarcasına yapmanın bir mantığı yok sanki.

İçimden geldiği gibi

2010-08-08T23:27:00.004+03:00

Nasılız sevgili okur? Şu blog hayatımın en konusuz yazı başlangıcımı yapmış bulunuyorum. İstanbul'un 35 derece ısısında (televizyonlar hissedilen sıcaklığa 45 falan derken kimse gelip benim hissettiğimi sormadığı için burdan meteorolojiye en az 55 hissettiğimi belirtmek isterim) laptop başında yarına yetiştirmem gereken projeyle cebelleşirken daralıp bir internete bakayım dedim. Dedikten kısa bir süre sonra da aklıma blogum ve kısa süre içinde bloguma yazmam için etraftan gelen ve ardı arkası kesilmeyen baskılar (yok aslında öyle bir baskı falan ben uyduruyorum) geldi. Şöyle bir gireyim bakayım dediydim ki blogumun 1 yılı devirdiğini gördüm. Bunun üzerine "aman ne güzel" tandanslı iki sevinç cümlemden sonra farkında olmadan 1 sene önce yazdığım şeylere tıkladım. Tıklamaz olaydım. Şunu gördüm ki geçen sene de bir yaz okulu sonrası sıcaktan bezmiş yılgın bir adam yazıyorken değişen hiçbirşey olmamış. Bir an için oturup "nan yoksa benim hayatımda hiçbirşey değişmiyor mu" diye düşündükten sonra farkettim ki bir bekar evi hayatına geçiş yapmam dışında değişen neredeyse hiçbirşey yokmuş. Bekar evi hayatına geçince ne oluyor diye merak edenler için de söylemek isterim ki eğer benim gibi günün %40'ını uyuyarak %60'ını bilgisayar başında geçiren biriyseniz arasıra bulaşık yıkamak ve biraz daha aç yaşamak dışında hiçbir fark yok. Tabi yaz olduğu için herkesin tatilde olması da eklenince ben de aynen geçen yaz olduğu gibi sıkılıp bunalıp iş arayarak bir yaz daha geçiriyorum. Bu yaz önceki yazlara nazaran sıkılmak için daha fazla sebeplerim olduğundan kelli çekilmez oldu bu dönem ve içimden geldiği gibi yazayım dedim.

Gaiptenen gelen yitik ses

2010-07-26T19:38:00.002+03:00

Bir süredir yazamadığımı ben de farkettim sevgili okur. Ama sor bir niye? Taşınma derdi hayat gailesi bilgisayar arızası derken böyle oldu. Şimdilik bir tarih vermekten kaçınsam da bir vakit tekrar belireceğim bu sayfada yazılarla. Tekrar yazacağım gün için şimdiden görüşmek dileğiyle.

Şöyle böyle #38

2010-06-06T01:55:00.002+03:00

Nasılız sevgili okur? Böyle nasılız diye sormak da çok samimiyetsiz gibi gelir bana hep nedense ama yazmış bulundum bir kere. Yine uzun süredir yazamadım. Gelin görün ki finaller tez projeler derken bir yoğunum ki sormayın. Bir de şu Google'ın mahkeme kararıyla kapanma olayından sonra da internete de bir haller oldu. Açılmaya yeltenip açılamıyor falan siteler. Kısacası önümüzdeki bir haftadan sonra süpersonik yazılar ile tüm hızımla geri dönüyor olacağım.

Google yasağı demişken aklıma geldi. Olur da hakikaten Google'a Türkiyeden erişim bir şekilde komple engellenirse okuduğum okul 3-4 sene mezun veremez tahminimce. Ne kadar proje tez varsa hepsi Google'dan bulunup yapılıyor.
Gece ışığa gelen sevimsiz böcekler gündüz de ışığa gitmeye çalışıp güneşe uçarken ölseler falan çok güzel olmaz mı?
Okulumun öğrencilerden emdiği para az gelmiş olacak ki okulun her tarafına pano yerleştirip reklam almaya başladılar. Birkaç hafta sonunda öğrencilere yönelik reklamı da bulmayı başardı reklam verici şirketler. Okulun her yeri makarna reklamı artık.
Geçtiğimiz günlerde girdiğim finalde hayatımın en sıradışı diyaloglarından birisini yaşadım. Hayatımda girdiğim 2. ya da 3. kitap defter açık olan bu sınavda ben de bu neşe verici durumu bir şekilde kullanıp şaka yapayım dedim. Sınavın ortalarına doğru yanımdan geçen gözetmen terlediğimi görünce "sıcak olmuyor mu öyle üstündekini çıkarsana" dedi, üstümdeki polarımsı şeyi göstererek. Ben de anında "yok hocam kopya yazıp koydum onun cebine de ondan çıkarmıyorum" dedim. Bir an afallayıp bakıp sonra durumu anlamasıyla "ne? ... haa" diyerek uzaklaştı. Kitap defter açık sınavda kopya mı olur la?
Birşey satın almak istediğinizde "abicim bu sefer aldığım yerden kötü çıktı o, istersen sana onun yerine yarım kilo şundan vereyim" diyen esnaf benim gözümde eli öpülesi esnaftır.
Final haftası kılık kıyafeti diye birşey var. Genellikle bol ve rahat kıyafetler, ama renk olarak uyumsuz ve acilen seçilmiş olur genelde. Sıfatta birkaç günlük sakal (tabi bu erkekler için geçerli sadece) olur. Ben de bu dönem hocalara "bütün sene bu modda çalıştım hocam ben" diyebilmek için bütün sene böyle gezdim. Bir faydası olup olmadığını finallerden sonra göreceğiz.

Türkler ne arar #7

2010-05-27T00:54:00.003+03:00

Önünüzde saygıyla eğiliyorum sevgili okur. Kaç zamandır blogumu yazısız bırakıyorum farkındayım gelin görün ki üstüme üstüme gelmeyen şey kalmadı. Boş vakitler de yetmiyor uzun uzun bir yazı yazmaya. Ki boş zamanlarda da insanın kafası ister istemez birçok şeyle meşgul oluyor bu kadar çok dert varken. Bloguma ve okurlarıma daha fazla Güzin abla muamelesi yapmadan son bir ayın enteresan bloguma gelmeye vesile olan Google aramalarına bir göz atalım.

"koku bombası kaç günde geçer": Bu aramanın tarihine dikkat çekmek isterim. 1 Nisan sonrası "bir şaka yaptık ama bir ay oldu hala koku içinde yaşıyoruz arkadaş" diyen birisi aramış olabilir. Ya da bir yumurcak evlat "bir şaka yapacağız ama çok dayak yemeyelim valideden" diyerek aramış olabilir. Ben de bir dönemin yumurcağı olarak bu soruya cevap olarak birkaç saat diyorum.

'zidane zidan saç ektirmiş hali': Aramanın başındaki sonunda ' işaretini Google nasıl anlamış olabilir bilmiyorum. Ayrıca koca futbolcunun ismini de bu kadar yanlış yazmak ayıptır yahu. Kaç yıllık Zinedine Zidane oldu sana zidan zidan. Bir de saç ektirmemiştir diye umuyorum. Kel hali de güzeldi. Kafa attı mı ses getirirdi.

acun nun proğramınınsurvivor su dökülme yarış proğramı: Bazı aramalar o kadar yanlışlarla dolu oluyor ki onu açıklamak bu hatalar başyapıtına hakaret etmek gibi geliyor. Sanırım bu sebepten ötürü bu da yorumsuz geçeceğim aramalar listesine girmeyi hakediyor.

aftosluk: Bir dönemler sevgili ve benzer anlamlara gelebilen bir kelimeydi aftos. Aftosluk da sevgililik anlamına gelen bir arama olabilir mi diye tereddüt ettim. Şu aramaları yapanların telefonlarını falan da verse de Google bazen öldüresiye merak ediyorum, telefonu olsa açıp sorabilirim bile yani.

dert sizsizseniz dert sizsiniz: Müsadenizle bu aramayı ayın araması seçiyorum sevgili okur. Bunu arayan ne sözü anlamış ne konsepti anlamış. Nefret ettiğim o klasik dertsizseniz dert sizsiniz kalıbını yerden yere vurmuş adeta.

dıreksıyonu bırakıp dans eden otobus soforu: Enteresandır ki ben bu şoförü gördüm. Hatta otobüsüyle baya bir yol yaptım. Enteresan olan ben bundan hiç bahsetmemişken Google nasıl bir arama motoruysa benim bloguma yönlendirmiş bunu arayanı.

erman toroğlu reklam ücreti boru: O sondaki boru çok imalı olmamış mı yav. Bir de başkalarının kazandığı parayı bizim kadar merak eden bir ülke var mıdır çok merak ediyorum.

facebookta resim koyarken yanına nasıl isim yazarım: Bizim insanımızın bu kadar minimal teknolojik sorunları olması arasıra içimi rahatlatıyor. Çok büyük bir teknolojik yıkım yaşansa dünyada bizim insanlar çok az rahatsız olacakmış gibi hissediyorum. Kimbilir belki bu sayede dünya liderliğine yürürüz bu teknolojik minimal kaygılarla.

gelecekten gelen insanlar: Yahu bu arama daha önce de vardı sanırım da ben ufak ufak gerilmeye başladım. Hep birileri bunu aradığına göre yoksa gerçek midir nedir. Böyle gizli bir tarikat falan mı var. Varsa ve bunu okuyorsa rica ediyorum bir sayısal loto neticesi söylesin bana gelecekten.

hadise soyat: Acaba bu aramayı yapan hadise soyat diye birini mi aradı yoksa Hadise'nin soyadını mı aradı diye de merak ettim mesela. Oluyor böyle meraklarım.

ingilizce5 sınıf hastalıklarla ilgili resimler: İngilizce ile nasıl bir bağlantısı olabilir ki hastalık resimlerinin? 5. Sınıf derken, 5. sınıf ingilizce dersini mi kastediyor yoksa 5. sınıf hastalıkları mı kastediyor mesela.

tokyo drift benim şarkım diyen salaklar: Nedir bu sinir sevgili Google aramacısı? Ben de şimdi bunu arayan için "Tokyo Drift'i şarkı sanan salaklar" desem hoş olur mu? Olmaz tabi.

trafik kurallarinda sağdan vuranmi haklidir: Böyle bir genelleme yapmak ne enteresanmış. Sağ var sağ var. İki araba da birbirine sağdan çarparsa nasıl olacak mesela?

undertaker spikerin evini basti: Vay arkadaş bu Amerikan güreşçileri iyice tozutmuş arkadaş. Ev bark basan insanlar mıymış meğer bu Amerikan güreşi yapan tosunlar. Evimizde de mi rahat yok kardeşim bu kaslı terli heriflerden.

ımtıs ımtıs şarkısı: Bunu da yorumsuz geçmekle yetineceğim sanırım. Zaten bu aramalara baktıkça hayat enerjim çekiliyor gibi oluyor.

Şöyle böyle #37

2010-05-18T02:07:00.005+03:00

Nasılız sevgili okur? Siz de benim gibi yaz başlangıcı sıkıntıları yaşıyor musunuz? Kalın giyip yanıp ya da ince giyip donuyor musunuz? Bir şekilde nasıl oluyorsa hiç tutturamıyorum bu kıyafet seçimini sevgili okur. Neyse seni daha fazla içsel hezeyanlarımla sıkmadan son zamanların birkaç güzide tesbitimle başbaşa bırakmayı kendime vazife bilirim.

Pastanelerde piza adıyla satılan ufak yuvarlak hamurişi birşey vardır ya hani, ortasında sosis kıyma falan olur. Nasıl oluyor bilmiyorum ama dünya üzerindeki bütün pastaneler anlaşmış gibi o kıymalı olana mutlaka acı biber koyuyorlar. Bir de nasıl bir acıysa o biberi attıktan sonra bile kıymasında acı esansı kalıyor arkadaş. Yemenin imkanı olmuyor. Ne anladım ben öyle pizadan.
Yaz geldi diyince aklıma geldi. Burdan büyük kanalların ana haber bülteni müdürlerine sesleniyorum. Yapacak haber bulamıyorsanız bülteni doldurmak için kene ve kırım kongo kanamalı ateşi hastalığı haberlerine başlayın yine. Beni de görürsünüz artık.
İlkokuldan beri uyuz olduğum bir durum var ki bunu birileriyle paylaşmak nedense şimdi aklıma geldi. Vücudun %75'i sudur derler ya. O çok büyük bir yalan değil mi la? Kalan %25'in içine bunca kan kemik falan nasıl sığar. Şimdi bu cümleyi okuyan bir biyolog hemen "arkadaşım su dediysek sıvı işte yani" derse eğer kalbini kırarım. Adam gibi sıvı diye yazsaydınız ya la o zaman onu.
Geçen gün Survivor adlı yarışmaya denk geldim. Kızların bulunduğu adadaki tencereye bir yengeç girmiş. Başında toplanmış ne yapsak diye düşünürlerken aralarından bazılarının "yiyelim" demesi üzerine birisi çıkıp "ay yazık ya benim abim de yengeç burcu yemeyelim" dedi. Burç olayına göre hayvan sempatisi olayı mı var yani?
Bu arada "format" da ne kadar kuvvetli bir kelime olmuş dilimizde. Yeni anladım bunu yarışmayı izleyince. Yoldan geçen birine "arkadaşım saat kaç acaba" desen sallamaz ama birine "birader gel seni damdan atıcaz, valla bir yarışma çekiyoruz da formatı böyle" diyince o adam dama kendi çıkar seke seke.
Bu arada hayatımda hiç "birader araba gitmiyor bir el atıversene" diyeni refüze eden bir Türk görmedim. Görebileceğimi de sanmıyorum.
Polis devleti diye birşey var ya. Onun devlet başkanı hep başkomiser olacakmış gibi geliyor bana. Masasında oturup nezaretten çıkanlara nasihatlerde bulunacak falan. Devamlı çay içecek.
Geçen gün İstanbul içinde bolca toplu taşıma aracı kullandığım birgün oldu. Füniküler diye birşeye bindim mesela. O fünikülerin girişinde bir oda içinde çalışan birkaç kişi gördüm. Füniküler müdürüdür bunlar da heralde dedim. Ama ne iş yaptıklarına ve bir gününü neyle geçirdiklerine dair en ufak bir fikrim bile yok. Bir de odalarının bir tarafı komple camdı, sanki insanlar görsün de bu adamlar ne iş yapar diye düşünsün diyeydi. Ben de adeta bu tuzağa düştüm.

Ben tek siz hepiniz

2010-05-14T13:07:00.003+03:00

Sen hiç çıkıp da bir topluluk önünde konuşma yaptın mı sevgili okur? Ben bu hafta yaptım. Hiç de hoş bir durum olmadığını gördüm. Hele durun da olayı başından anlatayım.

Sunum ve Raporlama adlı sevimsiz bir ders alıyorum ki dillere destan. Hocası Kanadalı, öğrencisi hiç oralı değil. Hoca tutturmuş herkes sunum yapacak diye. Bunu ilk duyduğumda dediydim ki "oh ne güzel seçerim bildiğim bir konu yazdıkça yazarım". Gruplar falan belirlendi ki bir de ne göreyim. Ufak naylonumsu bir poşet gibi birşey. İçerisinde uzun uzun kesilmiş birçok kağıt. Ben de karşısında durmuş tombala çeker gibi anlatacağım konuyu çekiyorum. Konuyu çektikten sonra da yeni bir torba uzatılıyor önüme aynı hoca tarafından bu sefer de kaçıncı sırada çıkıp anlatacağımı çekiyorum.

Şimdi bu konu en büyük belirsizliklerden biridir. İlk çıkıp anlatmak hoş değildir, sınıf içinde son kez bir okuyayım da ezberleyeyim diyemez anlatıcı. İlk olmak zaten genelde gerilim yaratır. Diğer anlatıcıları görüp iki taktik almak en güzelidir. Gelin görün ki ben seçtim en son sırayı. Yine beni aldı bir gerilim. En son olmak da hoş değil, milletin ilgisi dağılmış olur, hele o beklerkenki gerilim kısmını anlatmıyorum bile.

Her Türk öğrencisi gibi ben de sunumdan bir gün önce ödevi yaptım, slaytları hazırladım, laptopu getirmekle mükellef arkadaşa yolladım. Ancak bu dersin saçma kurallarını bilmekte fayda var önce. Sunumu yaparken slayttan okumak yasak. Elinde tutmalık not kartları hazırlamış olmalı herkes ona da 3 saniyeden fazla bakmak yasak. Tahtaya bişey yazınca sunum biterken onu silmemek yasak. Eli kolu kullanmayınca puan kırıyor. Göz teması, süre, duruş, mimik derken bir ton yerden puan kırabiliyor bu hoca. Ben de bunun gerilimi içerisinde derste oturmuş kara kara ne yapsam diye düşünüyodum.

Aklıma gelen tek cin fikirli kurtuluş yolu da süre açısındandı. Sunumun 6-10 dakika arasında olması gerekiyordu. 10'dan fazla olması bile puan kırma sebebi yani. "Şşş bak hele" diye dürttüm slaytçıbaşımı "saatine bak ben sunuma başlarken tam 7 dakika olunca masanın üzerine telefonunu koy da ben de bileyim 7 dakika olduğunu toparlayıp bitireyim" dedim. O da hayhay deyip onayladı bu durumu. Bir diğer fikir de slayt değiştirme konusunda aklıma geldi ki o da önemli bir konuymuş meğer. Kaptırıp anlatmaya devam ederken arkada aynı slaytın durması hoş olmazdı. "Ben ne zaman ki elimdeki kartı değiştiriyorum sen de slaytı değiştir" diye yeni bir salık verip yöneldim hocanın yanına.

Şöyle enteresan bir durumu da anlatmadan geçemeyeceğim. Bu yaptığımız sunumlar artık ne kadar önemli şeylerse hoca da en ön sıraya bir fotoğraf makinası koyuyor ve herkesin sunumunu videoya kaydediyor. Gel gör ki benden önceki sunan arkadaşın son 3 cümlesine gelindiğinde ekranı mekranı karardı bu aletin bir haller oldu. Hoca da bir telaş gidip bakınca anladı ki hafızası dolmuş. Dönüp bana üzgün gözlerle bakarken "kusura bakma Parahuman seninkini kaydedemiycem" deyince "canıma minnet hocam şu rezilliği belgelesen ne olur belgelemesen ne olur" diyerekten çok da önemsemedim bu durumu.

Her sunum önceki doküman kontrolüne tabi oldum ben de diğer öğrenciler gibi. Hoca dedi ki "Checklist'in nerde yavrum?" (Checklist dediği de senin konunla ilgili birileri yorum yapıp bir kanıya vardıysa onların yazıldığı bir hadise) "La hocam neyin checklisti zaten bana verdiğin konu bi kitap kim bunun hakkında ne yapsın da ne desin" deyince Kanadalı Kanadalı bakıp "olsun yine de bulsaydın birşey" diyince için için darlanmaya başlamıştım. Diğer dokümanlarımı da ibraz ettikten sonra inceden süzülsüm kürsümsü sunum mekanına.

Şimdi bana deseniz ki bu yaptığın sunumdan neler öğrendin, neler çıkardın, tek bir şeyi çok net söyleyebilirim ki topluluk önünde konuşmak hiç bana göre birşey değilmiş. Normalde süper konuştuğum İngilizce, orada aklıma gelmez oldu. 2 kelime zar zor aklıma geliyor, kaldı ki bir de onlardan cümle yapmak gerek haliyle. Bir de sınıfta türlü çeşitli yumurcak arkadaşım olduğu için ne zaman sınıfa baksam kitlenip tanımadığım bir adama baktım hep, ama birinci dakikadan sonra istemdışı oldu o. O da "ne bakıyorsun" dermişcesine bir el kol hareketi yapsaydı da projektör makinasını alıp ışıldaklı ışıldaklı atıp kafasına sunum olayını galeyana getireydim diye düşünmedim değil. Daha büyük bir sorun ise topu topu 10 sayfa olan slaytım aktıkça akıyordu ama bir türlü gözlerim, masanın üstünde olmasını görmeyi beklediğim o işaret olacak telefonu göremiyordu. Yapacak birşeyin kalmadığını anladığım anda artık konuyu toparladım ana fikri falan verdim. "Hadi bana eyvallah" anlamına gelen "Thank you for listening" dedikten sonra sakin adımlarla sınıfın ortasına doğru yöneldim. O esnadada telefonu koymayı unuttuğunu düşündüğüm slaytçıbaşıma agresif bir şekilde "kaç dakika oldu la" diye sorunca aldığım "6.5" cevabı üzerine iyice rahatladım.

Hızlıca ve usulca hocanın yanına yaklaşıp neye kaç puan verdiğine görmeye çalışırken baktım ona good buna good herşeye iyi notlar verip geçiyor. Ancak sonunda demez mi "ellerini kollarını biraz daha oynatarak anlatsaydın daha iyi olurdu" diye. İşte o an biraz gaza geldim "hoca hoca sen demedin mi not kartlarını tutacaksın ordan bakacaksın diye, not kartı tuttuğum ellerimle nası neyi anlataydım" dedim. Tam bir Kanadalı turist gibi boş boş bakıp "olsun" dedi. Tabi bütün bu konuşmalar da ingilizce geçiyor. Şimdi siz de "olsun"un İngilizce'sini düşünüyorsunuz büyük ihtimalle. Ben de şu şakayı yapmadan geçemeyeceğim. "Olsun"un İngilizcesi "Let it be" olabilir mi acaba? Bu arada merak eden varsa birkaç gün sonra aldığım notu da yazarım bloguma da şanım yürüsün.

Sonuçlandırmak gerekirse bu koca yazıyı, sunum ya da konuşma tarzı şeyler benim işim değil. Karşıma öyle toplulukları alıp da konuşma yapacak insan değilim. Efendi gibi hep beraber masada otururken konuşabilecek bir adamım ben. Sonuç olarak büyük ihtimalle iyi bir not alıcak olsam da istemem bir daha böyle gerilimler yaşamayı. Ki bunu hocaya da söyledim aynen böyle. "Tamam sen bana iyi anlattın diyorsun da gel bir de benim halimi sor" dedim kadına. Eksik olsun sunumu slaytı.

Kişisel iletkenler #1

2010-05-10T00:23:00.003+03:00

Yine uzunca bir aradan sonra karşındayım sevgili okur. Ama sor bi niye. Sen sorsan da ben bunu duyamayacağım için cevap veremiyorum haliyle. Bunu yorum aparatıyla soran olursa da kalbini kırabilirim baştan uyarayım.

Bunca zaman yazmadım ama bakın görün boşuna değilmiş bu süre. Yep yeni bir yazı dizisine başlıyorum şu anda sevgili okur. Sizi daha fazla merakta bırakmayayıp söyleyeyim. Yıllar yılı MSN'deki eşimin dostumun yazdığı, benim de görünce kah güldüğüm kah hayret ettiğim kişisel iletileri yazmaya karar verdim. Zaten blog yazıyorum diye gizlim saklım da kalmadı. Varsın eşimin dostumun gizlisini saklısını da yazayım ne olucak. Tabi tahmin edeceğiniz üzere yorum yapmadan da duramayacağım için sonlarına ufak tefek yorumlar da ekleştireceğim sanırım bu iletilerin.

alfa dimem beta dimem ben sana gama dimem - Güzelim türkü ne hale gelmiş a dostlar.

as my conscious slips away - Böyle ingilizce derin anlamlı edebi şeyler yazanlar da var ama kişisel ileti en nihayetinde. Kim kişisel iletiyle başkasının fikrini değiştirmiş ki bugüne kadar?

kıyamet gelse de kopsak - Böyle klişe espriler yazmaktan çarpılsa bunu yazan daha komik olur belki.

hissetme suçu equilibrium - Böyle entel kuntel şeyleri de görünce inceden MSN kitlemle gurur duymuyor değilim, her ne kadar anlamasam da.

16 Mayıs pazar Taksim Dorock bar'da konserimiz var (distopia) - Madem iletilerin hepsini yazmaya karar verdim bunları da yazayım bari. Kendimce bir destek vermiş olurum böyle. Gidin dinleyin işte böyle konserleri.

ANZERIA, 11 Mayıs Salı saat 19:00'da İ:Ü. Bahar Festivali Avcılar kampüsünde! - Benim de ne çok sanatçı müzisyen tanıdığım insan varmış meğer. Gittikçe daha bir gurur duymaya başladım kitlemle.

Well they call me hurricane n' I've come to play in your town - Bu ileti de inceden bir tehdit mi içeriyor nedir anlamadım. Çevirisi "Bana hortum derler ve senin kasabanda oynamaya geldim" şeklinde oluyor. Town diyince de direk Amerikan filmi olayından kasaba oluyor. Türk town diyince köy olur belki. Bu arada hortum da bahçe sulama hortumu falan değil ha, baya bildiğimiz doğal afet olan hortum bu.

6. his kötü birşey - Böyle bir kanıya varabilmiş olması bile enteresan bir durum. Bunun varlığından emin olabilmiş demek ki, bir sonraki adım da kötü birşey olduğuna karar vermek olmuş.

MaTeMaTiK öZeL DeRs Werilirrrrr... - Matematik okuyan her üniversite öğrencisinin bir numaralı gelir kapısı ümidi olan özel ders iyidir hoştur da böyle yumurcaklı yumurcaklı yazınca olmaz bence o iş. Öğrencinin öğrenesi varsa da bu yazı şeklini görünce vazgeçer.

Buzzzzzzzzz - Peki

Antibakteriyelçizer - Bu adamın çizer olduğunu bilmesem belki çok yanlış, sevimsiz şeyler anlayabilirdim. Gel gör ki güzel sanatların antibakteriyel olanı nasıl olur onu da bilemiyorum tabi.

uyuyor - Bu da ilginç bir durum. Teknolojiye güvenmediğimizden falan mı böyle birşey yazma ihtiyacı duyuyoruz acaba. "Ben offline insan görünce inanmam illa birşeyler yazar denerim" demiş birileri demek ki, sonra o insanlara karşı uyuyan kesim de bunu yazma gereği duymuş sanırım.

dolomit ne lan? - Ben de merak etmedim desem yalan olur.

lord of the .... - Bu bilinmezlikler belirsizlikler beni çok geriyor işte. Neyin lordu olabilir ki bu adam diye içime dert oldu şu anda.

Fish doesn't think because fish knows everything - Güzel felsefik bir söz yazmış bu arkadaş şimdi ona lafım yok da. Bunu bir hayat felsefesi olarak uygulamaya çalışırsa kişi mutsuz olur diye tahmin ediyorum. Tam çevirisi de "balık düşünmez çünkü balık herşeyi bilir" şeklinde oluyor.

tez-30 sayfa. vira vira vira!!! - Bu arkadaşa şimdi iğneleyici birkaç şey yazmak isterdim ama glein görün ki birkaç haftaya kadar benim de iletimde bu minvalde birşeyler yazabileceği için es geçiyorum.

uçan adam.. - O TV'de izlediğim zıplaya zıplaya yerde yuvarlanan adam benim MSN listemde olsa bir daha benim yazılarımı okur musun sevgili okur? Eğer okurum diyorsan ben bile şüphe ederim okur kitlemden.

Muhtaratör insanı rezil de eder rezil de. - Herşeyin sonuna tör koyunca çözüm olmuyormuş demek ki. Bu iletinin arkasındaki yaşanmışlıkları da ben de hepiniz gibi çok merak ediyorum.

Transformers, more than meets the eye... - Bunu görünce de direk aklıma otobotlar falan geliyor. Dönemin en kral çizgi filmi ve oyuncak konusuydu bu transformers. Bu heyecanı üniversite dönemine kadar taşımak ne kadar doğrudur onu bilemiyorum tabi.

ne iğrenç bi anlayış ne çağdışı bi düşünce ne ezik bi hareket ne özgüvensiz ne rezil ne itici.. - Ne bu kadar dert olmuş bu insana diye ben yine merak ettim tabi. Ama o kadar da etkili yazmış ki en yakın ağaçtan bir dal kırıp bunun yazılmasını sebep olanların üstüne doğru koşasım gelmedi değil. Kişisel ileti ile bir akın başlatılabiliyormuş demek ki.

müsadenizle... - Aman efendim ne demek müsade sizin.

Japon'ların içine dert olan Türk

2010-05-03T18:18:00.002+03:00

Benim bir zamanlar tarih dersi kitaplarında okuyup anlamadığım birşey vardı. Türkler gidip Çin'lileri savaş meydanında alaşağı ediyor, yerden yere vuruyor ama sonra bu Çin de türlü şeytanlıkla tavşanlıkla iç işlerimize karışıp bizi bin beter ediyordu. Belki de bunu farketmiş bir eleman da öyle bir oyun etmiş ki bu uzakdoğu ahalisine onlar da anlayamamış. Gelin görün ki hedefi şaşırıp Japonya'da gerçekleştirmiş bu olayı.

Milliyet'in haberine göre Serkan Anılır adlı bir Türk vatandaşı "Benim uzay asansörü diye bir projem var, hatta NASA'da da 2 sene astronotluk eğitimi aldım" diyerekten dünyanın en önemli 10 üniversitesinden biri olan Tokyo Üniversitesine girmiş. Hatta bunlar da yetmezmiş gibi ilk Türk astronot benim de demiş. Adamın palavraları bu kadarla kalmamış. 2003 yılında bir doktora tezi vermiş bu Serkan, o tezin de büyük bir kısmının başka yerlerden araklanmış olduğu da çıktı ortaya. Hatta bir de Türk Ulaştırma Bakanlığının kendisini NASA'ya gönderdiğine dair bir belge de düzenlemiş bu sinsi Serkan. Bunlar da yetmezmiş gibi kendini astronot kıyafetlerinin içine soktuğu bir de fotomontaj yapmış bu sinsi. Yetmezmiş gibi Illinois ve İTÜ üniversiteleri mezunu olduğunu belirten bu Serkan'ın o okullarla hiç ilişkisi bile olmamış meğer. Hatta okul arkadaşları tarafından sahte NASA kimliği hazırlarken bile görülmüş bu kendini bilmez Serkan.

Gelelim olayın diğer tarafına. Garibim saf naif Japon'lar "Barış Manço'nun çıktığı ülkeden yamuk yapan olmaz" diye hiç araştırma gereği duymamış herhalde. Belki de orda insanlara daha fazla değer verildiğinden ve inanıldığındandır. Garibim Tokyo Üniversitesi rektörü de "şok içerisindeyiz, ilk defa böyle birşey gördüm, 130 senelik üniversite tarihimizde ilk defa birinin doktorasını iptal edip işten attık" demiş. O da ne olduğunu şaşırmıştır garibim. Bu deha Türk hakkında övgü dolu başlıklar atan gazeteler de özür yazısı yayınlamışlar.

Bunların dışında bu Serkan'ın yalanlarını maddelemek gerekirse;

Türkiye'nin ilk resmi astronotuyum, ulaştırma bakanlığı tarafından NASA'ya eğitime gönderildim. (Belge de fotoğraf da yalan)
Türk Milli Kayak takımında olimpiyat madalyası kazandım. (Bu zaten komple yalan)
Illinois Üniversitesi ve İTÜ mezunuyum. (Yıldız Teknik Üniversitesi mimarlık mezunuymuş)
2003 Sapacean uzay konferansında bildiri sundum. (Katılımcı bile değilmiş o konferansta)
Japon uzay fiziği departmanı başkanıyım. (Öyle bir departman bile yokmuş)
Amerikan onur madalyası sahibiyim. (Bu da parayla satın alınabilinen bir madalya çıktı)
Tokyo Üniversitesi'nin ilk yabancı yardımcı doçentiyim. (Daha önce birçok yabancı yardımcı doçent olmuş)

Şöyle böyle #36

2010-05-02T22:31:00.007+03:00

Size karşı yüzüm yok okurlar. Kaç zaman oldu birşeyler yazamıyorum. Gelin görün ki hayat yorucu. Koşturmacalardan koşturmaca beğeniyorum. O kadar yoğunmuşum ki, şimdi farkettiğim üzere bunca gündür şöyle böyle kağıdıma aldığım not bile yok. Bakalım şu an aklıma gelenlerden neler yaabileceğim.

Şu dünyada yeni çıkmaya başlamış ergen bıyığı kadar itici birşey yoktur herhalde. Ama o ergen için de ne büyük gurur kaynağıdır. Örneğin ben hatırlarım lise yıllarımda sakallar iyice coşunda müdür yardımcısı para verip berbere yollardı birkaç kıllı ile birlikte beni. Biz de saç sakal düzelttirip sonra kahvaltı falan edip dönerdik okula. İnceden hoşuma giderdi bu sakallı olma durumu. Şimdi sıfatımda 2 kilo kıl olmadan traş olmaya üşenir bir adam oldum. Ama kışın süper oluyor. Saçlar da uzun olunca doğal kar maskesiyle dolaşıyormuşum gibi adeta.
Birkaç kişinin oturup çay içtiği bir masada biri çay bardağını kaldırırken çay tabağının da bardakla birlikte yapışık yükseltiğini gören ve düşüp çıkaracağı o ani sesi beklerken gerilen adamlardan birisiyim ben. Böyle bariz bir ayrım var mesela. Fevri çekilde bardak kaldırıp sonra tabağı düşünce irkilenler ve bunun farkında olup gerilimle bu olaya dikkat edenler şeklinde.
Çay diyince de kışın insanın içini ısıtır denir, yazın da harareti alır derler ya, ikisi de büyük yalan. Bu lafları çıkaranlar bir dönemin çay üreticileri değilse ben de daha birşey bilmiyorum demektir.
Bu arada NBA severlerin en keyifli dönemleri olan play-off'lar başladı. Ancak hiç aklıma gelmezdi ki hakemler yüzünden gecenin bir körü izlemek için beklediğim maçın ikinci yarısında kahır bela televizyonu kapatacağımı. Ertesi gün okul varken uykudan fedakarlık edip gecenin bir körü oturup maç izlemek bile yeterince pis bir hissiyat zaten.
Survivor diye bir yarışma vardı bir zamanlar. İki grubu birer adaya atıyorlar, en ıssızından. Sonra türlü yarışmalar yaptırıyorlar falan. Yeni versiyonunda da erkekler ve kızlar diye 2 ayrı takım yapmışlar. Kızların adasındaki bir diyalog beni benden aldı. Açlıktan iguana yeme derecesine gelmişler uzaktan uzaktan kesiyorlarken iguanaları biri çıkıp "bunların eti şimdi beyaz et mi kırmızı et mi" diye sordu. Öyle hayatta kalma ortamı falan yalan oldu bir anda tabi. Issız adada kalmış insan yiyceği etin rengini mi merak eder?
Şu dünyada boyun tutulması kadar can sıkıcı şey azdır. İnsanın sosyal hayattan çekilesi gelir ama ona da izin vermez boyun tutulması. O yüzden bir kat daha sevimsizdir. Robocop gibi gezdirir adamı sosyal ortamlarda. Hele bir de yapılan ani hareketler sonrası yaşanan o sevimsiz acı en beteri.
Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşım gaza gelmiş, "blog açıcam parahuman, duydum ki sen blog alemlerinin en yücesiymişsin, onbinlerce okurun varmış, var gel bana yardım et teknik konularda" deyince ben de hayhay diyip başlıca adımları anlatmaya geldim. İsim falan kararlaştırıldıktan sonra uygun bir site gösterip bir tema seç diyince adam o kadar güzel bir tema seçti ki resmen kıskandım. Zaten temayı değiştirip değiştirmeme konusunda türlü tereddütler yaşıyordum. Gel gör ki taklitçilik yaptın demesin bu adam bik bik konuşmasın diye alıp onun temasını da koyamadım bloguma. Bu sefer de adam bir haftada 4 yazı yazdıktan sonra bakmaz oldu bloguna. Daha bir uyuz oldum. Adını bile ben bulduydum nan o blogun. Merak edip o bloga bakmak isteyenlar olursa bu kelimeye tıklayabilirler.
Bir öğrencinin en büyük ikilem okula gideceği günden önceki gece erken yatmakla geç yatmak arasında yaşadığı ikilemdir. Erken yatınca hem bütün gece uyuyunca boşa gitmiş gibi oluyor, hem de sabah 7de kalkınca zaten insan kaçta yatmış olursa olsun uykusunu alamamış olacak. Geç yatınca da ertesi güne baş ağrısı ile başlanır ilerleyen saatlerde herşey daha da berbatlaşır ki bir de sonraki günün devamında erken yatma garanti olur. Nice analistler çözemedi bu ikilemde hangi hamlenin doğru olduğunu ben mi çözücem diyip bir gece geç bir gece erken yatmayı tercih etmişimdir ben hep.

Bunları bilir miydiniz? #3

2010-04-26T15:03:00.003+03:00

İşte 6-7 ay sonra bir bunları bilir miydiniz yazısıyla daha karşınızdayım. Şimdi monitörleriniz karşısında "vay sen ne tırt bir insanmışsın ki bunca ay sonra mı anca bize anlatıcak enteresan bir bilgi buldun" diye sormayın. Nedense bu yazı dizisini unutmuşum. Ama şimdi enteresan bir bilgiyle karşınızdayım. İşte çok uzaklardan dilimize gelen bir deyimin kökeni ile karşınızdayım. Zamanında Japonlar'ın deniz savaşlarında kullandığı enteresan bir taktik mevcutmuş. Ne zaman ki düşman gemileri ip gibi arka arkaya dizilmiş gelirken görseler yatay bir şekilde önünü birkaç gemiyle kesip sadece en öndeki gemiye bütün gemileriyle ateş açarak bu arka arkaya gelen kerizle birer birer sırayla rahatlıklı indirmişler. Şekil olarak bu durum da "T" harfine benzediği için savaş tabiri olarak bu durum "T'ye almak" olarak kayıtlara geçmiş. Sonrasında da karşısındakini dalga geçermişçesine alt etmek anlamını üstlenerek "tiye almak" olarak dilimize bir deyim olarak yerleşmiş. Japonlar'ın sağından solundan öbek öbek kültür fışkırması yetmiyormuş gibi bir de savaş taktikleri ile başka dillere de deyim kazandırır olmuşlar yani.

Türkler ne arar #6

2010-04-24T01:15:00.005+03:00

Kaç zaman olmuş yazmamışım benim biricik ziyaretçilerimin Google'da ne arayıp geldiğini, sen de hiç uyarmamışsın sevgili okur. Bu sefer çok enteresan aramalar birikmiş yalnız. Göz gezdirirken kendi okur kitlemden tırsmadım değil. Daha fazla uzatmadan işte son zamanlarda ziyaretçileri benim bloguma yönlendiren Google aramaları.

smackdown tasoları: Bu Amerikan güreşkenlerine bulaştım hata ettim sevgili okur. Bu sefer sorun yeni bir boyuta ulaştı. Bazı okurlar adres yazmayı üşendiği için Google'dan parahumanbeing yazıp arayıp girip okurdu. İşte bu smackdown tasoları araması son sürelerde parahumanbeing aramasını geçen tek arama oldu sayfama gelen insanlar arasında.

"böyle spor mu olur" özlü sözler: Böyle özlü söz mü olur peki? Bunu özlü söz diye söyleyen adamı üşenmeyip bir de arayan insanlar varken ben de birkaç özlü söz üretebilirim bu blogda belki.

aldandım ki sandım: Şuan merakımdan çatlıyorum sevgili okur. Bir insan bunu Google'a yazarak neyi bulmayı umabilir ki? Google çıkıp "evet abi hakikaten aldanmışsın da sanmışsın" diycek?

aşkı memnu dizisinde behlül ve bihterin nasıl tipler olduğunu açıkla: İlk olarak her kim ki emir kipinde arama yapıyorsa onu eşek sudan gelinceye kadar dövesim geliyor. Ne buyurgan milletmişiz arkadaş Google'a bile emir verme çabasındayız. Ancak bunun dışında nasıl bir Aşk-ı Memnu furyası varsa memlekette belki de bu adam da merak etmekte haklıdır.

beatbox yaparken söylenen cümleler: Bu beatbox denen şey de ayrıca bir dert oldu bizim millete nedense. Madem bu kadar merak etmiş bu arayan kişi onun için beatbox yaparken söylenen cümleleri yazayım ben. Puf kıps puf kıps bıjıgıdı bıjıgıdı puf kıps puf kıps ımtıs kumtıs ımtıs kumtıs.

bigmac teorisi: Bazen öyle aramalar oluyor ki benim de içim içimi yiyor sevgili okur. Böyle bir aramayı tamamen kafasından atmış olma ihtimalinin çok düşük olduğunu düşünecek olursak bu bigmac teorisininne olabileceğine dair zerre fikrim yok ve şuan derin bir merak içerisindeyim.

bilek güreşi antreman çizelgesi yeni başlayanlar için: Bunu arayana pek birşey demek istemiyorum. Aygır gibi biri de çıkabilir bunu arayan. Gel gör ki bu kadar spesifik bir aramada benim blogum nasıl çıkmış? Ben ki her mevsim bir kere galeyana gelme haricinde bilek güreşi yapmış birisi de değilim.

bilgisayar bilmeyen adam napar: Bu da şimdiye kadar karşılaştığım en ekstrem aramaydı. Birkaç fikir vermek gerekirse yan çevirip tepsi olarak kullanabilir, ceviz fındık kırmada kullanılabilir, vantilatörünün önüne oturarak ısınılabilir. Ama bilgisayar bilmeyip de bunu bu kadar dert eden, ama yine de bunu bir şekilde bilgisayar ortamında arayan birine ben pek akıl vermeyeyim.

danzig yüksek uçucu: Bunu da çok merak ettiğim için hemen ben de aradım. Anladım ki bir güvercin türüymüş bu danzig. Ben de sadece bu güvercin sever Google aramacısına selam etmek istedim. Hakeza ben de güvercinleri ve güvercin severleri seven bir insanım.

facebookta sayfanı gireni gör: Bizim milletin bu inatçılığı bir meziyet mi yoksa eksiklik mi bilemedim. Büyük ihtimalle böyle bir uygulama ya da program yoktur. Ama bizim milletin insanı bu işe yaradığını iddia eden 5 programı dener, olmasa da aramaya devam eder. Anlamaz ki o programı yapanlar da kendi gibi çakal Türk'lerdir. Bu ısrarı okumaya göstersek toplumca nobel almıştık.

fox tv filmleri yerde bulduğu elmayı yiyen adamın hikayesi: İlk olarak bunu arayana belirteyim ki fox tv filmleri diye bir kavramın olduğunu hiç sanmıyorum. Ayrıca o elma yeme olayı da bildiğim sadece pamuk prenses olayında var, kaldı ki bu da insanın içine bu kadar dert olabilecek birşey değil. Hikayesini bulup napıcaksın bir film karakterinin? Film karakterinin hikayesi diye birşey olur mu lan?

hangi güreş şirketi batınca wwe açıldı: Bu ilk bakışta (hatta sonraki bakışlarda da) saçma görünen soruya bir şaka yapamadan duramadığım için bir cevap vereyim dedim. Şen Kardeşler Güreş ltd. şti. batınca açılmıştır herhalde.

hareketli yanar döner eşantiyon resim: Galiba bunu yorumsuz geçmeyi uygun gördüm.

haşiki tir lan ordan şarkısı: Bu şarkıyı da bütün bu Google aramacılarına ithaf ediyim bari tam olsun.

homan lazer: Bunu açıklayana da ödül vermeyi düşünüyorum. Facebook çiftliğine koyun falan yollarım mesela. Hatta benim çiftliğin tapusunu üstüne yaparım.

japon çocukları ne yapar: Merak konusunda seçilmiş bir millet olduğumuzun bir göstergesi daha. Japon çocuğu ne yapsın, japon diye kılıçla birbirlerine mi girişsin, onlar da çelik çomak ya da misket falan oynuyolardır herhalde. Ama daha teknolojiktir onların çomakları.

kayıp pirenses1.bölüm: Milletimizin prenses yazma konusundaki sıkıntısı ve hangi durumlarda boşluk bırakması gerektiği konusunda son derece kafası karışık.

kontörün olayım kazım konuş konuş bitir beni: Bloguma adeta ahlaksız teklifler yağıyor sevgili okurlar çok mağdurum. Ayrıca adım Kazım olmasa bile bunu üzerime alınıyor olmam da ince fikirliliğimdendir.

leopar ve diferansiyel denklemler: Eğer ki bu bir tercih konusuysa leoparı seçerim. Diferansiyel denklemlerden geçene kadar neler çektiğimi bir ben bilirim, bu durumda leoparı güle oynaya bile seçebilirim. Hatta deseler ki "bu leoparı alt edemezsen diferansiyel denklemleri bir daha alacaksın" işte o an elimin ayarı kaçar da bütün hayvanlar alemini el pençe divan ederim önümde bir anda.

milibüs şakası kalbini kırarım: Bazı yazım hataları hakikaten yazım hatasıdır, bunu klavyedeki yanlış yazılan harfin yerine bakarak anlamak mümkün. Ama bir insan minibüs yerine milibüs yazıyorsa bu tamamen kendi cehaletindendir kimse bahane bulmasın bu konuda bana. İşte ben de böyle bunu arayanın kalbini kırarım.

pasta yaparak para kazanabilirmiyim: Burdan sitemim Google'adır. Birkaç kere tosun bünyemden bahsetmemden kelli bu insanı bana yönlendirmişse eğer yarın öbürgün gider Google'ın binasını da basarım ben camını çerçevesini de indiririm. Bunun yanı sıra bu soruyu arayana cevap olarak tahminim hayır umudum evet demekle yetinebiliyorum.

sahibinden saim aslan: Sahibinden satılık insan mı arıyorlar nedir? Yoksa satan sahip bu desem bir insan satan kişiye göre eşya mı alır? "Ohoo Saim abi satıyorsa hiç kaçırmam ne olursa olsun alırım" mı demiş bunu yazan insan?

ufuk özkan ın geniş ailedeki yeşil montu: Dizi hayranlığı bu noktaya gelmiş sonunda. Hani Geniş Aile çok modaya uyan karakterlerin olduğu bir dizi olsa diycem ki son modayı takip etmek içindir bu arama. Ama öyle bir durum da yok pek.

uzaya roketlerle gelmezse ne olur: Bazı aramalar bana hayatı sorgulatıyor adeta. İlk olarak uzayan gelen kim? Roketler bildiğimiz roket mi? Uzaya geldiğine göre nereden geliyor olabilir? Bunca şeyden sonra gelse ne olur gelmese ne olur?

viledada domuz katkısı varmı: Varsa da dini açıdan yerleri silmek için kullanılan bir alette domuzsal ürünler bulunmasının bir sakıncası olduğunu sanmıyorum.

yeni yıl nar kırdıktan sonra ne yapılır: Bu kadar geç kalmışsan bırak hiçbirşey yapma bence. Çürümüştür bozulmuştur o nar zaten. At gitsin.

çok çok komik tuhaf davul zurnalı halay çeken adamlar: Google'ın mantığında çok çok diye bir arama kriteri olsa keşke. Çok komik videoları ayrı çok çok komik videoları ayrı kategorize etse falan. Türk'leri anlayan bir arama motoru yazabilse adamlar zaten kapatır interneti gider herşeyi başarmış olmanın verdiği gururla.

öss için kendini gaza getirme: Ey sevgili gaza gelme niyetlisi okurum. Olur da bunu başaramazsan ben sembolik bir ücret karşılığında seve seve seni gaza getirebilirim.

Şöyle böyle #35

2010-04-20T18:41:00.003+03:00

Kaza okul derken şöyle bir doya doya ağız tadıyla şöyle böyle yazamamıştım. Gücenme sevgili okur. Bittim la yorgunluktan. Kılımı kıpırdatamıyorum. Ki doğal olan da bu zaten aslında. Kıl kıpırdar mı lan? Neyse daha fazla kıldan tüyden bahsetmeden son dönemin şöyle böylesine geçeyim.

Artık aldığım her kola şişesinden bir kampanya bir bedava çıkmasına o kadar alıştım ki kampanyasız kola alınca sanki kazıklanıyormuş gibi hissediyorum kendimi.
Geçen gün farkettim ki MSN'de şöyle pis bir durum var. Mesela biriyle konuşurken "neyse benim dışarı çıkmam lazım" diyip vedalaştıktan sonra hala MSN'de online görünce o insanı kişi inceden bir kıllanıyor. Meraklanıyor. "Neden bana yalan söyledin pislik" diye sorası geliyor. Ama aslında gerçekten gitmiş oluyor o sırada o insan. Ama işte hin fikirli olduğumuz için demek ki kıllanmadan edemiyoruz.
Bir kişi topluluk içinde konuşurken "aha buraya yazıyorum" derse direk bütün dikkati üzerine topluyor. Dünyanın sırrını verecekmiş gibi bakıyor herkes o insana. Sanki sonra yakasına yapışıp oraya götürüp "hani lan bunu yazmıştın buraya ama olmadı?" diye soracakmış gibi.
Geçen gün televizyonda İzlanda'dan gelen kül bulutu sonrası asit yağmuru uyarısı duydunca televizyonda istemsizce "asitten korksak kola içmezdik" dedim. Sonra bir anda kendime yabancılaştım. Televizyonu falan kapatıp yatıp yorganı çektim kafama kadar.
Biri bana gelse "bana mutsuzluğun resmini yapabilir misin Abidin?" dese "Öncelikle ben Abidin değilim" diye kendisini düzeltirim. Sonra da yorgun bir şekilde işten yorgun argın gelmiş ve kapının önünde bottan kurtulmak için botun bağcığını çekince düğüm olmuş bir insanı çekerim. En büyük kabusumdur kapının önünde çöküp de düğüm olmuş bir bot bağcığıyla uğraşmak.
Geçen hafta hayatımın en aktif asker uğurlamasında bulundum. Ne kadar enteresan bir durum olduğuna da inanamadım. Asker uğurlama arifesindeki olanlara da en büyük tavsiyem adet olduğu üzere malum şahsı havaya atıp tutarken bir güç dengesi sağlayın. Mazallah bir omzuna güçlü kuvvetli biri denk gelirse fırlatınca havada parandeler attırırsınız körpe askere.
Bir de askerin bindiği otobüsün önünü kesip İstiklal Marşı söyleme adeti var. O anda otobüs şoförünün bezginliğini dünyada hiçbir başka canlıda görmemişimdir. Kimbilir günde kaç kere böyle önü kesiliyor bu şoför arkadaşın. Askerin içeride ruh hali de bir enteresandır herhalde bu durum esnasında.
Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim bir şey de şudur ki nice yıllık dostum olan hemokurhemyazar'ın "ben çok bahtsız adamım" dedikten sonra kısa dönem Ankara bando birliğinde uzman çavuş çıkması üzerine diyecek birşey bulamadım. Bahtsız adam böyle oluyorsa bahtlı adam 9-15 Playstation nöbeti mi tutacak nedir?

Bir kazanın bilinmeyenleri

2010-04-17T12:52:00.004+03:00

Gün geçmiyor ki neredeyse benle yaşıt otomobilimle ilgili bir olay yaşanmasın. Son 5 dışarı çıkışımın 4'ünde vukuat çıkaran otomobilim ilk defa bu perşembe günü kendi kabahati olmayan bir mevzuya karıştı. Sevdiceği eve bırakmış, sonrasında tıngır mıngır evime gitmeye çalışırken vurdular güzelim Naj'ıma (daha önceki yazılarımda da belirttiğim üzere sesten yavaş arabama verdiğim isim) yandan. Ben düz yolumda giderken göbekten dönen bir vatandaşın benim otomobilin sol arkasına çarması ile otomobilim lönk diye dönerek göbeğe çıkmış bulundu.

İlk olarak şunu belirtmeliyim ki arabadayken hep sağdan soldan gelen arabaları görüp "bu denyo önüme fırlamasın şimdi" gibi olası senaryoları kurardım. Kurduğum başıma geldi. Bir diğer ilginç durum ise kaza anında arabamdan trönk diye bir ses gelip anien göbeğe fırladığı anda insanın o panikle hiç frene falan basmak aklına gelmiyormuş. Arabada yalnız olmanın verdiği gazla güzel bir küfür savurdum ben mesela ilk çarpma anının şaşkınlığı ile, iyi geldi.

Kaza sonrası süreç ise çok daha farklıymış. Yıllar yılı bir kazanın yanından geçerken hep hasarlı arabalara bakmışlığım vardır. Ama hiç o sırada şoförler ne yapıyor diye bakmadım. Bu sefer şoför konumunda olan ben olduğum için de ne yapacağım konusunda kararsızdım. Araba yolun ortasındaki göbeğe fırlamış haldeyken bir yandan kontağı kapatıp farları söndürürken bir yandan da yan gözle diğer arabaya bakıyordum. İlk etapta ön koltuklardan inen 2 tane genç eleman arka koltuklarda oturan 2 orta yaşlımsı kadın gördüm. Ben arabadan büyük bir hışımla inene kadar kararlılıkla benim arabaya doğru yürümekte olan bu 2 insan tosun ebatlarımı görünce bir iki saniyeliğine durakladılar. Sonrasında hızla yanıma gelip elimi sıkıp "geçmiş olsun abi" diyip hasar incelemesine giriştiler.

Daha kazanınkonusunu adam gibi açamadan yanımızda 2 motorlu 3 insanlı yunus polisler beliriverdi bir anda. Ben de baştan bir gururlandım "heyt be ülkemin polisine bak heralde mobese kamerasından gördü durumu 2 dakikada geldi" diyerekten. Meğer öyle bir durum yokmuş. Tesadüfen oradan geçmekte olan bu polisler öncelikle benim haklı, çarpanların da son derece kusurlu olduğunu belirterek içime su serpmiş bulundu. Çarpanların genç olanı o anda "abi sen de çok hızlı geliyodun, kaptırmış geliyodun" deyince "birincisi ben taş çatlasın 50-60'la geliyordum, ikincisi ben yolumda giderken yandan gelip vuran sensin, daha yavaş gelsem kafadan tokuşacaktık demek ki" deyince anladı hatasını sustu. Ancak yunuslar da bu esnada "bu kaza için trafik polisi çağırmayın bu saatte gelmez zaten böyle bir kaza için, siz aranızda tutanak falan tutun" deyip gidince kaldım yine diğer kazacılarla başbaşa. Bu arada belirtmekte fayda görüyorum ki yunusun söylediği "bu saat" akşam 9'dan ibaret bir saat.

O esnada da Türk milletinin ne kadar yardımsever ne kadar anlayışlı olduğunu bir kere daha gördüm. Şarjım bittiği için kaza yaptığımın adamın telefonundan aile büyüğümü çağırdıktan sonra bekleme sürecinde geçen her 5 arabadan birinden gelen "geçmiş olsun" temennilerini kaldırımda başımla hafifçe selam vererekten vakur bir eda ile karşıladım. Daha da meraklı bir vatandaş ise kaldırımda yürürken atladı geldi yanımıza. Kendisi egzoz (yazılışına TDK'dan baktım yanlış diyenin kalbini kırarım) ustası biri olduğu için araba hasarlarına da alışık biriymiş anladığım kadarıyla. Bir anda ortamın eksperi oldu ve kaportacı bir arkadaşını aradı. Kaza sonrası tutanak işlemleri süresince yoldan geçen 5 tane asayiş polis arabasından sadece bir tanesinin durup "bir sıkıntı var mı?" diye sorması da beni duygulandırdı. Ona da "yok, tutanak yazıyoruz" diyince "geçmiş olsun" diyip hızlı bir şekilde uzaklaştı. Kazacı taraftan gelen "50 Tl vereyim anlaşalım" tekliflerini de kaportacı gazı ile bertaraf ettikten sonra 1 saat kadar tutanak işleriyle uğraştıktan sonra kaza sonrası dönemi sonlandırmış olduk.

Naj'ıma kıvançla bakarken şunun farkına vardım, bir kazanın iki tarafından biri olan Naj'da toplam 100 Tl civarı bir hasar varken diğer tarafı olan 2009 model diğer arabada en az 700 Tl'lik bir hasar bulunmaktaydı. Kendi kendime "bu bir meziyet midir acaba" diye düşünürken birkaç metre ilerleyince arabadan gelen givicile givicile sesinden yamulan yerin tekerleğe sürttüğünü ve böyle gitmeye çalışınca tekerleği de parçalama ihtimali olduğu düşünülerek kaza mahalline yakın bir yere arabayı bırakarak eve döndüm. Şimdi ise birlikte geçirdiğim her saniyenin bir heyecan kasırgası olan Naj'ımın tamirden dönmesini dört gözle bekliyorum.

Formspring beni

2010-04-14T22:14:00.003+03:00

Sırf şaka şamata bir blog olmanın ötesine geçmeyi kendine misyon edinmiş olan parahumanbeing'ten dev bir internet hizmeti daha. La böyle büyük büyük cümlelerle başladım da bişey sanmayın. Malum olan formspring sayfasını tanıtıcam. Kaç zamandır görüp beğenmiyordum ki bugün duramadım "binlerce okurumun belki bana sormak istediği sorular vardır, onları bu imkandan mahrum bırakmayayım" dedim üye oldum. Site de bu işe yarıyor. Herkesin bir sayfası var. Girip sorunuzu yazıyorsunuz. Hatta eğer şahıs izin vermişse gizli kimlikle bile bırakabiliyorsunuz sorunuzu. O da uygun bir vaktinde cevaplıyor işte. Benim bu sayfama da şuradan ulaşıp istediğiniz soruları sorabilirsiniz.

Şöyle böyle #34

2010-04-10T23:14:00.008+03:00

Kaç zamandır yazamamıştım doya doya bir şöyle böyle yazısı. Biriken notlarıma göz gezdirerekten işte huzurlarınızda baharın müjdecisi nisan ayının ilk şöyle böyleleri.

Hakimlerin idam kararı verdiğindeki o kalem kırması nasıl bir şekilci harekettir öyle. İnsan gibi söylesene "arkadaşım seni idam edicez" diye. Oraya koysalar titanyum kalemi kırayım derken rezil olmayacak mısın? Veremiycek misin cezayı. Ya da dandik kalem koydular elinde oynarken kırdın. İdam mı edicekler boşuna adamı.
Bilmem sizin de dikkatinizi çekti mi ama arasıra başbakan bize sesleniyor. Biz derken ulusa sesleniyor yani. Ama nedense hep gece 12'den sonra sesleniyor. Bilmeyen biri incelese bu durumu Türk'leri gece 12 sularında hep televizyon seyredip o saatlerde uyumayan insanlar sanır.
1 Nisan günü bir şirket sanırım promosyon amacıyla Beyoğlu'na gökten balon yağdırdılar. Benim bildiğim insanlar balonları atıp tutup oynar, birbirine atar, ayağında sektirir falan. Ama bizim güzel insanlarımız bir hınçla hepsinin üstüne basa basa patlatmaya başladılar balonları. Bir Beyoğlu dolusu insan hırsla balonları patlatmak için üstünde tepiniyordu. Ne enteresan tercihleri olan bir milletiz diye hayretle izledim ben de bu olayı.
Karadenizli'ye benzeyen bir kamera şakacısı var televizyonda, arasıra denk geliyorum. En çok da şunu istiyorum. Birgün şaka yapayım diye çıksa karşıma da en ufak bir saldırgan ya da hakaretvari tutumunda ağzını gözünü bir güzel kırsam ben bunun. Hatta her kamera şakası dediğinde bir kere daha taşla çırpsam çenesini. Sonunda polise gidince de "böyle böyle beni tehdit etti ben de tanımam şakacı falan" desem keşke.
Geçen gün yine kavgalı dövüşlü bir sohbet sırasında birkaç kişi bir açmaza girdik okulda. Eve hırsız girdi mi korkutup "höea ha" diye bağırarak kaçırmak mı lazım yoksa sille tokat dalıp polise mi vermek lazım diye. Ha diyelim polise verdin, bu herif evini biliyor. Bir süre sonra serbest kalınca intikam ateşiyle yanıp tutuşup yine gelir mi acaba?
Kocaeline mi yoksa Kocaeliye mi acaba doğrusu?
İzlediğim hiçbir dizide karakterler "arabayı nereye parketsem" diye düşünmüyor ya, ne enteresan. Olay İstanbul'da geçiyorsa park yeri bulmak minimum 5-10 dakika alır. Dizilerin bütün gerçekçiliği kayboluyor sırf bu olay yüzünden.
Bu arada geçen gün de şunu farkettim. Dizilerde falan parçalanmak üzere değersiz arabalar kullanılır ya. Eski ve yerli arabalardı genelde bunlar. Ama artık benim kullandığım araba da bu gözden çıkarılan arabalar klasmanına giriyor geçen gün izlediğim dizi doğrultusunda. Sevimsiz bir hissiyat bu.
Erman Toroğlu bir boru reklamında oynamış. Bana şu dert oldu. Erman'cığım ısrarla otomosyon diyor reklam boyunca. Acaba bizim bildiğimiz otomasyonu söyleyemediği için mi böyle bir kelime çıkıyor ortaya yoksa hakikaten otomosyon diye birşey mi var?

Bir korna bir vicdan

2010-04-10T01:43:00.003+03:00

Kaç zamandır yazamaz oldum, gözleriniz internetlerde kaldı biliyorum sevgili okurlar ama vize haftası olunca böyle oluyor insan. Kocaman kocaman sınavlara girdim. Ayrıca yarın son 5-6 gündür ilk defa dış etkenler tarafından uyandırılmayacağımı umuyorum. Ama bomba gibi bir hikayeyle karşınızdayım sevgili okur. Dinleyin hele.

Geçtiğimiz hafta salı günü yaş olarak aramda çok fark bulunmayan sevgili otomobilimle (kendisine de bir isim takma gereği duyduğum için plakası da olan naj diyeceğim kısaca) eve 1-2 km.'lik bir mesafe kala kaputtan çıkan dumanlar ve tavan yapmış hararet ibresi ile çektim sağa. Güç bela aile büyüklerime ulaştım ve tamirciden öğrendiğim kadarıyla bişeyi gevşemiş suyu bitmiş hararet yapmış.

Ancak esas çile bundan sonra başladı. Yoldaki çalışma sebebiyle tıkanmış bir yolda bir büyük aracın arkasındayken aniden sebepsizcesine durdu bu naj yine. Zorladım çalışmadı. Güç bela soldaki bakım yapılan şeride çektim. Yine hemen aile büyüğüne ulaşmam neticesinde bir süre otoyolun ortasında bozuk bir arabanın yanında beklememden sonra sınava yetişebildim. Sınav kağıtlarını dağıtan asistan ile aramda şu diyalog yaşandı:

-Kolay gelebildin mi?
-Hayırdır hocam siz nerden biliyorsunuz.
-Ben gelirken yolun kenarında gördüm senin araban bozulmuştu arabanın başında bekliyodun hatta ben de kornaya bastım görmedin.
-Hah hocam o kornayı çok iyi düşünmüşsün, o korna olmayaydı ben kimbilir ne haldeydim.

Sonra da baktım sırıta sırıta gidiyor. Sonra bir daha yanaştığında demeden edemedim "hoca insan okula kadar bırakmaz mı o durumda görünce" diye. Somut bir cevap vermekten kaçınarak uzaklaştı. Hatta sağda solda hakkında "hoca milletine güven olmaz aga, kornaya basar geçer" diye de konuşmuştum ki bugün yanlış tanımışım onu anladım.

Baktım okulun bitiş saatinde bahçede hızlı hızlı yürüyordu ki "aman hocam yanımdan geçerken korna çalmayı eksik etmeyin" demiştim ki beklenmedik bir soruyla karşılaştım. "Arabayla mı geldin" diyen hocaya "yok hocam nerde tabanvay geldim" diyince, "tamam atla bırakıyım, ben böyle kendimi afettiririm işte" diyerek arabalarının kapısını açtı bana. Sonrasında da arabada bir müddet kopya konusunda (dönem vize haftası olduğu için) iki farklı tarafın görüşleri üzerine ilginç bir konuşma geçtikten sonra makul bir yerde beni bırakıp hızlıca uzaklaştı.

İnsanoğlunun yumurcaklığı

2010-04-04T19:26:00.005+03:00

İstemezdim ki 222. yazımda böyle dertli bir şekilde çıkayım karşınıza sevgili okur. Gelin görün ki vize haftası arifesinde işi gücü bıraktım da buna dertlendim. Şimdi rica edicem biri gelsin bana 1 nisan'ın olayını anlatsın. Misal hep düşünmüşümdür anneler günü var babalar günü var da evlatlar günü neden yok, nedir bu çekirdek aile içindeki ayrımcılık diye. Ya da daha faydalısı "özel gün bulma günü" olsa en faydalısı olur. O gün herkes oturup "19 ocak da öğrencilere yardım destek günü olsun" falan gibi fikirler üretse keşke fena mı olur? Yeterli bir oy sağlandığında da gerçekleşir o günler. Ama 30 bin yıllık insanlık tarihinin geldiği son nokta bu. İşi gücü bırakıp şaka yapmak için birgün belirlemek. İnsanoğlunun şaka merakı bizim insanın yaratıcılığı ile birleşince çok enteresan sonuçlar çıktı.

En büyük kıvanç kaynağım bu 1 Nisan'da yine hiçbir yumurcaklığa maruz kalmadan atlattım. Çünkü evimden çıkmadım. Şaka korkusu insana neler yaptırıyor buyrun görün işte. Ayrıca bir de kindar bir insanımdır. Biri bana bir şaka yaptı mıydı bin beterini ona yapmadan rahat edemem. Zaten şaka denen şey göreceli bir hadise olduğu için bir insanı yakasından tutup balkondan atsam arkasından "bir nisan" diye bağırma yetkim varmış gibi hissediyorum. Neyse ki evden çıkmadım da yorgun yılgın halimle şakalarla uğraşmak zorunda kalmadım. Ayrıca buradan da nereye başvurmak gerekiyorsa oraya başvuruyorum bu 1 nisan günün kaldırılması için.

En fenası da şaka yapmaya çalışan öğretim görevlileri oluyor. Şu diyaloğu kaç kere yaşamışımdır hesabı yok ama haala yapılır.

-Günayın çocuklar nasılsınız
-...
-Hadi çıkarın kağıtları yazılı yapıyorum, ehehe
-...
-1 nisaan, hadi yırttınız yine şaka yaptım, yok sınav, ehehe
-...

En acı durum da öğrencilerin büyük bir olgunlukla hocanın bu olgunluktan uzak tavırlarını olgunlukla seyredip ona birşey söylememeleridir. Hoca da hocalığın ilk vazifelerinden birisi olan şaka yapma gerekliliğini yerine getirmenin verdiği haklı gururla derse devam eder.

Hocalara yapılan şakalar nispeten daha keyifli oluyor. Misal lise yıllarımdaki bir 1 nisanda bahçede 2 saat boyunca top oynadıktan sonra camdan "evladım gelsenize derse" diye seslenen hocaya "bir nisan hocam şaka yapıyoruz şuan biz" dediğimiz de oldu. Anadolu Lisesi hocaları bu konuda yeterince deneyimli değildi.

Bir kere de merak ettim acaba Fen Liselerinde nasıl oluyor bu olay diye bir Fen Lisesinde okuyan bir arkadaşa sordum "yahu siz şimdi böyle çalışkan falan adamlarsınız da hiç şaka yaptığınız olmadı mı?" diye. Olmuş. Ama olmaz olsunmuş. Şöyle ki koku bombası alıp bir heves tahtanın önündeki tebeşirliğe dökmüşler, sonra güç bela hocayı beklemeye başlamışlar. Hoca gelmiş kapıyı açmış koklamış, gitmiş, gaz maskesiyle gelmiş, son derece sakin bir şekilde dersi anlatmaya başlamış. Hal böyle olunca bu Fen Liseliler de tövbe etmiş şakasal olaylara.

Bir de kavgaya şaka süsü vermek var ki o 1 nisan olayının ne kadar boş birşey olduğunu gösterir. Şöyle ki 1 nisanda futbol maçı yaparken (tabi yine lisedeyken) kafa topuna çıkacak bir arkadaşın beline sarılıp bir güzel kündeye getirdikten sonra "bir nisan" deyip uzaklaştım. Sonrasında da türlü sevimsiz fiziksel şiddet içeren hareketler birbirimize uygulayıp sonrasında da "bir nisan" diyerek o maçı dar ettiydik birbirimize.

Bir de şaka iki kişi arasında kalında kabul edilebilir oluyor da tüm ülke izleyince çok fena değil mi? Misal futbolcu Sercan Yıldırım'a mikrofon uzatmışlar. "Bir takım öne geçince topuk pası gibi hareketler ceza getiricekmiş ne diyorsun?" diye sormuşlar garibim Sercan da saf gibi bu saçma soruyu ciddiye almış cevap vermelere açıklama yapmalara doyamamış. Şimdi bu adam ilk maçta bir gol kaçırdığında "ne apti adam la bu da" demiycek mi onu izleyenler.

Bir de şakanın nerelere gideceğini hesap edemeyenler var. Misal yine güzel yurdumdan bir kadın kocasını aramış "evi silahlı adamlar bastı" demiş. Adam da biçare polis imdatı aramış. İmdat polis de durur mu olay yerine gidilmiş, kadın da şaka yaptım diyince ikisi hakkında da "yalan beyanda bulunmak ve adli mercileri oyalamak"tan işlem yapılmış gönderilmiş.

Konu şaka olunca mevki sıfat da dinlemiyo. Koskoca yerel gazete (hem koskoca hem yerel işte sen düşün) şaka yapıp da o şehrin milletvekillerinin trafik kazasında öldüğünü söyler mi? Bizim ülkede söylüyor işte. Peki o milletvekillerinden birinin çocuğu o gasteyi aldığında üzüntüden inme inse hesabını kim vericek. Bu 1 nisan'ı kim bulduysa ve kim böyle hayvancıl bir noktaya evirdiyse o vericek heralde.

Tahminimce en büyük ızırabı da o gün doğanlar yaşar herhalde. "Zaten doğumgünü bu adam neşelidir şimdi şakanın dibine vuralım ne kadar yumurcaklık varsa eksik etmeyelim" diye acı biberli pastalar mı yedirirler patlayan mumlar mı dikerler pastasına bilemem ama rahat yüzü görmez tahminimce bu arkadaşlar. Ben olsam mahkeme kararıyla bir gün sonraya aldırırdım doğumgünümü.

Bir diğer 1 nisan'ı kazasız belasız atlattığım bu günlerde hepinize şakasız günler diliyorum sevgili okur.

Şöyle böyle #33

2010-03-30T19:51:00.006+03:00

Nihayet 33 numaralı şöyle böyle yazısı ile de karşınızdayım. Benim için yeri farklı olan bu sayıya eriştiğim için mağrurum gururluyum. Yok la yok şaka yapıyorum, ne önemi olucak 33'ün. Başlığı yazarken 33 yazarken aklıma o kalmış o yüzden böyle sığ bir insan gibi başladım yazıya. Neyse sevgili okur daha fazla okuma keyfini örselemeden hemen başlıyorum maddelere.

118 reklamı görmekten o kadar sıkıldım ki bilmediğim bişeyler olsa da protesto için sırf aramam bu 118'leri artık.
Yeni bir ayakkabı alırken o deneme süreci ne kadar enteresandır. Ayakkabıyı giyip dikilince insan ne yapacağını bilemiyor bir anda. Birkaç ürkek adım atılır. Sonra aynaya bakılır. Sonrasında ya yapacak birşey bulamayıp kitlenir deneyen kişi ya da normal bir ayakkabı ile hiç yapmayacağı zıplama, tahtalara tekme atma ya da yan basma gibi eylemlere girişir.
Çay diye bir içecek var sevgili okur, kesin duymuşundur. Aslında bitki çay ama içecek hali de çay. Bu çay nası sihirli bir içecekse kışın içerken "insanın içini ısıtıyor" deniyor, yazın içerken de "harareti alır" deniyor. Klima gibi içecek adeta.
Nedense yabancı futbolculara hatta teknik direktörlere reklam filmlerinde yabancı dil konuşturma gibi bir tutkumuz var. Adam kendi dilinde söylese inanıp o ürünü almayacağız gibi bir durum var. Türkçesi de bozuk bu abilerin ne söylediği de anlaşılmıyor, yanlış duyup da gidip yanlış ürün alma (olur mu olur) riski de var.
Trafikte dönmeden önce sinyal veren bir şoför görünce yıldız kayması görmüş kadar şaşırıyorum.
Balyangoz.
Üstteki maddeyi açıklama gereği bile duymuyorum. O kelime tek başına kendini çok güzel ifade ediyor diye düşünüyorum.
Günümüzde kocaman kocaman ekranlı telefonlar popüler oldu şimdi. Hepsi de tuşsuz, dokunmatik dokunmatik ekranlı. Benim kafama takılan nokta ise şu. Türk milleti olarak kocaman kocaman yanaklı insanlarız. O telefonu sıfatına yapıştırıp konuşurken insanlar dokunmatik dokunmatik birşeyler olmuyor mu o telefonda? Yanak sensörü falan mı var acaba bu cihazlarda. Yanakla temas edince ciddiye almama gibi bir başarı sergileyebiliyor mu?
Atasözlerimizin bazıları birbiriyle çelişiyor sanki. Bir atamız "iti an çomağı hazırla" demiş bir diğeri de "iyi insan lafının üstüne gelir" demiş. Ben de bu iki ataya "bir karar verin la" demek istiyorum.

Şöyle böyle #32

2010-03-27T16:12:00.006+02:00

Birkaç günlük bir aranın ardından yine nepneşeli çokçoşkulu bir şöyle böyle yazısı ile karşınızdayım sevgili okurlar. İşte huzurlarınızda son günlerde uykulu gözlerime takılanlar.

Ankaragücü takımını tutanlara Ankaragüçlü mü deniyor Ankaragücülü mü? Yıllardır cevabını bilemediğim bir sorudur.
Türkçe'de matematiğin çaresiz kaldığı bir durum keşfettim. "2. sınıf insan muamelesi" demekle "6. sınıf insan muamelesi" demek arasında hiçbir fark yok. 1 demediğiniz sürece hep en son sınıf anlaşılıyor o cümle.
Dokunulmazlık kelimesini duyduğum günden beri huzursuzum a dostlar. Milletvekillerinin dokunulmazlığı var ise benim de dokunulurluğum mu var demek oluyor bu durum. Dokunulurluk ne kötü şey la.
Dumankaya evlerinin reklamına dikkat etmişsinizdir. Mimarlar falan çıkıp konuşuyor. Ama herhalde yönetmen "anlatırken kaya gibi durmayın elinizi kolunuzu da kullanın" demiş ki hepsi de sakil ve yersiz ve hatta bir o kadar da saçma el hareketleri yaparak oraları nasıl tasarladıklarını anlatıyorlar.
Ayıptır söylemesi bu blogu yazmaya başladığımdan beri yeni yazılarımı Facebook'ta paylaşıyorum ki insanların haberi olsun, bilmeyenler de öğrensin falan. Ancak gelin görün ki çok enteresan bir duruma yol açtı bu. Okulda görenler "ya o yazıları kim yazıyor?" diye sorduklarında "ben yazıyorum" deyince böyle inanmaz, yadırgamış "hadi canım" der gibi bir surat ifadeleri oluyor bir anda. Beni yazı yazamaz bi angut mu bellemişlerdi de "ben yazıyorum" diyince bu kadar şaşırıyorlar anlamıyorum. Kırılıyorum sevgili okur.
Bir Türk'ün eline mıknatıslı birşey verince sıkılmadan saatlerce izlemek mümkün. Onu her yere yapıştır, farklı madenlerle dener, monitöre falan yaklaştırıp sonra panikler. Bu halleri kameraya çekip National Geographic'e göndersen yılın belgeseli ödülünü alırsın.
Nisan'ın gelmesine 3 gün kalmışken hala üşüyor olmam da beni derinden üzüyor sevgili okur. Ama bir yandan da o Temmuz Ağustos aylarının yakıcı sıcaklığını düşünerek tırsmıyor değilim. Bu mevsim olayı da iki ucu pisli (evet çok edepliyim) değnek gibi birşey.
Dün kesilen elektrik neticesinde teknolojinin ne kadar kölesi olduğumuzu bir kez daha görmüş bulunmaktayım. Koskoca evde yapacak aktivite kalmadı adeta bir anda. Kitap okuyayım bile desen onun yardımcı öğeleri olan ışıklandırma cihazları elektrikli. Kaya gibi oturdum kaldım evin içinde adeta.
Bu arada az önce okuduğum şu habere göre Cem Karaca ve Barış Manço kardeşmiş. Adeta şok oldum sevgili okur. Keşke onlar hayattayken bileydim bu bilgiyi diye hayıflandım bile. Bana göre Türkiye'nin en büyük 2 sanatçısı olan bu insanlara zaten yeterli değeri verememiş gibi hissederken bir de bu durumun bu kadar geç ortaya çıkması daha da bir enteresan oldu. Bu arada bilmeyenler için bu ikilinin şu düetini de tavsiye ederim.

Suçu meçhul kriminal

2010-03-24T12:20:00.003+02:00

Lise yılları. Ya 2. ya 3. sınıfta olduğum zamanlar. O zamanlar lise 4 diye birşey de yoktu, şimdi var ama galiba. Haşarılığın haylazlığın dibine vurulan türlü türlü yumurcaklığın ardı ardına sıralandığı vakitleri yaşıyorum yani kısacası. Hele bir de mevsim bahar civarı olmaya görsün. İnsanın ne derse giresi kalıyor ne de ders çalışası. "Bugün nasıl bir haylazlığa imzamızı atsak" diye okulda dolaşıyoruz adeta.

Bu dolaşmalar sırasında adeta haylazlık geldi beni buldu. Son derece sıkıcı ilk 2 derse girdikten sonra bize bir haber geldi ki bilmemkim hoca yokmuş diye. O gün de dersler şöyleydi: sıkıcı - sıkıcı - niteliksiz - niteliksiz - beden - beden - gereksiz - gereksiz. Bu niteliksiz dersin hocası da gelmeyince durum saçma bir hal aldı. Yani 4 saat boşluk sonra da gereksiz 2 saat ders kaldı. Hemen orada bir fikir teatisinde bulunup "la bu ders için bu kadar beklenmez yürüyelim gidelim evimize de öss'ye çalışa" (yalana gel) dedik arkadaşlarla. Çantaları da sırtlanıp gittik okulun yana doğru açılan büyük demir kapısının önüne. Bekçi ile yaklaşık bir 15 saniye bakıştıktan sonra bekçinin kaşlarını "olmaz" dermişcesine kaldırmasından sonra kapının hemen yanındaki duvara tırmanıp oradan atlayıp otobüs durağına doğru yürümeye başladık mağrur 3 genç olarak. İlerde isimler de lazım olacağı için benim dışımdaki 2 gence şimdilik x ve y isimlerini verelim.

Aynı haftanın cuma günü yine havada bir haylazlık kokusu. Yanımda oturan arkadaşla gergin gergin bu haylazlık nereden çıkacak acaba diye birbirimize bakıyoruz. O esnada kulağımıza bir duyum geliyor ki alıyor bizi bir endişe. Çıkışta törende uzun uzun konuşmalar yapılacakmış, birilerine ödül falan mı ne verilecekmiş. Biz durur muyuz tabi, durmayız. Hemen yine bir fikir teatisi ve aldığımız karar doğrultusunda zil çalar çalmaz sınıftan fırlıyoruz, okulun nispeten az kullanılan arka kapısından çıkıp bahçenin arka tarafındaki duvara tırmanıyoruz. Z isimli arkadaş duvardan atladıktan sonra ben de tam ona çantasını atarken yukarıdan "aferin aferin" diye bir ses duyuyorum. Kafamı kaldırmamla anlıyorum ki sınıftan çıktıktan sonra atılan depar müdür yardımcısını işkillendirdiği için üşenmemiş gelmiş camdan bize bakar olmuş. "Hocam ben bu saygısız arkadaşa yardım ediyordum" derken baktım hoca camdan kayboldu, tahminimce merdivenlerden alt katlara oradan da bahçeye gelmeyi hedefliyordu, ben de duvarın üzerinden boşluğa bırakıverdim kendimi.

Ertesi hafta pazartesi günü son derece uykulu ve yorgun bir günde sabahın ilk derslerinden birinde kapı açıldı. İçeriye tıknaz ve sevimsiz müdür yardımcısı girdi. Genellikle sakal kontrolü yapıp beni berbere göndermek için giren bu sevimsiz insanın suratındaki ciddi ifadeden bu sefer daha farklı bir durum olduğunu anlamıştım. Sınıftaki hocaya "Kusura bakmayın hocam" dedikten sonra sınıfa döndü "x, y, z, parahuman gelin benle yavrüm" dedikten sonra döndü arkasını kapıdan çıktı. Biz de başımıza gelecekleri tahmin ettiğimizden kelli endişeli adımlarla gravatları düzelterek peşine takıldı. Boş bir odaya girdik, önümüze birer kağıt elimize birer kağıt verdi ve çıktı dışarı. Kağıttaki yazıyı tam hatırlayamasam da yaklaşık olarak "ders saatleri dahilinde ya da okul faaliyetlerinin olduğu sırada izinsiz okuldan gidildiği için savunma yaz" gibi bir ibare vardı. İşte o anda x y ve z nin suratına baktım. Onlar çoktan harıl harıl yazmaya başlamışlardı. Gelin görün ki aldı beni bir düşünce. Aralarında iki suçu birden işleyen bir ben vardım. Beni hangi suçtan oraya oturttular onu da bilemiyordum. Birini savunup diğerini savunmasam diye düşündüm, o zaman da beni suçladıkları suçu savunmayıp diğerini savunmuş olursam durduk yerde diğer suçum da ortaya çıkacaktı. İkisini birden savunsam "oha hayvan çocuğa bak bir haftada 2 suça birden karışmış biz sadece birini biliyorduk oysa ki" diyebilirlerdi.

İşte tam o anda bu işin kurtuluşunun çirkeflikte olduğunu anlayıp çaldım kalemi kağıda. İki olayda da okulu suçlu çıkarmaya nasıl karar verdiğimi ben de bilemiyorum ama bunu başardım. İlk olay için "o gün ki aniden ortaya çıkan rahatsızlığım için izin kağıdı almaya gittiğimde ilgili müdür yardımcısının yerinde olmaması neticesinde mağdur olarak" diye yazmaya başlayınca ben de bir an kendime inanamamıştım. Ancak 2 suça birden de özür mahiyetinde bir savunma yazsam birinden ceza alacağım kesin gibiydi. Haliyle okula saydırmaya devam ettim ben de. "Cuma günki tören için ise sadece duvarın yanında görülmem ile bir müdür yardımcısı tarafından suçlu ilan edilmem ve orada infazımın gerçekleştirilerek diğer öğrenciler önünde bana söylenen haksız suçlayıcı cümleler beni derinden yaraladı ve üzdü" diye devam edince bir anda 2 müdür yardımcısını da yerin dibine sokmuş ben de kurtulmuş oldum diye düşündüm. Öyle de oldu. Dilekçemi okuyan kimse artık "bu cevval genci hiç başımıza bela etmeyelim de müdür yardımcılarının başı yanmasın" diye düşünmüş olsa gerek ki o savunma olayından da bir daha kimse birşey söylemedi.

Kıssadan hisseyi kaptın dimi sevgili okur. Haklı da olsan haksız da olsan mağdur olmamak için mümkün her açığı kullanarak sağa sola sataşmadan rahat edilemiyor yurdumun kurumlarında. Ben böyle yaptım rahat ettim en azından. Benim bir suçumdan başım ağrıyacağına ortamdaki olası birçok sorunu yazınca kimse bir daha benimle uğraşmadı.

Yetenek bu mu Türkiye? #2

2010-03-22T01:23:00.004+02:00

Daha önce de malum yarışma ile ilgili yazdığım yazının ikincisini yazacağımı hiç tahmin etmiyordum açıkcası. Gelin görün ki bugün yarışmanın bittiğini görünce tekrar birşeyler yazayım dedim. Hatta en iyisi madde madde yazayım da okuması kolay olsun.

Türkiye'de bu tip yarışmalarda engelli ya da çocuk olunca sanırım baya bir avantajlı olunuyor. En sıradan işleri bile yapsa finallere falan kalınıyor.
Bir çocuk vardı ki unutamadım. Düğün piyanisti tadında, 50 yaşındaki bir emekli devlet dairesi memuru mimiklerine (yani neredeyse hiç) sahip, arabesk söyleyen ve ağlak suratlı bir çocuktu bu. Çocuk bile derken ellerim titredi adeta. Bu çocuk bile finale kaldıydı mesela.
Enteresandır ki onlarca ilüzyonistten bir tanesi bile finale kalamadı. İzlerken keyifliydi oysa ki. Ama her çocuğu finale almaktan ilüzyonistlere yer kalmadı.
Gurbetçi Türkçe'sinin ne kadar itici olduğunu bir kere daha gördüm bu yarışmada.
Bu arada şunu da anladım ki bu yarışma 15-20 sene önce yapılmış olsaydı baya bir Zeki Müren benzeri şarkı söyleyen insan olacakmış. Bugün bile birkaç böyle şarkı söyleyen insan olduydu.
Bu arada televizyonculuk açısından da zamanın ne kadar kötü kullanıldığını gördük. Programın başından sonuna kadar devamlı panik halinde reklama gitmeye çalışan bir Acun Ilıcalı kaldı sadece benim aklımda.
Şunu da gördük ki ülkede gerçekten bin çeşit insan varmış. Çalışınca her türlü enteresan yeteneğe sahip olabilecek DNA'lara sahipmişiz.
Programın en eğlenceli anları genellikle Acun Ilıcalı'nın Hülya Avşar'a söylediği alaycı cümlelerdi sanırım. Bu arada nedendir bilmem ama stüdyo dolusu seyirci de hep Acun'un tarafını tutuyor oluyordu gördüğüm kadarıyla.
Bu arada seneye program yine olacakmış sanırım. Çok isterim ki çoluk çocukların çok sıradışı birşey yapmadıkları sürece ilerleyen turlara kalmasın. Koca sahne anaokulu bahçesi gibi oluyor sanki bir anda.
En kötüsü de bütün yabancı isimleri de nasıl baltalayabildiğimizi gördüm. Beat box yapan adamlar vardı misal. Bizim halkımız o beat box'ı internet ortamına bigbak, bitbaks, bigbox, bitbok gibi farklı isimlerle taşıdı. Aynı şekilde popping isimli dansı da papi, popi, popik gibi farklı yeni isimlere büründürdüler.
Bir de şu dikkatimi çekti ki bazı gruplar 20-30 kişiyle katıldı yarışmaya. Öyle olunca birincilik ödülü de çok matah birşey olmuyor sanki. Adam başı 25 milyar falan düşerdi onlar kazansaydı.
Seneye programı çok merak ediyorum, bu seneki finalistleri taklit eden baya bir insan göreceğime eminim mesela. Ayrıca yarışma daha popüler olduğu için daha da enteresan tipler dökülecek yarışma ortamlarına. Yeter ki gözünden süt fışkırtmak gibi faydası, estetiği olmayan şeyleri yetenek sanıp da gelmesinler.

Şöyle böyle #31

2010-03-18T22:43:00.007+02:00

Hiç tırı vırı yapmadan direk konuya giriyorum. İşte son günlerin şöyle böyleleri.

Günün anlam ve önemine binaen Çanakkale Zaferi'nin en iyi şekilde anlaşılabilmesi için herkesi hayatında en az bir kez Çanakkale'ye gidip o ortamı görmesini tavsiye ederim. Ben çok ileri bir yaşta gittiğim için utanmıştım mesela.
Bugün için kar yağışlı diyen meteorolojiye burdan selamlarımı iletiyorum. Yandım kavruldum lan bütün gün vicdansızlar.
Bu arada neden soğuk hava dalgaları balkanlardan falan geliyor bizim ülkemize. Kendimiz bir soğuk hava dalgası bile üretemiyor muyuz? Bir kere de bir soğuk hava dalgasını biz üretelim de diğer ülkelere gönderelim mesela.
Bilmem dikkat ettiğiniz mi ama Türkçe'de gizli öznenin yanısıra bir de gizli ğ var sanki. Misal Ahmet ismi giderek Ağmet gibi okunuyor sanki. Misal kimisi de börek yerine böğrek diyor. Abartıp bövrek diyen bile gördüm ben mesela.
Türkiye'de bir evlat gidip de annesine "benliğimi arıyorum anne" dese "nerede çıkardıysan ordadır" gibi bir cevap alacakmış gibi geliyor bana hep nedense.
Bu arada az önce Aşk-ı Memnu dizini gördüğüm sırada bir de ne duyayım. Behlül karakteri okula giden birisiymiş meğerse. Dizide ne zaman görsem bir şeytanlık tavşanlık peşine olan bu tip nası okuyor anlamadım. Ben gecemi gündüzüme katıp çalışıyorum, derslere giriyorum da hata mı ediyorum?
Bir de yeni başlayan Türk Malı diye bir dizi gördüm. Dizinin ismi Türk Malı da şarkısı rap. Nasıl oluyor o iş diye de sormadan edemedim? "Türk malı ho Türk malı hey" diye şarkı söyleyince olmamış tabi.
Bu arada Türk Malı diyerek başroldeki elemanı mı kastediyor acaba diye de düşünmedim değil.
Sadece bana mı öyle geliyor bilmiyorum ama sanki okullara giren her yeni nesil daha bir çalışkan gibi geliyor bana. Baya baya tenefüste falan ders çalışan insanlar görmeye başlayıp yadırgıyoruz okulda. Fotokopicinin önündeki kuyruk da her geçen yıl biraz daha uzamakta sanki.

Şöyle böyle #30

2010-03-16T00:59:00.005+02:00

Hey gidi hey sevgili okurlar göz açıp kapayıncaya kadar gelmişiz 30. şöyle böyle yazısına. Aslında göz açıp kapayıncaya kadar falan değil, koca bir sene oldu nerdeyse. İşte huzurlarınızda son günlerde gözüme çarpan enteresan hadiseler.

Çocukken falan futbol maçı yapılırken (özellikle okulda) sınıfın kızları genelde "onlar kazma, moralini bozma" şeklinde bir tezahürat yapardı. Bu daha beter bir ruh haline sokmaz mı insanı. 1-0 gerideyken mesela "ulan bu kazmalara bile yeniliyoruz, ne biçim insanlarız biz" demez mi oynayan kişi.
Doktorların falan kullandığı (doktordan başkası kullansa ciddiye almam aslında) bir tabir var "tuvalete çıkabiliyor musunuz?" diye. Her hastalarına da sorarlar bunu. Peki bu tuvaleti yüceltme durumu neden? Çıkmaktan kasıt nedir? Alt tarafı boşaltım yapacağız diye ne bu nirvana muamelesi.
Türkçe'de çok tartışma konusu olan inceltme işaretleri vardır, şapkalı a falan denir hatta. Ben bu şapka işaretinin olabiliyorsa "L" harfine de gerekli durumlarda eklenmesini isterim. Misal Haluk ismini bu inceltme olayı olmadan okuyunca çok sevimsiz oluyor.
Ayıptır söylemesi lise hayatım boyunca 4 sene (biri hazırlık olmak üzere) Fransızca okudum, ancak şu yaşıma gelmiş halimle anlayabildiğim tek Fransızca konuşma Aşk-ı Memnu Fransızcası nedense. O dizide de neden Fransızca konuşurlar anlamam. Ama kanalları değiştirirken Fransızcayı duyup anladıkça inceden bir gururlanma durumu da olmuyor değil.
Şu televizyondaki gurme tandanslı programlar ne acımasız öyle arkadaş. Gecenin bir körü aç aç bilgisayarın karşısında oturmuş yan gözle televizyona bakarken ben adam löp löp götürüyor kebapları suşileri. Bir de övmelere doyamıyor yedikçe. "Vay efendim şöyle güzel pişirmişsiniz aman efendim böyle güzel düşünmüşsünüz" dedikçe benim de karnım gur gur ötüyor ekran karşısında.
Sanmıyorum ki bu ülkede çocuk olmuş birisi kek hamuru yememiş olsun.
Eğer ki bilmediğiniz bir semtteyseniz ve acilen internete erişmeniz gerekiyorsa hemen semtteki iki tane liseyi gözünüze kestirin ve bu iki lise arasında kalan bölgeyi tarayın.

Şöyle böyle #29 (ÖSS Özel)

2010-03-14T02:38:00.003+02:00

İşte Parahumanbeing'den dev bir hizmet daha. ÖSS'nin üzerindeki o sis perdesini aralıyoruz. Şaka bir yana en son 6 sene evel girmiş olduğum ve bir kere girmekle yetindiğim bir sınavdı bu ÖSS, ama gördüm ki liseden bir sınıf arkadaşım okuduğu okulda pek bir başarı gösteremeyince tekrar bu sınava girme kararı almış. Ben de bir şekilde yurdum gençlerinin hayatında önemli bir yer tutan bu sınav hakkında bir şöyle böyle yazısı yazayım dedim.

ÖSS diyince aklıma gelen ilk şey o optik okuyuculara özel kağıtlardır. Yuvarlakların içi karalanır falan hani. Sınav telaşıyla karalarken bir de paranoya yapılır acaba optik arkadaş bunu okuyabilir mi diye.
Optik okuyucuyu da ilk duyduğumda şişe dibi gözlüklü ve adı optik olan bir okuyucu geldiydi. Sonra da bu tabiri her duyduğumda sinirim bozuldu.
Bir de bazı insanlar o optik cevap kağıdına sınavı bitirdikten sonra işaretlemeye başlayanlar vardı. La öyle büyük gerilim olur mu. Ben ÖSS'ye girdiğimde yanımda oturan adam böyle yapıyordu, adamın o boş cevap kağıdını gördükçe ben gerildim sınavda.
ÖSS'ye girilen sınıflar son derece rahatsız olur. Sıralar ilkokul sırası olur sığılmaz. Sıraların üstüne de birşey kazılmış olur. O kutucukları doldururken kalemin ucu o kazıntı yerlere giricek de kağıdı yırtacak diye çok gerilinir.
ÖSS'ye girerken bir de kapıdaki o polisiye arama ortamı da ne gerilimli bir durumdur. Bırakın hocalar falan arasın. Ak sakallı dedeler baksın hatta kapıda kimliklere, her geçene de "sen istediğin yeri kazanacaksın evladım" desin. Ak sakallı dede gazıyla girilsin sınava.
Sınava girerken 3-4 gofret 5-6 civarında da farklı şeker ve bir litrelik suyla gireni gördüm. Adam kafetarya işletiyor gibi dizdiydi bunları sıranın üzerine. Sınavın ilk bir saatinde hiçbirine dokunmamıştı bunların. Sonra da bir anda hepsini yemişti aceleyle.
Sınava ailecek gelenler olurdu bir de. Bazılarında da "bu çocuk zaten bir yeri kazanamayacak bari biz oturalım okulun bahçesinde fırsattan istifade piknik yapmış oluruz" der gibi bir ifade olurdu. İdeali arabayı çarpmadan kullanabilecek en şoför akraba ile gitmektir.
Dershane de saçma bir ortamdır. Hele o öğrenci başarısına göre öğrencileri sınıflara yerleştirmeleri bambaşka bir sevimsiz durum. İnsanı arkadaşından ahbabından ayırır bu durum. Belki de amaç budur. Ha şimdi anladım sanırım. Amaç buymuş meğer.
Test kitaplarının da ortak özelliği çok kolaydan başlayıp imkansıza gitmeleridir. "Tse ben bu test kitabını 1 haftada bitiririm aga" diye başlayan nice genç yiğit 20. sayfaya gelmeden yılmıştır. İddia ederim ki Türkiye'deki test kitaplarına bakılsa %87.24'ünün sadece ilk 20 sayfası çözülüdür.
Bir de o test mevzusu da giderek sevimsizleşmişti. ÖSS'yi hazırlayan koskoca TÜBİTAK'lı falan amcalar adam gibi "hangisidir" diye biten bir soru hazırlayamıyor da "yukardakilerden hangisinin doğru olması durumunun yanlış olduğunu söylersek hata yapmamış oluruz" gibi enteresan kalıplara başvuruyor.
Lise 2'de (bizim zamanımızda lise 3'te biterdi mevzu şimdi nasıl oldu bilemiyorum) her tenefüs harıl harıl maç yapılan insanların bir kısmının lise 3. sınıfta bir anda tenefüste testlere gömülmesi de çok sevimsiz bir durum.
Bu arada ÖSS'den sonraki 1 aylık süreç de evdeki ebeveynlerin "ulan bu çocuğu fırçalasam mı iyi mi davransam acaba, çok kazanmış gibi de görünmüyor ama belki kazara yapmıştır birşeyler" diye ikilemlerde kaldığı bir süreçtir.
En keyif kaçıran bir süreç de dershane ve okuldaki sınıf arkadaşlarıyla girilen "sen nereyi kazandın" muhabbetidir. Ben de bu durumdan sıkılında "esas o üniversite beni kazandı" demeyi tercih ettiydim.
Her konuya karışan dershane danışmanlarından da kurtulmanın yolunu bulana evimin anahtarını veririm. Okuldan sonra maç yapalım dersin kale direğinin arkasından çıkar, iki dürüm yiyelim dersin turşu kavanozundan çıkar, arkadaşlarla okey oynayalım dersin masanın altından çıkar. Bir de "bugün neden 2000 soru eksik çözdün" gibi imkansızı isterler.
Bir gün de dershanenin en üst sınıfındaki insanlarla muhabbet etmiştim nedense. Adamlar (adamlar diyorum çünkü FEM'e gittiğim için koskoca dershanede 5 tane falan kız vardı onlara da senede bir kere falan denk geliniyordu) ciddi ciddi gün içinde tuvalette ve yemekte harcadıkları vakitleri düşünüp, o vakitleri nasıl ÖSS'ye faydalı bir şekilde kullanabileceklerini tartışıyorlardı. Varmış yani öyle insanlar da.
Bir gün de dershanenin en alt sınıfında bir derse girmiştim (hatta bunu daha önce de blogumda anlatmıştım) nedense. O sınıfta da eksi net yapan adamlar vardı yav. Adamın sayısal neti -4'tü mesela. Bu adamlar bence yanlışın doğruyu götürmesinden muaf olmalı. Yerin dibine geçmiş zaten daha ne götürsün yanlışlar garibim adamın bir tutam yanlışını.
Bu arada sınav sırasında dikkat dağıtan gözetmen sorunu da vardır kimi sınıflarda. O gözetmene pis bakışlar atınca kıl olup daha da abartabilir ya da biraz insansa daha efendi olabilir. Ben nedense hep bu ikilimde pis bakışlar atmayı tercih ettim.
Bu arada en büyük fobim de sınav esnasında bir öğrencinin (özellikle arkamda oturanın) heyecandan sabah ailesi tarafından hunharca yedirilen kahvaltıyı kusmasıdır. Sınav ortamında yerde sucuklu yumurta dururken ve o sabah sıcağında kokarken (hele bir de insanın arka sırasındaysa bu) ne yaşama sevinci kalır ne ÖSS dirayeti.

Türkler ne arar #5

2010-03-11T03:58:00.002+02:00

Kaç zamandır bakmıyordum bu Google aramalarına, moralim bozulmasın diye. Az önce daha fazla sabredemedim bakayım bir hele dedim. Demez olaydım. Yine birbirinden enteresan aramalar birikmiş güzelim blogumun internet yollarında.

11818 ahmet denız elazığli: Bu güzel vatandaşımız televizyondaki 118 reklamını yanlış anlayıp numara arama işlemini internetten yapmış. Bir de şu durum dikkatimden kaçmadı ki her yerde "ı" harfini kullanmış. Baştan acıyacaktım "klavyesine i tuşu alacak para bulamamıştır belki" diye en sondaki ve "ı" olması gereken yerdeki "i"yi görünce bu hissiyatım da kaçtı.

baki prensese yedi cüceler: Benim bildiğim bu prensesin pamuk olması gerekiyordu ama yurdum insanı demek ki kotonla orlonla uğraşmak yerine prensesi baki yapmaya karar vermiş. Baki'nin de bir erkek ismi olması beni derinden yaraladı. Ayrıca bir de sipariş verir gibi olmuş bu. "Çek ordan baki prensese yedi cüceler" der gibi birşeyi çağrıştırdı bana.

bilardo yeri açsam para kazanabilirmiyim: Bu sorunun muhattabı olmak beni son derece onore etti sevgili Google aramacısı. Ayrıca madem benim blogumdan fikir aldın ben de %50 indirim beklerim bu bilardo yerinde şimdiden bildireyim. Ayrıca burdan herkese şunu söylemek isterim ki bilardo oynarken teoride ince görürüm pratikte çuhayı yırtarım.

bilgisayar mühendisiyim: Ben de adayıyım sevgili aramacı. Ama bunu Google'lara sorup benim bloguma neden geldin bilmiyorum. Eğer ne yapacağını bilmiyorsan söyleyeyim, MSN'e gir, internette dolaş bol bol, ayrıca toplum içinde mühendis olduğun belli olsun istiyorsan enteresan bir sakal bırak saçları da ıspanak şeklinde uzat.

bkm mutfak skeç sözleri karşılıklı birebir: Bari skeçin ismini de yazsaydın sevgili okur da dinliyip dinliyip yazsaydım senin bu güzel aramana karşılık. Bizde okur memnuniyeti en önemli hadisedir.

dirk nowitzki hayatımda gördüğüm en zeki oyuncu: İlk defa bir Google araması ile polemiğe girmek üzereyim. Hatta giriyorum. Söz konusu zeka olunca Paul Pierce'ın eline su dökemez kimse. Ayrıca sırf bu görüşünü tüm dünyaya duyurmak için Google'da bunu aramak da çok enteresan bir fikir.

dunya konuşan yetenek sizsiniz: Böyle birşey nasıl olur aklım ermedi benim de ancak eğer olursa o yarışmayı kazanma konusunda bir numaralı adaydır. Dünya konuşan ne demektir ki acaba?

elektrik idaresi ersin karabulut adres: Burdan sevgili karikatürist Ersin Karabulut'a sesleniyorum. Ersinciğim birileri senin adresini bulmak için elektrik idaresini aramayı bile göze almış ama bula bula benim blogumu bulmuş. Ben vazifemi yapıp uyarıyorum seni. Sen de gerekli önlemlerini al. Bu kadar adresini merak etmişlerse artık evini bulduklarında ne yaparlar var orasını da sen düşün.

facebook pokerde param bıttı ne yapcam: Keşke paranın bir kısmıyla ev falan alsaydın sevgili arayıcı. Kiraya verip onun kirasıyla gül gibi geçinirdin şimdi. Yahu sevgili arayıcı adı üstünde poker bu, tabi bitecek paran. Ya ne olacaktı?

facebookta kim sayfana girmiş: Burda dikkat çekmek istediğim bir husus var sevgili okurlar. Adam kendi sayfasına girenleri de değil, benim sayfama girenleri merak etmiş sanki. Yoksa niye "sayfana" diye yazıp arasın Google'da. Sen derken kimi kastettiğini bilemiyoruz ama ben üstüme alındım nedense.

gelecekten gelen insanlar: Böyle birilerinin olduğundan o kadar emin ki bu sevgili arayıcı çoğul arayabilmiş. Bir değil iki değil demek ki bu gelecekten gelenler, bu arayanın da canına tak etmiş, "ulan şu Google'a sorayım da bu gelecekten gelenleri kim oldukları çıksın ortaya, yeter canıma tak etti artık" demiş herhalde. Gel gör ki netice olarak benim blogu bulmuş.

halay kanali-gelecekle ilgili programin tekrari 12 subat 2010 . 12.subat: İşte son ayların en bomba araması budur bence. Madem aradığın şey halay kanalı bre arayıcı, geleceği geçmişi mi var bu işin. 12 şubat olunca dünyadaki insanlar daha bir farklı mı halay çekiyor sanki. Bir de programı izlediği yetmemiş tekrarını istiyor. Nasıl bir halay çektilerse artık.

hasarlı arabadan para kazanabilirmiyim: Bayılıyorum bizim insanın bu girişimci ruhuna. Kazanırsın tabi sevgili Google arayıcısı neden kazanamayasın. Satarsın bir hurdacıya olur. Ya da tamir ettirip satarsın. O da olmadı "hasarlı arabadan para kazanmanın incelikleri" diye bir kitap yazarsın, bu ülkede senin gibi insanlar olduğu sürece o kitaptan da baya bir para kazanırsın.

jeef hardy geri düdü fox ta değil: Okudukça sinirim bozuluyor bunu sevgili okur. Bir insan nası geri düder. Geri düdmek nedir?

kurtalan kaçak bahisçileri: Yahu yapmayın etmeyin, şer amaçlı suç odağına çevirdiniz güzelim blogumu. Bahisin bile kaçağındasınız göçeğindesiniz sevgili vatandaşlarım yapmayın bu kadar da.

nasıl kolay para kazanırım: Ben bunu arayan adama daha da birşey demem.

sayısal loto tahmin cetvelleri: İşte şimdi biraz kafam karıştı sevgili okur. Sayısal loto'yu nasıl tahmin edebilir ki bir insan. Hadi bir insanı da geçtim, bir cetvel nasıl tahmin ediyor bunu. Bunu bulan olursa bana da yollasın.

smackdown oyuncularının sevgililerini öperken: Hay şu amerikan güreşçilerini bloguma bulaştırmaz olaydım. Güreştikleri tepiştikleri yetmedi bir de sevgilisini öpmeleri olay oldu. Olay olması da yetmedi de internette aranır oldu.

takma soyatlar: Benim bildiğim bir tek takma isim olur ona da lakap denir. Bütün bir aileye bir lakap takılacağı zaman ona da takma soyat mı deniyor acaba?

uçak al: Başüstüne.

zeki dozer sima oyunlu: Bu bir isim mi ki acaba? İsimse endişe duyarım değilse daha beter endişe duyarım ne olabilir ki bu acaba diye.

şimdiki gençlik tırt: Bunu söyleyen kim ise yanıma alacağım bir grup şimdiki genç ile taksim meydanında gecenin ilerleyen bir saatlerinde ağırlamak isteyebilirim.

Şöyle böyle #28

2010-03-09T02:36:00.005+02:00

Sizlere dağbaşındaki evimin karla karışık yağışlı manzarasına göz ucuyla bakarak yazıyorum bu yazısı sevgili okur. Evet cümleye de çoğul başlayıp tekil bitirdiğimin farkındayım, hata buldum diye sevinmiştin oysa ki değil mi. Neyse yine fazla uzatmadan uzun bir aradan sonra tekrar aklıma takılan şöyle böylelerle karşınızdayım.

Geçen gün televizyonda dünya kadınlar günü ile ilgili bir tartışma gördüm. İsmine karar verememiş bizim kadınlarımız. Birileri kadınlar günü olsun birileri bayanlar günü olsun diye tutuşmuşlar. Ben de bir an içimden "önce ismine karar vereydiniz de sonra gününü kutlasaydık" diye geçirmedim değil açıkcası.
Bugün dikkat ettim de bir iskelenin önünde falan birini bekleyen insanlar arasında gizliden gizliye bir dayanışma bir birliktelik oluyor sanki. Aralarından birinin beklediği kişi gelip onlar uzaklaşırken arkalarından hüzünleniyor diğer bekleyenler sanki. Birini bekliyor olmanın verdiği enteresan ruh halinin neticeleridir bunlar belki de.
Bugün de iskelede beklerken yurdum insanının promosyon sevgisini gördüm bir kere daha. Bardakta hazır çorba dağıtan birkaç ufak araç geldi. İnsanlar etrafını sardı tabi hemen aldılar çorbalarını gittiler. Enteresan olan ise kimileri de çorbanın maskotuyla resim çektiler.
Benim için en sinir bozucu olan şey bir makinanın benimle konuşmasıdır. Bugün maalesef vapura binme süreci öncesindeki otomatik akbil doldurma aletleriyle bu durumu yaşadım. Makina dediğin dızt bızt diye ses çıkarır. Bu makinalar emir veriyor baya.
Yine bugün iskelede beklerken hunharca esen rüzgara karşı biraz daha dirençli olabilmek adına seyyar bir bereciyi gözüme kestirmiştim. Uzaktan ince ince bereleri süzerken satıcının bir laf etmesini benim de isteksiz adımlar ile yaklaşıp beğenmeyen tavırlar ile bereyi inceleyerek fiyat kırma planım hızlı adımlarla yaklaşan zabıtalar tarafından suya düşürüldü. Sonrasında da karşıma başka hiçbir seyyar bereci çıkmaması neticesinde bütün günü kafa bölgemde üşümeye bağlı ağrılar ile geçirmeme sebep oldu.
Şöyle ilginç bir tespitim daha oldu bugün bu deniz taşıma araçlarını kullanırken. İskelenin kapısında beklerken ve o esnada vapurdan inen insanlara bakarken o bekleyenlerde büyük bir nefret oluyor sanki. İnenlerin hepsi bir anda inebilse daha erken girip oturacaklarını düşündüğü için sanki.
Vapur yanaşırken atlayan insanları da anlamıyorum bazen. Bir insanın hayatında birkaç dakikalık gecikmeyi kaldıramayacak kadar önemli ne olabilir ki böyle aksiyonlara giriyorlar bu gibi durumlarda diye düşünmeden edemiyorum.
Son olarak da vapur yanaşında iskele ve vapur arasına üstüne basıp geçmelik bir tahta konuluyor ya. Eğer o tahtanın iskele tarafındaki tam ucuna basarsanız ve diğer uçta kimse yoksa o tahtanın diğer ucu havalanır işte. O çok fena bir hissiyattır.

Şöyle böyle #27

2010-03-04T21:01:00.006+02:00

Her geçen okula kayıt olamadığım gün ruhumdan birşeyler eksiliyor sevgili okur. Ne yönetmelik var ne kural, herşey soru cevapla çözüldüğü için basit bir kayıt işlemi de bir ay sürüyor neredeyse. Neyse daha fazla dertlerimle kafanızı şişirmeden başlıyayım bu yazımın tesbitlerine.

Belki dikkatinizi çekmiştir, Amerika'da falan Amanda diye bir isim var. Kimbilir oralarda ne güzel isimdir ama bana hep "aman da aman" tabirini çağrıştırdığı için görzümdeki karizması sıfırdır bu ismin.
Bazen İstanbul'un çok uzak bir köşesindeyken ve akşam oluyorsa aklıma bir cin fikir gelir hemen. Kendi kendime derim ki "girsem şu kargo şubesine, bir güzel koliletsem kendimi, yanımada bir paket çekirdek bir el feneri bir dergi alsam, ertesi öğlene kadar da uyuya uyuya gitsem", böyle bakınca size de mantıklı gelmiştir belki. 5-10 kilo bir adam olsam bunu yapardım da devasa kütlem yüzünden bu kargoyu alan olmaz ben de ortalıklarda koliyle oradan oraya savurulup perişan olurum diye yapamıyorum.
Bazen çok kalabalık bir otobüse son binen olmak güzel olabiliyor. Kapıya yaslanıp giderken şoföre ürkek bakışlar atarım devamlı acaba benim yaslandığım o güzelim kapıyı açıp beni yeni yolcularla muhatap edecek mi diye.
Şunu da söylemeden geçemeyeceğim sanırım, şehiriçi otobüsler ile seyahat etmenin en güzel yolu ilk durakta binip son durakta inmektir. Okulumun eski kampüsüne giderken 1.5 saatlik o otobüs yolculuğunda kuş tüyü yatakta uyuyamadığım kadar rahat uyuduğumu bilirim. Hele bir de kış günü yapılıyor ise bu yolculuk kolları önde bağdaştırıp kafamı devasa montumun içine çekip adeta kabuğuma çekilir öyle uyurum ikarus marka otobüslerde.
Şarap eksperliği diye meslek var ya, ne güzel birşey o. Hem istediğin gibi en kralından şarapları içiyorsun, üstüne bir de para veriyorlar.
Eski bir Türk Filmi'nde geçen "Eski katakullicilerden Hıfzı Baba" karakteri tüm sinema tarihindeki favori karakterimdir.
Az önce şöyle bir karar aldım ki olur da ilerde dünyaca ünlü bir yönetmen falan olursam filmlerimi Türkiye'de televizyonlarda izlettirtmem. Dublaj yapıcaz diye içine ediyorlar güzelim filmlerin, milyar dolarlık bir film alay konusu oluyor bir anda. Bunun için mi çektim ben güzelim filmi peki? Hayır.
Son olarak da yakın dönemde izlediğim Kyle XY isimli diziyi tavsiye ederim hepinize. Gizemli bir şekilde ortaya çıkan ve geçmişini hatırlamayan sıradışı yetenekli bir gencin sosyal hayata ve günlük yaşama uyum sağlama çalışmaları anlatılıyor. Yakın dönem klasik Amerikan dizilerinin kalitelisi gibi yani kısacası.

Büyük umutlar

2010-03-03T20:55:00.004+02:00

Yıllar yıllar evel yurdumdaki her gencin kabusu olan benim de başıma dert olunca ben de birçok insan gibi dershane denen o enteresan yere girmiş bulundum. O zamanlar ümit vaadeden bir öğrenci olduğum için sıralamalarda üst sıralardan bir sınıfta yer edinmiş neşeli neşeli o test senin bu deneme sınavı benim uğraşıyordum. Biyolojide ki bir konuyla ilgili çıkan soruların çoğunu da yanlış yapınca bana danışman olmayı kendine iş edinmiş olan hoca "sen bu dersi haftaiçi bir sınıfla gir tekrar dinle" diye telkinde bulununca ben de kendisini kırmamak için hayhay diyerek haftaiçi girmeye karar verdim. Şunu da vurgulamakta fayda var ki haftaiçi derse girenler birkaç kere ÖSS'ye girip kazanamamış insanlardan kurulur. Ayrıca yaklaşık 15 kademe olan ve başarıya göre belirlenen bir sınıf sisteminde benim o gün dahil olduğum sınıf 13. kademe falandı. Yani 180 sorudan 4-5 net yapan öğrencilerdi çoğu.

Derse girip orta sıralardan birine kurulup dersi dinledim. Sonrasında da hem yaklaşan ÖSS tarihi dolayısıyla öğrencileri ümitlendirmek hem de sınıfın amacını anlamak adına tek tek öğrencilere hedeflerindeki bölümü sormaya başladı. Birçok kişiden "kısmet" "hayırlısı" gibi cevaplar duyduktan sonra sıra önümde oturan kara kuru kavruk birine geldi. Hoca ona gelip "sen ne düşünüyorsun" diye sorunca büyük bir kararlılıkla "ODTÜ tıp" dedi. O anki hocanın suratını da unutamıyorum. Şimdi düşününce insanın kendine büyük bir hedef belirlemesi kötü birşey değil. Ama bir de göz var izan var. ODTÜ'nün her bölümüne girebilmek için 350 falan civarında bir puan yapmak lazımdı o zamanlarda. Bu vatandaşın ise 200'ü görebildiğinden bile emin değilim. Kaldı ki bir de şu var ODTÜ tıp olsa 370 puan falan olurdu, olurdu diyorum çünkü ODTÜ'de bilindiği üzere tıp bölümü yok. Bu adam kendini gaza getirmek için herhalde aklına gelen en abartılı kombinasyonu söylediydi ODTÜ tıp diye ama insan kendisine yalandan da olsa bir hedef belirlerken biraz araştırmaz mı öncesinde. Sınıfta bu durumu sanıyorum ki ben ve hocadan başka farkeden de olmadıydı işin kötü tarafı.

Vladimir - Sergei Mektuplaşmaları - 4

2010-03-02T02:44:00.006+02:00

Sevgili dostum Sergei
Artık size bile sinirlenemiyorum sevgili Sergei. Odama girdiğimde postacının bırakmış olduğu ve üzerinde sizin imzanız olan o haki renkli zarfı görünce eskiden dişlerimi gıcırdatırken artık tebessüm etmekle yetiniyorum. Moskovanın gri sokaklarındaki karlar bile artık gözüme daha beyaz görünüyor, ağaçlar daha güçlü, insanlar daha mutlu ve hatta hayvanlar bile daha bahtiyar. İnanması belki de size de güç geliyordur ama dünyada o kadar güzel varlıklar varmış ki artık size bile sinirlenemiyorum. Evet doğru tahmin ettin sevgili Sergei söz konusu güzel varlık size de daha önce bahsetmiş olduğum üst kat komşum. Sizden farklı olarak, siz dağ başında ağaçlarla hayvanlarla muhatap olurken ben Moskova'da gerçek bir insan gibi diğer gerçek insanlarla sosyalleşiyordum. Sayın üst kat komşum olan Nadya hanım ile nicedir beklediğim fırsatı yakalayarak merdivenlerde karşılaşma fırsatını yakalayabildim. Gelin görün ki hayatıma girmenizden itibaren hiçbir işimin rast gitmemesi gibi o karşılaşma da beklediğim gibi olmadı. Nadya hanımın kapısının açılmasını saatlerce bekledikten sonra duyduğum o derinden ve melodik kapı gıcırtısı ile evimden fırlayarak merdivenlerde karşılaşma ümidi ile merdivenlerden hızlıca yukarı çıkarken Nadya hanımın da beyaz zarif elbisesinin içerisinde adeta bir kuğu gibi merdivenlerden aşağıya, bana doğru süzüldüğünü gördüm. O esnada Nadya hanım komşuluk nezaket kuralları çerçevesinde zarifçe kafası ile selam verirken merdivenleri hızlıca fırlamış olmanın verdiği nefes kesintisi ve bu selamın bende uyandırdığı o neşe patlaması ile aşırı bir hareket ile sırıtırken istemsiz bir "hıh" sesi çıkararak bu zarif hanımefendinin bir anlık şaşkınlıkla karışık ürkek bakışlarına nail oldum. Ancak bu ses aslında devamında gelecek felaketin habercisi gibiydi. O esnada merdivenlerde dengemi kaybetmek korkusu ile trabzanlara sıkı sıkı yapışmışken akciğerlerime aniden doldurduğum Moskova'nın o soğuk havası malesef bir hapşırık olarak solunum yollarımı terketti. Sadece birkaç saniye önce akciğerlerimi ziyaret eden Moskova havası çıkmış olsa çok sevinecektim, gelin görün ki o anda trabzana yapışmış olmanın getirdiği elimi kolumu kullanamama durumum ile ne yazık ki ağzımı kapatamamamla ağzımdan fırlayan o bir parça, şuan burada adlandırmak istemediğim, sıvıya da mani olamadım. Zamanında adeta donduğu o anlarda o sıvı parçasının güneş ışınlarını dağıtarak merdivenlerden yukarı doğru olan yolculuğunu korkulu gözlerle izledim, korkarım ki o sırada Nadya hanım da bu sevimsiz ve yersiz sıvının bu yolculuğunu benzer bakışlarla izlemekteydi. O anda bütün dualarım kabul oldu ve bu yersiz sıvının yolculuğu Nadya hanımın elbisesinde ya da daha kötüsü o ipeksi cildi yerine zarif ayaklarının birkaç santim ilerisinde, yaşadığım apartmanın o gri basamağında son buldu. O anda yüzümün adeta bir pancar gibi kızardığından emin olarak, ürkek ve utangaç bakışlarla kafamı kaldırıp Nadya hanıma bakmaya niyet ettim. Ancak adeta beyaz bir güvercin kanadı gibi görünen bir elin geniş siperliği olan süslü bir şapkayı indirmesinin son anlarını görebildim. O aciz ruh halim ile trabzanlara 2 elimle yapışmış haldeyken kıpırdayamazken, o şapkanın altındaki ince zarif ve beyaz yüzün tiksinti ile buruşmuş mu yoksa güzelliği karşısında düştüğüm bu şaşkın duruma tebessüm etmiş mi olduğunu merak ederek kaldım. Hızlıca ve o sevimsiz sıvı parçasına basmamaya özen göstererek, ki bu hareketiyle o sevimsiz sıvıyı görmezlikten gelmeyeceğini kanıtlayarak, hızlı ve sessiz adımlarla süzülüp giderken ben ise trabzanları sıkı sıkı tutmaktan eklem yerleri beyazlaşmış ve terleyen ellerime lanet ediyordum. Bunca şeyi size anlatmamım bir sebebi var sevgili Sergei, birincisi hayatımda ne kadar saçmalasam da sizin kadar düşük bir seviyeye ulaşamayacağımı bilmek. İkincisi ise övünç ile bahsettiğiniz o edebi yeteneklerinizi kullanmak ve bu sebepsiz ve uzun ömrünüzde ilk defa elinize geçen bir işe yarama fırsatını yakalamış olmanız. Bu nahoş olayı unutturabilmek için bir dahaki planlı tesadüfi merdiven karşılaşmamızda Nadya hanımefendiye verip gönlünü almak için bana yazıp yollayacağınız bir şiir ile içinde yaşamış olduğunuz bu dünyaya belki de ilk somut katkınızı yapacaksınız. Aksi taktirde ise beni yine hiç şaşırtmamış olacak ve niteliksiz yaşamınıza günler eklemeye devam edeceksiniz.
Cevabınızı ve ekteki göndereceğiniz şiiri merakla ve heyecanla beklediğimi bilmenizi isterim.
Vladimir

Aziz dostum Vladimir
Bilmenizi isterim ki mektubunuzu kahkahalar eşliğinde okudum. Sonra sizin bile bu kadar eblehçe hareket edemeyeceğinizi düşünerek bir daha okudum, doğruluğundan emin olabilmek adına. Mektubu ikinci okuyuşumdan sonra gerçekten bu kadar ahmak olduğunuzu görerek yaklaşık 4-5 saniye kadar sizin adınıza üzüldükten sonra tekrar katılarak gülmeye devam ettim. Size daha önce yaptığımda bozulduğunuz hayvan benzetmelerine kendiniz bir yenisini ekleyerek benim gözümde artık bir lama (siz her ne kadar bu hayvanın ismini ilk defa duyuyorsanız da) da oldunuz. Ayrıca şunu da açıkca belirtmekte fayda görüyorum ki kendisinden daha önce de bahsetmiş olduğunuz Nadya hanım sizin bir meczup olduğunuzu düşünüyordur. Hatta tahmin ediyorum ki bundan sonra merdivenlerde sizinle karşılaşmamak için çok daha sessiz hareket edecektir. Açıkcası ben de merdivenlerden inerken sizin gibi özgüven problemi olan, merdivenlerden koşarak çıkan (ki Nadya hanım evinizin alt katta olduğunu biliyorsa sizin bu yukarı çıkma eyleminize de şüphe ile yaklaşmıştır eminim), trabzanlara can simiti gibi sıkı sıkı sarılan, önce komik bir mimik yapıp sonra istemdışı sıvı partikülleri fışkırtan birisi görsem bir dahaki münasebetim balta ya da münasip bir sopa ile olurdu diye tahmin ediyorum. Ayrıca kendi yaşadığınız sosyal hayatı övmenizi okurken de dün tanıştığım bir ağacın sizden çok daha mantıklı davrandığını bilmenizi isterim. Ben sizin gibi şehirde yaşayıp her güzel bir hanımefendi gördüğüde türlü vücut salgıları fırlatan insanlar olduğu için bu asosyal hayatı tercih ediyorum zaten. Son olarak bu kadar rica etmiş olduğunuz için Nadya hanıma iletmeniz dileği ile bir dörtlük yazıp zarfa koyuyorum.
Dörtlüğü en kısa zamanda Nadya hanımefendiye vermeniz dileğimle.
Sergei

Moskova'nın bol olur hödüğü
Etrafına çok saçar tükrüğü
Rahat bir hayat sürmek isterseniz eğer
Görmezden gelin bu şiiri veren güdüğü

Şöyle böyle #26

2010-03-01T01:45:00.006+02:00

Bilmem inanır mısın sevgili okur ama ben henüz okula kayıt olabilmiş değilim. Burdan ÖSS'ye girecek olanlara da şunu tavsiye ediyorum ki kuralı yönetmeliği belli bir okula girin. Benimki gibi herkesin kafasına göre birşey söylediği bir okula girerseniz başınız ağrır.

Ne zaman sokaktayken gözüme almak istediğim birşey çarptığında paramın yetmediğini biliyorsam, hemen cebimdeki kağıt paraları çıkarır seri numaralarına bakarım. Seri numaraları A1 ile başlıyorsa koleksiyoncular için çok değerli birşey oluyor yüksek meblağlar ödeyebiliyorlar. Ben de bu umutla bakarım paralarıma, hemen gidip bir koleksiyoner bulup satabilip istediğim şeyi alabilecekmiş gibi.
Aikido bana çok yalan geliyor. Herif karşıdan öyle saldıracak da elini bükeceksin de yerlerde süründüreceksin de, ölme eşeğim ölme. Zaten Karagöz gibi komik bir tokat yumruk arası saldırılarından başka pek bir saldırı şekli de görmedim. Sokakta para isteyen bütün tinerciler öyle saldırıyormuş gibi sırf o saldırının savunmasına çalışıyorlar sanki.
Aikido gösterilerinde de hep bir kişi diğerini yerden yere vurur. Hep de farklı bir hareket ile yere çalar rakibini. Benim merak ettiğim o yerden yere vuran usta Aikido'cu rakibi kalkana kadar ne hissediyordur? Zaten saldıran düşeceğini bilerek saldırmış, bu da düşüreceğini bilerek hareketini yapmış. O ayağa kalkana kadar kendini çok birşey yapmış gibi hissediyor mudur acaba?
O değil de kaç bin yıllık Aikido sporunu da şurda blog yazıcam diye yerin dibine sokup çıkardım ya, daha da kimse durduramaz heralde beni.
Cenk Erdem diye iki insan var, radyoculardı sonra televizyona geçtiler falan. İşin enteresan tarafı adamlar benim lise hayatım boyunca yanımda oturan herifle yaptığım muhabbetleri birebir yaparak çok sağlam para kazanıyorlar. Özeniyorum lan adamlara. Bana sanki lise yıllarımda gelip deseler "gel bu muhabbetleri radyoda yap üstüne sana para verelim" diye kabul etmiycek miydim, ederdim. Ama işte bu hayatta güzel icat ettiğim ne olduysa biri benden önce yapmış meğer hep.
Tuttuğu futbol takımı yenilince MSN'e girmeyen insanlar var. Ciddi ciddi dikkat ettim ben buna. Takımı yenilince kayboluyor MSN ortamlarından dağ gibi MSN kişileri.
Evden çıkarken mont giyip giymeme konusunda hangi tercihi yaparsam yapayım gün içinde pişman oluyorum. Ya yanarım ya donarım.
Toktamış diye bir isim olması beni hep şaşırtagelmiştir. Ancak son derece de uygun bir isimdir bu ismi taşıyanlar için. Bir yere yerleşmiş, oturmuş, sakinleşmiş kimse demektir toktamış. Hakikaten de ben sanmıyorum ki toktamış isimli yurtdaşlarımız civelek gibi hareketler falan yapsın. Hepsi durağan ve ağırbaşlı insanlarmış gibi geliyor bana.

Kendimi anlattırmayın bana şimdi burda

2010-02-27T00:36:00.002+02:00

Blog ortamlarına girdim gireli gezdiğim blogların birçoğunda sayfanın üst kısımlarında Hakkımda (About Me) kısmını görüyorum. Genellikle esprili bir cümle yazar bende de olduğu gibi. Gelin görün ki ben her bu kısmı gördüğümde aklıma bambaşka bir olay geliyor.

Lise yıllarımdan birinde, son derece sıkıcı ve karamsar bir çarşamba gününün son ders saatinde alışıldığı üzere rehberlik adlı ne işe yaradığı hiç bilinmeyen o dersin bir parçası olmuş oturuyordum. Önümde de neden rehberlik dersine girdiğini bile bilmeyen bir hocanın dağıtmış olduğu ve kimbilir ne maksat ile yazdığım anket benzeri birşey vardı. "Kaç kardeşsiniz" gibi düşünme gerektirmeyen ve şıklı cevapları olan soruları hızla işaretledikten sonra arka sayfanın sonlarına doğru çok sevimsiz bir bölüm gözüme çarptı.

Soru kısmında çok normal birşeymiş gibi "Kendinizi kısaca anlatır mısınız?" yazıyordu, altında da gözüme kocaman görünen bir 5 satırlık boşluk. O anda "ulan" dedim kendi kendime "böyle saçma iş mi olur insan kendisini nasıl anlatır ki?" diyerek düşünmeye başladım. Bir yandan da sınıfın durumunu kolluyordum, herkes aynı anda verse de ben de bu kısmı doldurmadan arada kaynatsam kağıdı diye. Bu satırları okurken "anket verilirken bu kadar strateji yapmak ne saçma" diyor olabilirsiniz ancak ben de bu kadar saçma bir soruyla karşılaşmasam böyle yollar aramazdım. O anda kafamda ömrüm boyunca pek az kez yanmış olan o ampul yandı ve ben de uygun gördüğüm cevabı hemen yazıp gidip bıraktım anket kağıdını hocanın masasının üstüne, bu saçma durumdan da kurtulmuş olmanın verdiği rahatlık ile sırama dönüp kitabımı okumaya başladım.

Ancak bu yalan huzurum birkaç dakika sürdü. Kağıtları kontrol eden hoca benim o verdiğim akıl dolu cevabı görüp de "Parahuman gel evladım buraya" diyene kadar. Nasıl olduysa benim verdiğim cevapta soru ile dalga geçtiğimi anlamamış olan ve yazdığım cevap ile ilgili olarak açıklama bekleyen hoca oturduğun yerden yazdığım 2 kelimeyi göstererek "bu ne evladım" dedi. Anlamaz bakışlarla bakıp "Ne oldu hocam?" deyince bir süre anlamsız bakışlarla baktı bana. Sonra neyse der gibi bir mimik yapınca ben de yürüdüm sırama döndüm. En nihayetinde oraya yazdığım cevap tamamen doğru olduğu için onu beğenmemezlik gibi birşey yapamazdı hoca da. Bu arada o "kendinizi kısaca anlatır mısınız?" sorusuna yazdığım cevap da "evet, bazen" idi.

Michel Platini'ye açık mektup

2010-02-26T14:17:00.003+02:00

Sayın Platini,
Mektubuma "sayın" diye başlamamdan umuyorum ki bu yazımı okursun. Platiniciğim öncelikle kendimden bahsetmek gerekirse ben İstanbul'da yaşayan veteran bir öğrenci aynı zamanda da profesyonel bir futbolseverim. Son birkaç senedir de tek eğlencem lüksüm gidip takımımın maçını izlemek, sonrasında 2 kelam sohbet edip evime gelmekti. Evet gelmekti diyorum çünkü artık böyle olmuyor.

Bugün günlerden cuma, şuan saat 14:20 ve benim başım ağrıyor Platiniciğim. Çünkü 1 saat önce uyandım ve uyku düzenimin bozulması benim hem başımı ağrıtır hem keyfimi kaçırır. Bu durumun sebebi sensin işte Platini. Yahu Platini sende 2 gram akıl yok mu Allahını seversen. Akşam 22:05'te başlayan UEFA kupası maçı mı olur Platini. Hiç düşünemedin mi sonra bunca insan evine barkına nasıl gidecek diye. Sen düşünemiyorsan buyur ben sana basit bir hesap yapayım hemen Platiniciğim. 22:05'te maç başladı, diyelim ki saat 23:50'de Fenerbahçe 2-1 öndeydi ve maç uzatmalara kaldı, uzatmalar da 00:00'da başlayıp 00:35'te bitti, penaltı atışları da 15-20 dakka alır saat olur 00:50, staddan çıkıp minibüs duraklarına kadar yürümek 1:20, o saatte minibüs bulunabilirse minibüse atlayıp evime gelmem de 2:20. Hakeza maç uzatmalara gitmediği için ben de dün evime 1:20'de gelmiştim.

Senin çoluğun çocuğun yok mu Platiniciğim. Onları sen bu saatte bi maçı yollar mıydın toplu taşıma yöntemleri ile. Hadi diyelim hiç akıl yok sende vicdan da mı yok be Platini. Ayrıca gözümden kaçmayan başka bir nokta daha var. Galatasarayın aynı gün aynı kupadaki maçı akşam 20:05'te başlıyor da bizimki neden 22:05'te başlıyor. Bunu da anladım Platini, benden kaçmaz. Bizim rakip Fransız olunca, sen de Fransa'nın bağrından çıkmış bir insan olduğun için "dur bu maçı geç saate koyayım da bunların taraftarı çile çeksin" dedin dimi? Benden kaçmaz böyle ufak detaylar Platini. Hadi bu senelik elendik de seneye böyle bir durum tekrarlanırsa maymunluk cambazlık yapmadan iki maçı da adam gibi aynı saate koy sevgili Platini. Ha baktım yine bu asi isyankar tavırlarına devam ediyorsun, hiç üşenmem atlarım bir uçağa gelirim Fransa'ya oturur bir çayını içerim orda da daha ciddi konuşuruz.

Şöyle böyle #25

2010-02-23T23:43:00.007+02:00

Yine bir şöyle böyle yazısıyla karşındayım sevgili okur. Kafamı verip uzun uzun ciddi bir konu yazamıyorum şu sıralar çünkü hala okula kayıt olabilmiş değilim. Otomasyon sistemi daha kendini otomante edemediği için benim kayıt işlemlerimi hayli hayli otomante edemedi. 2 haftadır bir kayıt olamadım lan. Bu ülkedeki öğrencilik mağduriyetinin somut bir kanıtıyım adeta. Fazla uzatmadan keyifle okuman dileğiyle başlıyorum.

Bazen tuvalet kağıdı reklamlarında çok iddialı sözler falan oluyor ya, komiğime gidiyor işte o sözler benim. Tuvalet kağıdı lan alt tarafı.
Kış olimpiyatları her zamanki gibi yine keyifsiz oluyor bence. Hele şu buz hokeyinden zerre hazzetmiyorum. Oynaması süper zevklidir belki ama izlerken pak nerde kale nerde derken hiçbirşey anlaşılmıyor. Amerikan futboluna laf yok ama, o süper zevklidir. Oynaması da izlemesi de.
Bilmem dikkatinizi çekti mi ama ülkede iki tane bilinmeyen numaralar hizmeti çıktı galba. Bir reklam 11880 diyor diğer reklam 11818 diyor. Bilinmeyen numaralar özelleşti mi ne oldu anlamadım.
Bir de hep yapmak istediğim birşey 118'i arayıp "pardon bilinmeyen numaraların telefon numarası kaçtı acaba?" diye sormaktır. Telefondaki kişi çok şaşırır diye umuyorum.
Geçen gün dikkatimi çekti şehirler arası otobüslerin ilk durağı gibi olan bir yerde Elazığlı Çiğköfteci var. Düşündüm de, İstanbul'a yeni gelmiş birisi 10 saatte memleket hasretiyle yanıp tutuşmaz. 10 saat sonra memleketinde olacak birisi de memleketinde en kralını yemek varken İstanbul'da yöresel yemeğini yemez. O dükkan nasıl bunca senedir iş yapıyor, kim gidip ordan yiyor çok merak ediyorum.
Televizyonda Çok Güzel Hareketler Bunlar diye bir televizyon programı var, birçoğunuz görmüşünüzdür. Sorun şu ki ne zaman bu programa denk gelsem seyirci namına ilkokul ya da ortaokul talebelerini görüyorum sadece. Bu programı yapanlar kıllanmıyolar mı acaba "biz bu programı bunlara mı yapıyoruz arkadaş?" diye.
İnsan okulu uzatınca etrafındaki herkesin askere gidip gelmesi çok pis bir psikolojik baskı. O günün geleceğini bilmek ve dinlenilen türlü çeşitli hikayelerle daha da gerilmek.
Bugün bir araştırma yapılsa mizah dergisi okuyan ergenlerin %87.77'sinden azı karikatürist olmak istiyorsa kendimi camdan atarım.
Birşey anlatırken küsuratlı bir oran söylediğinizde çok daha ciddiye alınırsınız, bu da benden size bir tavsiye olsun. Misal %58.48 derseniz "vay anasını kimbilir ne biçim bilimsel araştırmalar neticesinde bu rakamı söylüyor adam" der karşınızdaki kişi.

Şöyle böyle #24

2010-02-20T16:59:00.003+02:00

Çok yıldım sevgili okur. Bu kayıt işlemleri süreci ne enerji ne neşe bırakmıyor bende. Bürokratik işlemlerin başladığı yerde ben bitiyorum adeta. Çok uzatmadan şöyle böylelere geçeyim.

Dizilerde falan hep görüyoruz ya ayrılan çiftin romantik erkeği gidip boğazda yüzüğü atar denize. Gerçekten böyle insanlar var mı acaba? Varsa da bir dalgıç kıyafeti kiralayıp boğaza dalmamı sağlayacak kadar çok sayıda mıdır?
Şimdi diziler filmler falan başlarken başında +7 +18 gibi uyarılar oluyor ya, işte o uyarıyı görünce daha bir merakla seyrediyor insan sanırım. "Heheyt yaşım gelmiş hakkımdır artık şiddetli film seyretmek hakkımla seyrediyorum kim karışabilir" gibi bir durum oluyor sanki. Yaşım tutmazken de seyrederdim şiddetli film orası ayrı konu.
Benim gözümde dünyadaki en pis insan 35 metreden gol yedikten sonra defansa bağıran kalecidir.
Şu kış mevsimi geldiğinde çoktan birbirine karışmış olan saçımı sakalımı daha çok seviyorum adeta. İnsanların sıfatları üşürken ben sokağa natürel kar maskesiyle çıkıyormuşum gibi oluyor.
Sokakta öğrenci mutfakta Charlie Chaplin yatakta horluyor olurum.
Evinde barkında iguana besleyen insanlar var ya mesela ben anlamıyorum onları. İguana çok kaknem bi hayvan. Gözleri bayık bakar, sevindi mi üzüldü mü anlayamazsın, terliklerimi getir dersin cevap alamazsın, şakacıktan bir oynayayım diyemezsin. Ne yapmaya besliyor ki bu insanlar bu iguanaları.
Türkiye'ye vize uygulamayan ülkeler acaba Türkiye'den az kişi gidince kırılıyor mudur? Nebileyim mesela Belize devlet başkanı elinde turistik raporları tutarken gözü yaşlı bir şekilde "sırf o sevimli Türk'ler gelsin diye, onlara kolaylık olsun diye vize istemedim ama onların yaptığına bak, 1 kişi bile gelmedi" diyor mudur?

Şöyle böyle #23

2010-02-17T21:23:00.004+02:00

Sevgili okur, tatil yüzü görmeden yeni okul dönemine başlıyorum. Adeta konfor haram olmuş bana. Daha bir okul dönemi yeni bitmişken dinlenmeksizin kayıt kürek işlemleri ile uğraşarak uzatmalı öğrencilik hayatımın son dönemecine giriyorum.

Rio karnavalı çok ilginç gelmiyor mu size de. Binlerce abla giymişler bikinileri tangaları çakada çukada dans ederek geziyorlar. Seyirciler izledikleri yerden bir dans figürü falan da göremiyorlardır. Gidip sorsan Brezilya devlet başkanı da birşey anlamıyordur bu işten, hatta o devlet başkanı bunu okusa "sırf turistik olay olsun diye yapmıyosam adam değilim" diyordur.
Nefes filmi ilk defa gösterime girdiğinde dünyanın en enteresan şeyi oldu. Korsancılar çıkıp haber verdi "bu filme olan saygımızdan korsanını yapmama kararı almış bulunuyoruz" diye. Nasıl oluyor da korsan film yapanlar bu kadar rahat medyaya bunu iletebiliyor ki. Korsancıların direk halk ile böyle birebir iletişim halinde olabilmesi enteresan değil mi?
Geçen gün haberlerde izlediğim bir olay beni adeta beynimden vurulmuşa (yok la o kadar değil cümleyi toparlayamadığımdan böyle yazdım) çevirdi. Polisle eylemciler çatışırken dar sokaklarda bir grup polis koşuyor deri ceketli birini yakalıyorlar. Deri ceketli de sinirli bir ruh haliyle "ya abi napıyosunuz ya ben sizdenim kaçırdım herifleri, gizli polisim ben" dediği anda resmi polisler bir anda bıraktı bu adamı. Demek ki yarın öbürgün polisler aniden yakalasa beni bu yöntemi deneyerek kurtarabilirim. Hakeza ne kimlik sordular ne birine danıştılar.
Benim gözümde en başarılı defans oyuncusu topa abanıp rakip oyuncunun suratına çarptırdıktan sonra topu auta çıkartabilendir. Hem sıkışık durumdan topu kurtarır hem de psikolojik savaşta rakibi bir adım geriletir.
Bazı haber süsü verilmiş reklamlar türedi son zamanlarda. Ekranın altında kocaman kocaman "Son dakika" falan yazıyor bu reklamlarda. Kendimi o kadar kandırılmış hissediyorum ki bu reklamı yapan firmalardan bir ürün almayacağıma yemin ediyorum o anlarda. Bu firmaların aklı varsa isimlerini değiştirip adam gibi reklamlarla tekrar çıkarlar karşıma.
Bunca yıl sonra televizyonda yine Yasemince görmek bana hiç o eski tadı vermedi. Keşke o neşeli hali ile bitmiş ve bir daha dönmez olsaydı. Ayrıca bu kadın da nasıl birşey ise 10 sene önceki görünümünü birebir koruyabilmiş, aklım ermedi.
Sizlere tavsiyem sakın benim gibi "şu diziyi bu sezon izlemeyeyim de yeni sezon bitince toptan indirip izlerim" demeyin. Ne Lost'u hatırlıyorum şimdi ne How I Met Your Mother'ı. Hepsini unuttum gitti, izleyesim de gelmiyor şimdi.
Eğer ertesi gün İstanbul'un diğer yakasına geçeceksem adeta Everest'e tırmanacak olan dağcılar gibi hazırlıklar yaparım, türlü heyecanlar yaşarım bir gün önceden. Ertesi günün neler beklediğini kimse bilemez. Kolay değil, koskoca boğazı geçicem.
Otobüste minibüste son durağa yaklaşırken çok derin uyuyan insanlar benim içime dert olur hep. Ama hiçbir zaman da gidip uyandırmam son durağa gelince. Sonra adam bana "sanane kardeşim ben bu otobüse uyumak için bindim" falan der ben de türlü dövüş teknikleriyle otobüsün içinde kırarım bu terbiyesizin ağzını gözünü de sonra suçlu ben olurum.
Bir reklamda "şekerlerimiz artık gerçek meyve sulu, doya doya yiyin" diyor ya. Gidip bu şirketin de kapısına dayanasım var "artık meyve sulu ise bunca zaman ne yedirdiniz bu millete de artık diyebiliyorsunuz, utanılacak şeyi gerine gerine söylüyorsunuz terbiyesiz herifler" diye.
Ne bu agresiflik diye sormayın sevgili okur. Okulun kayıt işlerinde bazı saçmalıklar çıkıp uzadıkça bendeki önüme gelene sümsük tepik vurma isteği artıyor.

All-Star Weekend'in ardından

2010-02-16T00:30:00.005+02:00

Her ne kadar bu bloguma sporu çok karıştırmama kararı almış olsam da hem bir NBA sever olmam hem de bütün bir sene boyunca bu olayı beklemiş olmamın neticesinde dayanamayıp geride bıraktığımız All-Star haftasonunu kısa kısa maddelerle değerlendirmek istedim. Tabi bilinen görünen klişe şeyleri yazmak yerine gözüme çarpan hadiselerden bahsedeceğim.

Önce bilmeyenler için kısaca All-Star'ın ne oluğunu izah edeyim de konuyu bilmeyenler de yazıdan soğumasınlar. Bu All-Star dediğimiz olayda sezonun en başarılı oyuncularını bir stada toplayıp önce türlü çeşitli yarışmalar yaptırıyorlar, sonra da oynadıkları takımlara göre doğu ve batı olmak üzere iki takıma ayırıp maç yaptırıyorlar birbirleriyle. Tadından yenmeyen bir hadise çıkıyor ortaya.
İlk defa bu kadar keyifli bir çaylak maçı izledim. Blair ve Evans süper hareketler yapmış olsalar da ödülü iki kişi alma olayını pek sevmiyorum. Sonradan açıklandığı kadarıyla da Evans almış sanırım.
Brandon Jennings denen adam topu aldığında potanın önüne özel bir koruma kalkanı falan koysun NBA yetkilileri. Adam şahsi oyunuyla bütün seyir keyfimi kaçırdı resmen oynadığı dönemlerde.
Çaylak maçının devre arasında smaç yarışmasının elemesi oldu. Sanırım ilk defa olan bir hadiseydi bu hakeza ben gördüğümde şaşırdım hayli. DeRozan haketmeden %61'lik bir oy ile ertesi günki finale kalmış oldu.
Çaylakların 7 sene sonra kazanmaları güzel bir netice oldu. En azından maçın geçen senelerdeki gibi smaç yarışmasına dönmesi yerine maça benziyor olması bile güzel birşeydi.
Shooting stars izlediğim en keyifli yarışmalardan birisi olsa da son aşaması çok şansa dayanıyor yav. Orta sahadan atıcan da giricek falan. Yine de izlemesi çok keyifliydi.
Skills yarışması da keyifliydi ancak onda da bir pası ilk seferde veremeyince bütün konsantrasyon falan dağılıyor, atacağı varsa da atamıyor adam. Yine de Nash'in son derece hakederek kazandığını söylemek lazım.
En büyük süprizlerden birisi üçlük yarışmasında yaşandı. Gelin görün ki bana süpriz olmadı. En başından söylediğim gibi favorim olan Paul Pierce son derece başarılı bir şekilde kazandı. Nasıl bildin diyecek olursanız biliyorum ki Pierce çalışmayı seven ve yarışanlar arasında en kritik ve baskı altında olunan anlarda şut kullanan adam. Ayrıca 2009 yılında en yüksek yüzdeye sahip oyuncu da o. 2002'deki başarısız üçlük yarışmasını da unutturabildi böylece.
Cumartesi gecesinin son aksiyonu olan smaç yarışması ise belki de artık en az ilgi gösterilen ve en az heyecan veren bölümdü. Nate Robinson 1.75'lik boyuyla yine uçtu kaçtı ve belki de ilk defa hakederek bu ödülü aldı. Ama nedense artık smaç yarışmaları beni heyecanlandırmıyor ve şaşırtmıyor.
Bu arada bu All-Star maçının gözdesi kesinlikle 1.2 milyar dolara yapılmış olan dev staddı. Amerikan futbolu stadından devşirme olan bu dev komplekste 108 bin kişi çıplak gözle bu maçı izleyerek bir rekora da imza attılar. Ayrıca benim bir süre için çatı zannettiğim ve yarım futbol sahası büyüklüğündeki yüksek çözünürlüklü ekrana da henüz aklım ermedi. Boyutları doğru yazdığımı vurgulamak için tekrar yazmakta fayda görüyorum. 2 basketbol sahası büyüklüğünde bir ekrandı bu.
Bana göre All-Star maçlarının olmazsa olmazı diyebileceğim 3 adam (Kobe, Iverson ve Shaq) bu maçta yoktu, gözlerim onları aradı. Wade ve LeBron biraz olsa onların yokluğunu hissettirmemeyi başardı.
All-Star maçından önce ben açıkcası batının kazanıp ev sahibi konumunda olan Nowitzki'nin de MVP ödülünü alacağını düşünüyordum.
Özellikle ikinci yarısı ile son derece çekişmeli ve kaliteli bir müsabaka olduğunu düşünüyorum. Benim için maçı en keyifli kılan ve ön plana çıkan isimler Wade ve LeBron oldu.
Hayatımda gördüğüm en keyifsiz seyirci maçtaydı. 108 bin kişinin hepsi aynı anda kendi kendine konuşsa ortalık inler diye düşünürken adeta maç çölde oynanıyormuş gibi hiçbirşey duyulmadı tribünlerden.
Maç öncesi ve arasındaki o şarkıcıların falan yerine eskiden daha çok oyuncular çıkıp birşeyler yaparlardı. Seyircilere birşeyler atarlardı hediye olaraktan falan, öyle şeyler görmeyi yeğlerdim Shakira'yı görmektense.

Şöyle böyle #22

2010-02-14T19:39:00.003+02:00

İşte son günlerin şöyle böyleleri.

Uçarı kelimesini oldum olası sevegelmişimdir.
Uçarı kadar dikkatimi çeken bir diğer kelime de refüzedir. Karşımdaki kişi en ilgimi çekmeyen konuyu anlatıyorsa bile refüze dediği anda pür dikkat dinlemeye başlarım.
Bazen televizyonda zap yaparken çok saçma bir durum yaşıyorum. Kanalları değiştirirken reklam olan bir kanala geldiğim esnada bilgisayarda birşey gözüme çarpıyor ve bilgisayara dönüyorum. Sonra tekrar televizyona baktığımda reklam görünce "bu kanalde kesin çok güzel birşey izliyordum, yoksa niye bu kanal açık olsun, reklamlar bitsin de izlemeye devam edeyim" diyorum. Sonra reklamlar bitince de görüyorum ki alakam bile olmayan bir program varmış o kanalda.
Hıncal Uluç'a program yaptırmayı bıraktıkları anda NTV Spor tartışmasız bu ülkenin en başarılı ve kaliteli televizyon kanalıdır ibaresinin altına imzamı atarım.
Gece geç saatlere kadar oturduğum zamanlarda etraftaki apartmanlarda açık bir tane bile ışık göremeyince kendimi çok sıradışı birşey yapıyormuşum gibi hissediyorum.
2009 yılında çok fazla Türk yapımı film çekildi, sinemalar coşacak falan deniliyordu da şimdi düşününce koskoca 2009 yılından aklıma kalan öyle bariz bir film yok sanki. Nereye gitti bu onca film. Kanal-i-zasyon ve Neşeli Hayat dışındaki filmler hakkında bin türlü reklam olayı yapıldı televizyon kanallarında, onlardan başka birşey de göremedim pek.
Ne zaman ki toplu yemek yenilen bir yerde masamdaki birisi ayranın kapağını çalkalamadan önce açar, işte ben gerilimden ve kahrımdan ölürüm. Nedense masadaki herkesin ayranlarını çalkalayıp çalkalamadığını da takip ederim.

14 Şubat saplarına tavsiyeler

2010-02-14T01:41:00.003+02:00

İşte Parahuman'dan dev bir hizmet daha. Nedendir bilmem ama sanki okurlarımın çoğu sapmış ve bu yaklaşan sevgililer gününü kara kara düşünüyorlarmış gibi hissettiğim için "Saplar için 14 şubatı atlatma taktikleri" tandanslı bu yazı ile karşınızdayım. Her ne kadar son 4 yıldır 14 şubatları sap geçirmiyor olsam da ondan önceki ve hayatımın daha büyük bir süresini kapsayan süreç boyunca yaşadığım hissiyatları düşünerek bu tavsiyeler silsilesi ile karşınızdayım.

İlk olarak bu yersiz güne sevgililer günü demek yerine 14 şubat demekle işe başlanmalıdır. Yani günün içeriği zihinden uzaklaştırılmalı, alelade bir tarihmiş gibi yoğunlaşılmalıdır.
MSN gibi toplu iletişim araçlarınız mümkün mertebede meşgul konumda olursa bunun da faydasını görebilirsiniz. Bu gün ile ilgili geyik yapmak isteyen sap hemcinsleriniz birşey yazdığında cevap vermeyerek bu sevimsiz şakalardan kurtulabilirsiniz.
Eğer bu gün için karşı cinsten birisi ile buluşup birşey yapma gibi bir planınız varsa, bu karşı cins kişisi bir gönül ilişkisi kuramayacağınıza son derece emin olduğunuz birisi ise erteleyin. 14 şubatın tesiri ile düşen standartlar neticesinde herkes etrafındaki insanlara daha fazla bir sevgili potansiyeli gözüyle bakar duruma gelir. Sonrasındaki ızdırap verici nazikçe reddetme durumlarında kalmak istemiyorsanız baştan kendinizi garantiye alın ve bir birliktelik düşünmediğiniz karşı cinsten birisi ile buluşmayın.
14 şubattır diye güvenip her önünüze gelene de aftosluk teklif etmeyin. 14 şubatı zaten nahoş bir şekilde geçirecekken bir de üstüne aynı gün içerisinde birkaç kere reddedilmiş olmayı da eklemeyin.
Ana haber bültenlerine kesinlikle bakmayın.
Alışveriş merkezi ve sinemalardan da kaçınmak gerekir. Ahalisi hiç değişmeyen yerlere gitmekte fayda var. Kısacası sevgililerin gidip gezmeyeceği yerlerdir bunlar. Örneğin 14 şubat için dışarda yiyeceğiniz yemekler için esnaf lokantaları tercih etmenizde fayda var.
Eğer bir doğrultuda gözünüze peluş, balon, kırmızı ya da kalp gibi birşey çarparsa yolunuzu değiştirin. Çünkü o doğrultuda kesinlikle daha fazlası da vardır.
Bugünü en rahat geçirmenin yollarından birisi de hemcinslerinizle birlikte zaman alan aktivitelere gitmektir. Bu aktiviteler de seçilirken ortamda sadece hemcinslerinizin olmasına dikkat edin. Örneğin erkekler için hesabına oynanmış ve 100 puandan başlanmış bir okey oyunu ve kahve ortamı bu durum için birebirdir.
"14 şubatta bütün yalnızlar kendileri gibi yalnızları arar" gibi saçma bir inanca kapılıp da bugün için kendinizi ümitlendirmeyin. Bugün standartlar her ne kadar düşse de yine de ilerleyen tarihlerde o standartların eski yerine yükseleceğini hatırlayın. Ayrıca bu avuntu ile kendinizi kandırarak ve ümitlenerek 14 şubatı yaşamaktansa kabullenerek ve metanetle karşılamak daha avantajlıdır.
Acil melankolik durumlar için de cebinizde bir paket çukulata bulundurmak işe yarayabilir.
Çiçek satan ablalarla hiç muhatap olmayın. Eğer ki bir yerde birini bekliyorsanız kesin gelip "abe alasın sevdiceğine bir çiçek" falan derler. Eğer ki cevap verip "benim sevgilim yok abla" derseniz daha beter üstünüze gelirler, hatta belki de kalbinizi kırarlar. Çiçekçiler basit bir güzergah izledikleri için uzaktan gelirken gözünüze kestirip doğru birkaç adımla onlarla bir diyaloğa girmemek en iyi yöntemdir.
İnternet ortamı da bu günde biraz riskli olacağı için illa bilgisayar başında oturan birisiyseniz ya kafa oyalayıcı oyunlara başvurun ya da aksiyon ya da komedi filmleri falan seyredin.

İşte böyle birkaç basit tavsiye belki de binlerce kişinin yarınını çok daha neşeli geçirmesini sağlayacak. Kimbilir belki de bu saplar elele verip önümüzdeki yıllarda 14 şubat denen günü tarihe de gömebiliriz. Bu yazıyı okuyan ve sevgili sahibi birisi eğer ki "14 şubat çok güzel birşey sevgiliyle eğleniliyor işte" falan diyorsa ona da cevabım şudur ki eğer sen sevgilinin kıymetini bilmek için böyle bir günü bekliyorsan sen zaten ayrıl o sevgiliden. Tüm okurlarımın tüketim çılgınlığından uzak bir sevgililer günü geçirmesi dileğiyle efem, görüşmek dileğiyle.

İkincil dalya

2010-02-13T22:49:00.003+02:00

Hey gidi sevgili okur hey. Şaka maka 200 yazıya da erişmiş bulunmaktayız. Daha dün gibi hatırlıyorum bu blogu yazmaya başladığım günü. Yalan söyledim aslında sevgili okur. Blogu açalı aslında çok oldu biliyorum. Ama nedense bu sürenin çok keyifli geçtiğini göstermek için söylenen böyle bir yalan var. Yoksa ben açtığım günü de her yazdığım yazıyı da her yaptığım tasarımsal değişikliği de her gelen yorumu da dakikasıyla saniyesiyle hatırlıyorum adeta.

Yıllar yılı sözlüklere falan yazdım durdum beyhude yere de sonunda bu blog olayını da akıl ettim. Sözlük ortamı da güzel hoş da bir curcuna bir kaos, kimse durduk yerde "dur şu parahuman'ı takip edeyim neler yazmış" demiyorken bu bloga girenleri biliyorum ki benim yazılarımı okumak için lütfedip teşrif ediyorlar okuyorlar. Blogu da açarken bu tarihe kadar onbinlerce okuyucu kitlesine hitap ediyor olurum diyordum ancak o da biraz yalan oldu. Neden yalan oldu açıklayayım.

Okulun demirbaş öğrencilerinden birisi olduğum için çevrem hayli geniş. Mezun olanıyla, alttan alanıyla binlerce insan tanıdım diyebilirim. Ancak nasıl bir çevreyse bu okuma fakiri insanlarmış meğersem çoğu. Blog sayesinde etrafımdaki çevremdeki kitleden tiksindim inan ki sevgili okur. Hepsini bir odaya toplayıp "siz ne okumaz ne kültürsüz adamlarmışsınız" diye çemkiresim geldi. Ama bunu da desem aralarından biri çıkıp "hocuu pese gidelim mi" diye soracağı için zahmet etmedim.

Her ne kadar okur sayısı bazen içime dert olsa da yazmak çok güzel bir hadiseymiş sevgili okur. İçime dert olanı, gözüme çarpanı, kafamdan geçeni, yüzümü güldüreni, kısacası herşeyi yazdım bu sanal ortamlara. Böyle böyle toplamda 200 yazı ile karşınızda olageldim, bundan sonrada olmak için elimden geleni yaparım. Keyifle okuyacağın nice yazılarla karşınızda olmam dileğiyle sevgili okur, esen kalın.

CNN Türk ve Recep İvedik

2010-02-13T22:07:00.004+02:00

Belki de Türk medya dünyasının en bağdaştıramayacağım iki sembolünü aynı başlığa böylesine bir konu ile yazabileceğim hiç aklıma gelmezdi. CNN Türk çok düzgün Türkçe konuşulan ciddi falan bir haber kanalı. Recep İvedik ise küfürlü kıllı falan bir sinema karakteri. Ancak hayretle izlemekteyim ki 5 tane son derece gözlüklü ve entellektüel insan oturmuş bir saati aşkın bir süredir Recep İvedik'i övmekteler.

Recep İvedik de toplumsal bir sembole dönüşmek üzere neredeyse. Ezilmiş halkın samimi, gülen ve kıllı yüzü olarak bir tarafın nefret ile bir tarafın neşe ile baktığı ve toplumun kesin çizgilerle baktığı bir karakter oldu. Şimdi de görüyorum ki bu CNN'deki elitist elitist konuşan bu abiler de ufak ufak Recep İvedik'in çok da kötü birşey olmadığına, çocukların bunu izleyince küfürbaz olmadığına dair laflar etmek istiyorlar. Bu esnada ben de Recep İvedik ile ilgili düşüncelerimi söylemezsem çatlıycağım için yeni bir paragrafa geçiyorum.

En başından beri Recep İvedik'i izlemeden beğenmeyenleri ve yerenleri hakir gördüm diyebilirim. Ama onların açısından bakınca da mantıklı sayılabilir bir durum beğenmemeleri. Beğenmemişler çünkü anlamamışlar bu karakteri ve böyle bir karakterin olabileceğine de inanmamışlar haliyle. Gelin görün ki ben ne zaman bir minibüse binsem ya da sahil yolu civarındaki yeşillik alanları görsem ya da bir alışveriş merkezinde yürüyen merdivene çok da aşina olmayan birinin o alete bakışını görsem inceden inceden gülerdim. Etrafımda birileri varsa hep birlikte gülerdik hatta. Recep İvedik de bunların toplanıp derlenmiş ve biraz abartılmış hali sadece. Gel gör ki Nişantaşı'nda yaşayayıp her yere taksiyle giden birisi bunları görebilir mi? Göremez tabi, o yüzden de inanmaz bu karaktere ve beğenmez.

Böyle basit bir durum iken bu Recep İvedik konusu neden en ciddi haber kanallarına böyle bir tartışma konusu olduğunu anlayamadım ben. Çocuklara falan zararı yoktur, sinematografik açıdan çok birşet vadetmez, bu filmi izlemek de gülmek dışında insana pek bir katkı sağlamaz. Bu basit gerçekler bilindiği sürece üstüne konuşmak da gereksizdir bence. Ayrıca Recep İvedik de ülkenin en yüksek gişesi olan filmiyse zaten başarılıdır daha üstüne söylenebilecek pek birşey yoktur. Toplum da Recep İvedik'in tek sinema tarzı olmadığını anlayıp kendilerine duygusal ve entellektüel yönden birşeyler katabileceği filmlere de gitmesi gerektiğini bilirse sorun kalmaz. Ki bu açıdan da Recep İvedik'in sinemayla arası olmayanları da sinema salonlarına çekerek ileride belki de çok kaliteli filmler izlemelerini sağlıyor olması gibi de bir gerçek var. Bir de beni rahatsız eden şöyle bir durum da var ki Recep İvedik'i çok seven bir sinema izleyicisi Issız Adam'ı falan izlediğinde biti kanlanıp Çağan Irmak'a ya da o filme dil uzatma gereği duymazken, Issız Adam'ı izleyip beğendiğini söyleyenler "hmmm Recep İvedik mi, tabi ki izlemiyorum, çok seviyesiz birşey, sinema bile değil, yasaklanmalı bunlar kaldırılmalı, bizim toplumumuz bundan anlar anca" gibi şeyler söyleme hakkını kendilerinde bulabiliyor. Yorum yapacağı yoksa bile yapıyor. İzlemeimşse bile yapıyor bu yorumları. Elitistliği damarlarında hissediyor çünkü. Umarım ki Recep İvedik üzerinden de böyle polemikler devam etmez, isteyen istediği şeyi seyreder, diğer filmleri de yermez.

Kendi sınav cevaplarını beğenmeyen hoca

2010-02-12T01:44:00.003+02:00

Bir önceki yazdığım lise öğretmenleri ile ilgili yazıya tekrar göz gezdirirken aklıma lisede yaşadığım enteresan bir öğretmen olayı geldi. Ahmet Danacı isimli "yavrüm öf" gibi enteresan tepkileri olan pek sevgili bir hocamız vardı, dersi anlatırken yaptığı hatalar ve sınavlarda her cevaba eksik puan verip sonra öğrenciler yanına gidip kağıtlarına bakınca tam puan vermek gibi enteresan özellikleri olan bir adamdı.

Yanlış hatırlamıyorsam bir ilk dönem matematik dersinin sınavından çıkılmıştı. Genellikle sınavdan sonra panoya doğru cevapları asan bu hoca o sınavdan sonra asmadığı için sınav notları merakla bekleniyordu ancak ilk dönem olduğu için o kadar da umursanmamaktaydı. Birkaç gün sonra herkes sınıftayken hoca gelip notları okumaya başladı. Herkes birkaç dakika sonra hocanın yanına gidip kağıdına bakacağını düşündüğü için notlar üstün körü dinlendi. Herkesin notları okunduktan sonra Sayın Danacı hocamız bir kağıdı daha aldı eline. "Aranızdan bir sivri zekalı arkadaşınız da ismini yazmayı unutmuş. Bir de cevapları tükenmez kalemle yazmış. Kimin notunu okumadım?" deyince sınıfta bir sessizlik oluştu. Anlaşıldığı üzere herkesin notu biliniyordu. "Kimbilir ne yaptı bu adam" düşüncesiyle birkaç kişi kalkıp hocanın masasına gidince bir de ne görelim. Panoya asmak üzere hazırladığı cevap kağıdını da öğrencilerin sınav kağıtlarının arasına karıştırmış, sonra bir de bunu farketmeden bu kağıdı okuyup değerlendirmişti. Durumun anlaşılması üzerine masanın etrafında gülerken daha vahim bir durum dikkatimizi çekti. Bu sayın hocamız kendi hazırladığı cevap kağıdına 100 üzerinden 70 vermişti. Bu yazıya da bu pek saygıdeğer hocamın bulabildiğim tek resmini koyarak veda etmek istiyorum.

Yemekteyiz'de tanıdık bir sima

2010-02-11T17:54:00.005+02:00

Geçen gün gecenin bir vakti yine internette beyhude dolaşıp kendimi eğlendirecek birşeyler ararken gözüm yanımda açık kalmış olan televizyona takıldı. Başlıktan da tahmin edileceği üzere Yemekteyiz programı ile göz göze geldim. Son derece kıl ve uyuz olarak tabir edebileceğim bir herif alışveriş yapmaktaydı yemek yapmak için. Ancak bu herifte bana son derece rahatsız edici birşeyleri çağrıştırma özelliği vardı. Kendini beğenmiş haller, yaptığı saçma sapan esprilere özgüven dolu bir tavır ile tepki beklemek, en dandik işleri yapıp çok zor bir iş yapıyormuş gibi davranmak, bilmediği sorulara bilmiyorum demek yerine saçmalamak, her eleştiriye saçma da olsa bir cevap vermeye çalışmak, kompleks dolu bir otorite takıntısı, kelleşmeye başlamış kafayı enteresan bir saç modeli ile kapatmaya çalışmak, başkalarında beğenmediği şeyleri kendinin yapması, alışveriş esnasında yapamayacağını bildiği herşeyin hazırını almak, sadece zeka geriliğinin göstergesi olabilecek derecede ileri bir sakarlık, beceremediği her durumda çözüm üretebilmek yerine başkalarına sormak, etrafındaki hiçbir şeyi beğenmemek ve yeterli bulmamak, yaptığı işin dandikliğini kendisi de bildiği için yarışmaya katıldığını kimseye haber vermemek, gibi özellikler bana geçmişimden çok tanıdık birşeyleri çağrıştırırken sonunda yarışmanın sunucusu sorduğu soruyla bu gizemi çözdü benim için. Bu izlediğim tip standart bir lise hocasıydı. Ve evet sırf otorite takıntısı yüzünden sınıfındaki öğrencilere bile söyleyememişti. Yurdumdaki bütün lise hocalarının birbirine nasıl bu kadar benzeyebildiğinin merakı ile izlemeye devam ettim ben de.

Sonradan gelen ekleme: Bu yazdığım yazı her ne kadar bütün lise öğretmenleri için genel geçer bir yazı olmasa da üzülerek hatırlarım ki benim lise hocalarımın %90'ı bu kalıba uymaktaydı. Umarım tespit amaçlı yazdığım bu yazıdan kimse alınmaz, hakeza bilindiği üzere kimse mükemmel olmadığı gibi her insan bir takım beğenilmeyen özelliğe sahiptir. Tahmin ederim ki bu yazıyı okuyan lise öğretmenleri de meslektaşlarını göz önüne alırsa hak verecekleri birçok nokta olacaktır. Son olarak da bu yazıyı lise yıllarımdan neşe ile hatırladığım 2 önemli öğretmenim olan Ömer Can ve Mustafa Mutlu'ya ithaf etmek isterim. Olur da birgün denk gelip bu yazıyı okurlarsa tebessüm ile hatırlandıklarını bilmelerini isterim.

Televizyondan gelen ilk bilgi

2010-02-10T13:02:00.003+02:00

Televizyon seyretmeyi ata sporu bellemiş bir toplum olarak tahminim şudur ki Türkiye'de ki insanların %90'ından fazlası ev içerisinde oldukları sürenin %90'ını bir şekilde televizyonla alakalı geçirmektedir. Bu kadar izliyoruz ediyoruz da magazinsel olayları ve güncel haberleri çıkarınca insanların aklında kalan bir bilgi var mı diye merak etmişimdir hep. Benim açımdan enteresan olan ise ben televizyondan öğrendiğim ilk bilgiyi hatırlıyorum.

En çocukluk zamanıma tekabül eden dönemlerde Susam Sokağı'nda sayılar harfler falan olurdu her gün mesela onları zaten biliyordum ben, ama ilk defa televizyondan duyup öğrenip beni şaşırtan bilgi ise o zamanlar da benim için tanıdık bir sima olan Barış Manço'dan geldi. Dünya'ya açılmadan önce Türkiye'yi gezip anlattığı programında Karadeniz'in sempatik bir şehri olan Giresun'a gittiği bölümde söylediği üzere Giresun eskiden en çok kiraz yetiştirilen yerlerden birisi imiş. Kirazın latince karşılığı da kerasus imiş. Kerasus yetiştirilen yer de Kerasun imiş. Giresun'un ismi de burdan gelmekteymiş.

Totalde bir şekilde 20 yılı aşkın süredir televizyona bakan (ki öğrencilik hayatım boyunca bilgisayar hayatım aile büyüklerim tarafından baltalandığı için bu süre zarfında daha çok televizyona bakan) bir Türk genci olarak bunca yıllık televizyon izleyiciliğim neticesinde aklımda kalan bu ilk öğrendiğim şey beni şaşırtagelmiştir hep. Ben de nasıl bilgiye aç bir çocukmuşsam bunca yıl geçip hala unutmamış olmam da başka bir enteresan durum.

Son 5-6 yıldır ise televizyon ile ilişkim çok az. Çünkü artık internet sağolsun kendi izleyeceğim öğreneceğim bilgileri bile kendim seçebiliyorum. Bana göre bilgi dağarcığım artık televizyon kanalları sahiplerinin keyfine bırakılacak kadar kıymetsiz değil. 20 sene sonra düşününce bu izlediklerimden hatırlamaya değer bişeyler olsun mantığıyla bakıyorum artık medya araçlarına. Hepinize faydalı multimedyalı günler dilerim sevgili okurlarım.

All-Star'ın starsızlığı

2010-02-10T00:13:00.006+02:00

Bilindiği üzere NBA'in en çok beklenen 2 olayı vardır sene içerisinde. Birincisi final serisi maçları olur ki heyecandan tadından yenmez. Diğeri ise tabi ki All-Star haftasonudur. Yine bir All-Star haftasonunun arifesine gelmiş bulunuyoruz ancak bu sefer aldı beni bir düşünce. All-Star maçlarının olmazsa olmazı diyebileceğim iki adam yoktu çünkü.

Bu All-Star olayını da düşündüm de ne yapsan olmayan bir durum. Yaşlı eğlenceli matrak oyuncuları çağırsan en başarılı sezonunu geçiren oyuncular "bizim ne günahımız vardı" diyerek ayaklanır. Gidip sezonun en iyi oynayan adamlarını alınca da bikaç sene önce olduğu gibi NBA'in en iyi savunmacısı olduğu için All-Star maçına alınan Artest gibi adamlar hakir görülür All-Star maçında.

Buradan NBA'e sesleniyorum. Gelin bu All-Star olayını tam bir eğlence ve şov işine dönüştürün. Hırs yapıp oynayacak yıldızları zaten final serilerinde izliyoruz yeterince. All-Star maçlarının en keyifli en sıradışı hareketlerini yapan Shaq ve Kidd gibi iki adamı bu kadroya almayıp sonra da gelip "Mister Parahuman acaba neden izlemiyorsunuz All-Star maçını" diye sormayın.

Bu arada şimdiden söyleyeyim smaç ve üçlük yarışması çok heyecanlı geçecek bence. Sırf boy fakiri diye acıyıp Nate Robinson'a fazla puan vermezlerse ve Paul Pierce da üçlük yarışmasında soğukkanlılığını kaybetmeyip sezondaki gibi lök lök atarsa izlerken daha bir keyifleneceğim izlerken.

Şöyle böyle #21

2010-02-08T21:02:00.004+02:00

Sevgili okur, tatil olur dinlenirim sevinciyle ardımda bıraktığım bir final döneminden sonra sancılı bir not açıklanmasını bekleme sürecinden sonra tatil yapamadan kayıt işlerine gömüldüm. Darlandım yani sevgili okur. Kendi durumumla daha fazla kafa şişirmeden son bikaç gündür kafama takılanları yazayım.

Bizim TBMM kavgaları biraz kısır oluyor yav sanki. Nerde o Kore'deki Tayland'daki TBMM (onlarda TBMM değildir heralde ismi) kavgaları. Onlarda uçan kafalar, yanar döner tekmeler falan oluyor, bizde anca tokat ve avuç içi ile atılan yumruklar var. Madem illa kavga edeceksiniz bari bu işi görsel bir ziyafete çevirin.
Rus salatası ve Amerikan salatası kargaşası benim gözümde Rusya ile Amerika'nın bitmek bilmeyen çekişmesinin somut bir örneğidir. Bir salatayı bile sahiplenmede olay çıkarabiliyor bu abiler.
Tulum çıkarmak diye bir tabir var ya, sırf o yüzden hiç bir sınavda tam başarı sağlamadım. Tulum çıkarmak ne lan? Hiç güzel birşey çağrıştırmıyor. Rezillik.
Playback ne samimiyetsiz birşeydir. Bi şarkıcı elinde mikrofon şarkıyı söylermiş gibi yapıyor, karşısında da bir grup izleyici eğleniyormuş gibi yapıyor, sonra program sahibi olan sunucu da şarkıyı çok güzel söylemiş gibi yapıyor. Ne pis bir sahtekarlık durumudur bu.
O değil de Lost diye bir dizi vardı. Öyle bi saçma aralar verdiler ki diziye ne merakım kaldı ne birşeyim. Adam gibi bi yere bağlasınlar finalini, bitirsinler diziyi ben de öyle izlerim artık.
Evimin önünde enteresan bir park var. Yeşillik falan, salıncaklar kaydıraklar falan. Ordaki bir öbek köpek nedense ben geçerken beni zerre sallamadılar da bikaç metre arkamdan gelen teyze ile yanındaki kıza saldırdılar. Durumu o kadar merak ettim ki dönüp köpeklere sorasım geldi "abi şimdi siz beni sallamadığınız için mi saldırmadınız yoksa saygınızdan mı?" diye. Hala da merak ettiğim bir konudur bu.
Gazetelerde falan burç kısmı var ya, hani o günün nasıl geçeceğini falan yazıyor. O burç işlerini yazanlar diğer gazetelerdeki burç kısımlarıyla farklı şeyler yazdıklarını görünce ne hissediyorlardır acaba.
Lise zamanında her tenefüste falan bir şekilde maç yapılırdı ya, işte ben onu çok özlüyorum. Arasıra üniversitede bahçeyi şöyle bir gözüme kestiriyorum olur mu diye, toplum beni çok yadırgar diye vazgeçiyorum sonra.

Realist evlat cüzdan yakar

2010-02-06T19:01:00.003+02:00

Geçtiğimiz günlerde okulda kolay yoldan para kazanma tandanslı bir konuşmanın ortasında kalıp cin fikirlerimi savurganca etrafa saçarken aklıma yıllar yıllar öncesinden bir olay geldi. Yanlış hatırlamıyorsam hayatımın ikinci 10 yıllık sürecine yeni başladığım dönemde bir tatil ortamında cereyan etmekte bu olay. O dönemler de tatile ailecek gidilen dönemler olduğundan kelli çekirdek ailem ile ne şehrini ne adını hatırlayamadığım bir otelde tatil sürecimizi yaşamaktaydık. Tatil dediğim de gündüz havuz akşam açık büfeden ibaret birşey. Ancak o otelde başka bir aktivite daha vardı, o da atari. Ki takdir edersiniz ki o yaşlardaki bir tıfıl için en güzel aktivitelerden birisidir bu.

Güneşin en tepede olduğu saatlerde aile baskısı yüzünden deniz havuz yalan olunca ilk günden veriydim kendimi bu atarilere. Yanar döner yumruk senin uçan tekme benim şeklinde geçen 2 günden sonra jeton parası dert olmaya başladı haliyle. Ayrıca nasıl bir atari manyağı olmuşsam kahvaltıdan sonra gidip dikilirdim orda, bazen geç açılırdı. Ancak benim bu durumum valide hanıma dert oldu tabi. Tatil tatil bu pixel pixel ortamlardan kurtulamamamı dert edinerekten tatilin 3. sabahında gidip para istediğimde bir anda cin bir fikir ortaya attı. Hem odada zaman geçirmem hem de kafam çalışsın maksadıyla binlerce gazete ekinden bir tanesini alıp "şu bulmacayı baştan sona çöz sana 50 lira" (50 lira diyosam o zamanın 50 lirası, bugünün 2-3 lirasına falan eşit yani) deyiverdi.

Vay efendim sen misin bunu diyen. Bunca yıl para kazanma hırsı nasıl bürümüşse benim gözlerimi elimden kurtulan bulmaca olmadı. Bütün o ekleri toplayıp sağ baştan başladım mıydı rakamlı sayılı çengel kangal demeden bir çırpıda çözüyordum boynu bükük bulmacaları, parayı da alıp atariye jeton maksatlı biriktiriyordum. Yalnız varın siz düşünün nasıl bir para hırslısı ya da realist bir insanmışım ki valide hanımın cüzdan eridi bitti ben bitmedim. Şahlandıkça şahlandım. Şahlandıkça hızlandım. Hızlandıkça çözmediğim ek yazmadığım ezberlemediğim eski Türkçe kelime kalmadı. En sonunda bir gün beklenen oldu ve valide hanım geldi acı haberi verdi. Para kalmadığından kelli bulmaca işim de yalan oldu. Düşününce akşamları sokakta bir masa atıp orda parayla bulmaca çözme işi de saçma geldi. Hah dedim ben de. Hayat böyle bişey işte. Para kazanmanın neşesini alıp realist düşünceler doğrultusunda hırsa bürünüp atari salonunu kapattıracak kadar para kazanmanın planını yapıyorum, ama en olmadık yerden birşey çıkıp baltalıyor bütün bu hayaller sürecini.

Bugünlerde keyifsizim biraz sevgili okur, bu hikayeyi de şunun için anlattım. Hayatta başına saçma sapan şeyler geliyor insanın, sızlanmamak gerek. Ben sızlanmayın halinize şükredin diyecek kadar optimist bir adam da değilim. Ama şunun için sızlanmayın derim; hayat adil değil. Kimse de size öyle olduğunu söylemedi. O yüzden herşeyi planlayıp süper birşey yapmak üzereyken en olmadık yerden birşey çıkıp herşeyin içine ederse sinirlenin dellenin, ona lafım yok, ama kendinizi haksızlığa uğramış gibi hissetmeyin. Çünkü en başından beri kimse size hayatın adil olduğunu söylememişti zaten, değildir de. Tarih boyunca hiç olmadı, bundan sonra da olmaz heralde. Fazla hırslanıp da sonunda mal gibi kalmamanız dileklerimle, görüşmek dileğiyle sevgili okur.

Türkler ne arar #4

2010-02-04T12:26:00.004+02:00

Yine birikmiş Google arama tandanslı benim bloguma girenlerin enteresan olanları. Madem onlar birikmiş ben de yazayım dedim. İşte geçtiğimiz bir ay içerisinde enteresan aramaları neticesinde benim bloguma ulaşmış olan talihli kişiler.

amerikan güreşi oynayan çocuk öldü: Ya işte ben demiştim bu Fox TV'deki kaslı maslı adamlara inanmayın diye. Yalnız şunu da anlamadım, madem öldüğünü biliyor bu kişi de neden bir daha Google'da bunu aramaya ihtiyaç duyuyor ki.

başkasının bilgisayarından depaccoya üye: Zamanında bu dolandırıcı site ile ilgili sağlam bir bilinçlendirici yazı yazmıştım, demek ki hala o yazı sayesinde dolandırılmaktan kurtulanlar olmuş. Ancak kurtulan da en az site kadar dolandırıcıymış. Kendi kendini üye yapıp zengin olma yöntemleri aramış.

beygirlerde cinsellik: Sonunda National Geographic'e de çevirdiniz güzelim blogumu. Eğer benim yazılarımdan aldığınız bir bilgi bunu arayanların işine yaradıysa sonra da o at gidip bir koşuda birinci falan olduğunda gelip bana payımı vermezlerse hakkımı helal etmem. Ben şimdiden uyarımı yapayım.

big live blogging pizza: İşte hiç anlamadığım aramalardan birisi daha. Tercümesi de şöyle oluyor: büyük yaşa blogla pizza.

burger king amerika domuz: İşte komplo teorisyenlerine inanıp bunu bir de internette aramış bir yurdum insanı. İnanmayın yahu böyle şeylere, bula bula anca benim blogumu bulabilirsiniz işte.

çorum sokaklarında mobese kameraları nerelerde: Sevgili Çorumlu yurttaşım, belli ki trafikte bazı illegal hareketler yapmaya niyetin var, yapma. Yapacaksan da bunu böyle ulu orta internetlerde arama. Arasan da benim son derece legal blogumdan medet umma.

efem su: Yahu bu aramayla benim blogumun ne alakası olabilir. Yakında blogumdan pide siparişi falan da vermeye başlayacaklar herhalde.

fransada işsizlik maaşı ne kadar: Hah işte tam benim kafada bir internet kullanıcısı. Yan gelip yatalım paraları alalım diye düşünmüş. Ama önce de internette araştırmış en çok neresi veriyorsa oraya giderim diye.

günümüz ile neler oldu: Bu kafayla sorarsan hiçbir şey olmadı. Bu anlatım bozukluğundan sıyrılmadan da olmaz kolay kolay.

hamburger görsellik: İşte bunu arayanı çok takdir ettim. Yediği şey hem midesine hem gözüne hitap etmeli aynı benim gibi. Bir ara bana mail atarsa da detaylı veririm bu görselliğin sırrını.

jeff hardy şarkısı masa]st]ne koyunu: Orada masaüstü yazmaya çalıştığını anladıktan sonra bu arama daha da saçma bir hal aldı. Masaüstüne koyunu gibi bir ibare var sonda. Kabahat bende aslında, nerden musallat ettim bu amerikan güreşçisi sevicilerini başıma.

kanada da metalurji: Bu kadar spesifik bir aramada da çıktığım için gözlerim doldu adeta. Gel gör ki ben ne bileyim Kanada'da nasıl olur metalurji.

marduk dönüş: Hah işte bir geldiği yetmiyordu bir de dönüp bir daha mı gelecek yani şimdi bu marduk. Bizim örfümüzde ananemizde misafirperverlik vardır, gidene gel gelene git denmez, marduk'u da hayhay deyip kabul ederiz artık.

tabanca para: Ben bu arayanlara baktıkça her geçen gün yeni birşey öğreniyorum sanırım. Var mı ki acaba böyle birşey cidden? Nasıl birşey olabilir ki tabanca para? Bakkala gidip 2 tabancalık pirinç almak gibi birşey mi?

undertaker alttan alan: Benim yaptığım basit bir kelime esprisini ciddiye alıp bunu arayan insanlar mı var yoksa bu espri benden önce de mi yapılmıştı onu bilemedim? Ama bunu niye bir daha arar bir insan onu hiç bilemiyorum.

uçak al: Benim blog demek ki nasıl zengin bir imaj çizdiyse uçak almaya karar verenler bile gelip benim sayfama danışıyor önce. Bir tur vermeyen toptur lan.

yetenek sizsiniz big box yapan alman çocuk: Yurdum insanı yabancı bir terim duydu mu araştırmaya gerek duymadan duyduğu gibi yazıyor ya direk, işte ona uyuz oluyorum ben. Big box diye sallamış bu tip mesela.

yetenek sizsiniz türkiye alman big bax canın söylediği şarkı: Al bir tane daha. Bu da big bax diye sallamış. Burdan vatana hizmet kapsamında bunun doğrusunu yazmayı kendime görev edindim. Onun doğrusu beatbox'tur.

youtube ayazmada minibüs üstüne atlayan hirsiz 14,01,2010: Yahu ben hayatımda bu kadar spesifik bir arama görmedim. Madem biri böyle birşey aramışsa kesin böyle birşey vardır diyerek saatlerce internette aradım bu olayı. Bulamayınca da merakım 2 kat arttı. Minibüse neden ve nasıl atlar ki bir hırsız. Ya ta tek yaptığı minibüse atlamak ise hırsız olduğu nasıl anlaşılır ki?

Şöyle böyle #20

2010-02-03T20:05:00.004+02:00

Bugün çıktım çocuklar gibi kar topu oynadım sevgili okur. Yanıma aldığım nice yıllık ahbabımla birbirimize kah kar topu attık kah yere devirdik. Hazır bu neşe ortamını sağlamışken bir de şöyle böyle yazısı yazayım da kafama takılanları, aklıma gelenleri sizle paylaşayım dedim.

Facebook'ta bildiğiniz üzere türlü çeşitli oyunlar falan var. Ama bu olay o oyunların bütün maneviyatını bitirmiş. Lisede en ön sırada oturan inek, efendi kız gitmiş pokerde milyon dolar para yapmış mesela. Pokercilik meziyettir yahu, bunu gören babayiğit pokerciler tövbe edip kendini tarıma verir "bu işin artık ne maneviyatı kaldı ne imajı" diyerekten.
Tahminimce birkaç milyon yıldır (en az) bu dünyaya kar yağıyor diye biliyorum. Peki hala yağan kar karşısında bu kadar aciz olmamız mantıklı geliyor mu size? Demezler mi adama "bu kadar milyon yılda bir önlem alamadın mı?" diye.
Tarih dersi alırken vakti zamanında kafama takılan birşey vardı. Krallık ile prenslik arasında ne fark var. Birini sakallı falan bir kral yönetip diğerini de tayt giymiş uzun saçlı atletik prensler mi yönetiyordu. Krallık itici geldi böyle bakınca olaya. Ayrıca her kral da zamanında bir prensti, ama her prens bir kral olamayabilir. Belki de cevap bu çok karışık cümlenin altında gizlidir.
Dejavunun ne olduğunu bilmeyen birinin yanında dejavu olmak büyük ızdıraptır. Dönüp de "oha dejavu oldum lan" dedikten sonra "o ne abi" sorusuyla karşılaşınca o anlatma hali ölümden beterdir. "Hani bazen olur ya böyle o anı daha önce yaşamış gibi olursun da aslında yaşamamışındır da ama öyle hissedersin" diyene kadar bütün heyecanı biter dejavunun.
İddia ederim ki bir Türk'ün eline ne zaman ki çok eski bir kitap geçse ilk yapacağı şey fiyatına bakıp sonra da o zamanki harçlığını ya da maaşını düşünerek kitabın değerini bulmaya çalışmaktır.
Kartopu oynarken ağacın arkasına saklanan biri olursa aşırtma atmak konusunda üstüme yoktur. Rakibi hem fiziksel hem zihinsel olarak çökertirim.
Şu hayatta en büyük korkularımdan birisi dans kursuna falan gitmektir. Deseler ki "milyar milyar para veriyoruz gider misin" koşa koşa giderim ama kendimi çok kirlenmiş hissederim herhalde.

Nitelendiremediğim Şubat

2010-02-01T20:36:00.004+02:00

Sevgili okur bu şubat ayları bana oldum olası itici gelmiştir. Sorsalar ay camiasının en karaktersizi hangisidir diye direk şubat derim düşünmeden. Ne adam gibi kar yağar ne güneş açar, genelde tatile denk geldiği için laylaylomla geçer. Ayrıca bir de kaç gün olduğunun belli olmaması durumu var ki en uyuz olduğum konulardan birisi de o. İşi gücü bırakıcam da yılı 4'e bölecem de ona göre bakıcam şubat kaç gün olacakmış bilmemne. Bu ayları ayarlayan arkadaşa ayrıca uyuzum zaten. 12 ay var madem. İlk 5 tanesi 31 gün olsun sonraki 7 ay 30 gün olsun insanlar da kafa patlatmasın. Zaten ne iklim kaldı ne birşey. Kısacası finallerimin bittiği bu günde saçma sapan bir hava durumu ile karşılaşıp bir kat daha tiksindim bu şubatın başlangıcından. Tatille falan çabuk geçeceğini ummaktan başka da birşey gelmiyor elimden. Tek avunduğum nokta nispeten diğer aylara göre birkaç gün erken bitiyor olması şubat ayının. Kısacası bu sevimsiz karaktersiz şubat ayını nitelendiremiyorum bile. Böyle işlevsiz, gereksiz, nahoş birşeyleri çağrıştırıyor bana bu ay. Hepinizin şubatının hızlıca geçmesi temennilerimle.

Bu keyifsizlik o kadar da sebepsiz deilmiş. Sonradan gördüm ki 1 şubat Türkiye'den çıkmış en sevdiğim sanatçılardan olan Barış Manço'nun da ölüm yıldönümüymüş. O süper insanı da burdan böylelikle anmış olalım.

Şöyle böyle #19

2010-01-29T23:35:00.003+02:00

Çok yorgunum sevgili okur. Final haftası diye kaç gündür sabahın 8'inde okula gitmekten ne uyku düzeni kaldı ne bişey kaldı. Yorgunluk yüzünden bloga yazarım diye aklıma not ettiğim onca şey de uçtu gitti. Aklımda kalanlardan bir demet sunayım dedim.

İçinde çocuk olan diziler çok uzamasın istiyorum. O sempatik sempatik çocuklar ergenliğe yaklaştıkça birer insan azmanına birer genç irisine dönüştükçe insanın izleyesi kalmıyor o dizileri.
Otobüste biri "camı açabilir misiniz" dedikten sonra ne kadar zorlansa da açılmayan o camlar yok mu, insanı en büyük çaresizlik duygusuna gark eder. Bu isteği yapana dönüp de çaresizce sırıtarak omuz silmek yerin dibine geçmenin resmi belgesi gibidir.
Dağbaşında yaşadığımdan kelli odamda bulunan devasa şişe suyun soğuk olmaması sorununu camın dışına koyarak çözdüm. Her daim soğuk su bulabilir oldum, gelin görün ki bazı günler karşımda bir şişe dolusu buz görünce söndü bu hevesim.
Ayakkabı camiasına sesleniyorum burdan, neden bir standardınız yok lan sizin? Kışın beni mağdur eden papuçlardan botlara terfi etmek için bugün yollara düştüm. Kısaca özetlemek gerekirse kramponda 48.5 numara, kaykay ayakkabısında 47.5 numara, gündelik sıradan bir papuçta 47 numara ve bugün öğrendiğim üzere botta da 45 numara giyiyorum. İşin enteresanı ilk girdiğim dükkanda 46 numara bota ayağımı sığdıracağım diye binbir çile çektikten sonra ikinci dükkanda 45 numara bot tök diye oldu ayağıma. Bir standart bulun la şu iş için.
Evimin önündeki dar bir sokaktan ne zaman ki gece 3te 4te bir araba geçse nedense öldüresiye merak etmeye başlıyorum bu saatte kimdir bu nerden geliyordur diye. Bir gün balkondan kafayı uzatıp sorucam sonunda bu merağa karşı koyamayıp sanırım.
Bu hafta ertelenen bir tane finalim var idi, haftaya salı günü olmasına karar verilmiş. Meteorolojinin sitesini açtığımda bir de ne göreyim, pazartesi günü yine hunharca kar yağışı bekleniyormuş. Yıldım ben bu işten artık. Sınav olayım diye bekliyorum adeta.

Yerle yeksan oldum

2010-01-26T17:26:00.002+02:00

Bu da başıma geldi sevgili okur. Değerli ahbabım hem okur hem yazar ile buluşup birşeyler yiyelim diye evden çıkma kararı vermemle başladı olay. Ayrıca düşününce bu olay yaşanacağının her türlü ipuçlarını vermişti. Ayağıma göre bot bulamamış olup düz taban papuçlarla sokağa çıkmam ve gülenlere gülmem ile kendi hazin sonumu hazırlamış oldum bir bakıma.

Evimden çıkıp dünyadaki en eğimli otoparklarından birisini geçerken stratejik olarak olayı kafamda çözüm bütün handikaplara rağmen kayıp düşmeden dünyadaki en eğimli parklardan birisine geldim. Gördüm ki parkın yürüme yolu buz pistine dönmüş. Tam olarak buz da değil. Karın ezilmiş erimiş donmuş olan o en sevimsiz ve en kaygan hali. O anda 12 silindirli bir motormuşçasına çalışan beynim bana süper bir fikir sundu. Buz tutmuş yol yerine parkın üstü basılmamış karlarla dolu olan çim alanından yürüyerek kaymayı engelleyecektim. Ancak o eğimli çim alana attığım 3. adım ile ayağımın altında varlığı son bulan karlar beni çamurla muhattap ederek adeta bir çınar gibi sırtüstü devrilmeme sebep oldu. Güzelim üstüm başım da çamura bulanmış oldu böylelikle. Bu olayın tek eğlenceli yanı ise kış günü olmasına rağmen karda buzda değil de çamurda kayıp düşmem oldu. Uzunca bir süredir ağrımayan dizim ise isyan edercesine tekrar başladı ağrımaya. Hepinizse kayıp düşmesiz günler dilerim sevgili okurlar.

Şöyle böyle #18

2010-01-26T12:29:00.002+02:00

Sevgili okur geçen gün camdan bakıp kara kara "bu karda nasıl gideceğim okula" diye düşünürken MSN'den gelen neşeli bir msj ile huzura kavuştum. Evet doğru tahmin ettiniz, 2.5 gün kar tatili oldu okulum. Ben de bu neşeyle birşeyler yazayım dedim.

Geçen gün duyup çok güldüğüm "Napolyon'un bir de öteki yüzü var" lafını sizle paylaşmak isterim.
Bazı insanlar var ki rejim yaparlar hep, sonra da kepekli ekmeğin normalden daha güzel olduğunu iddia ederler. Nasıl bir ikiyüzlülük la bu? Bunca yıl yemişin somun somun ekmekleri de kepek ekmeği aklına gelmemiş, ne zaman ki rejim yapmaya başlıyıp kepek ekmeğine muhtaç olunca mı o kadar süper bir ekmek oldu bir anda?
Makarnaya bakarak insanlığın gizemini çözdüm. Makarna bol nişastalı ve çatalla yenen basit bir yemektir değil mi? Aslında o kadar basit değil işte. Uzununu yapmışlar, yetmemiş biraz yassısını yapmışlar, o da yetmemiş deniz kabuğu gibi olanını yapmışlar, o da yetmemiş papyon gibi olanı, o da yetmemiş çok ufak boru şekilli olanlar. Ben ki mutfakla alakalı biri değilim ona rağmen en az 15 farklı çeşit makarna görmüşümdür. Ne ki bu şimdi? Tadı falan aynı hepsinin. Sırf insanoğlunun şekilciliği işte. Boş işlerle uğraştığımızın bir numaralı göstergesidir bu kadar çok çeşitli makarna olması.
Tükenmez kalemin isminden çok ümitlendiydim ancak kullanırken hüsrana uğradıydım. Burdan bilim adamlarına sesleniyorum, tükenmez silgi gibi birşey yapılabilir bence, hatta isminin de tam karşılığını verebilir gibi geliyor bana.
Kimi erkekler bozuk paralarını cüzdandaki bozuk para yerine koyar ya, ben onu hiç beceremem işte. Her minibüse otobüse bindiğimde cüzdan çıkarmak ızdırap gibi geliyor bana, hele ki o zar zor sığdığım taşıtlarda. Cep çok daha verimli bir taşıma şekli bence bozuk paralar için.
Kartopu oynamanın da dejenere olduğunu gördüm geçen gün. Çocuklar şimdi 2 elleriyle yerden aldıkları karı sıkıştırmadan birbirlerine savuruyorlar. Benim dönemimde kartopu oynamak sanat ve stratejinin birleşimi olan çok önemli bir meziyetti. Önce 1 avuç kaliteli kar alınıp iyice sıkıştırılır. Tam bir küre olması da önemli havada süzülürken dengesini kaybetmesin diye. Sonra bu mükemmel ve sertleştirilmiş küre rakibin ensesi dönükse enseköküne, rakip yan dönük ise kulak memesine, önü dönük ise burnu hedef alınacak şekilde omuzdan süratlice fırlatılırdı. Nice kişiyi kartopuyla diz çökertmişliğim var sevgili okur. Günün sonunda önümde el pençe divan durup saygısını gösterenler var. Kardan kıştan soğuttum nice mahalle arkadaşımı.
Anahaber bültenlerinde kayıp kaza yapan arabaları gösteriyor ya, seviyorum ben onu izlemeyi nedense.
Bir de buz tutmuş bir merdivenin falan yakınına kamera koyarlar, akşam da haberde insanların kayıp düşmelerini montajlayıp sunarlar. Onu da severim. Ama bari o haberi ağlak müziklerle falan vermeseler.
Bu arada karlı bir günde güneş çıkınca söylenen o "kar topluyor" olayının bilimsel açıklamasını yapabilen olursa ona saygım sonsuz olur. Var mı öyle birşey?

Şöyle böyle #17

2010-01-24T02:58:00.005+02:00

Nasılız sevgili okurlar? Beni soracak olursanız (ilkokul çocuğu mektup girişi) final haftası belimi büktü. Uyanması gitmesi gelmesi falan büyük dert. Kafamı okul bu kadar kurcaladığı için haliyle bugün de okul tandanslı bir şöyle böyle ile karşınızdayım.

Ders sonlarına doğru hocalar "sormak istediğiniz birşey var mı?" diye sorunca evet diyen öğrenciye sınıfça duyulan o kümülatif nefreti başka hiçbir yerde bulamazsınız. Evet ben de nefret ederim. Hoca dersi bitirmeye çalışıyor, bu adam hala soru sormaya çalışıyor. Soracağı şeyin de sınavda çıkmayacağı belli. Yine de sorar.
Sınavdan sonra soruları konuşanlara olan nefretimi geçen yazılarda yazmıştım. Doyamadım bir daha yazıyorum. Hatta etrafımda görünce de bütün neşelerini bozarım. Yanlarına sinsice sokulup "olum yarın da murat hocanın sınavı var ha kesin çok kazık soracak" derim ve konuyu değiştirmiş olmanın verdiği haklı gururla uzaklaşırım.
Eskiden bir de hocaya ödevi hatırlatanlar vardı. Üniversitede pek yok öyle olaylar. Lisede falan olurdu bunlardan. Hoca "geçen hafta nerde kalmıştık" diye sorduğu anda ödev konusunu açarak atlardı öne.
Eskiden kar daha acımasız yağardı sanki baya baya tatil yapardık kardan ötürü. Şimdi her yağdığında bir ümitleniyorum okulun web sitesine falan bakıyorum ama sonuç hüsran oluyor. İşin kötü tarafı da şu dağda yaşadığım için evden çıkıyorum belime kadar kar var (abarttım lan en fazla 3-4 cm. işte) otobüse binip medeniyete iniyorum oralara hiç kar yağmamış bile.
Kar demişken aklıma geldi. Tosun bünyemi taşıyabilmek için mecburen 48 numara olan ayaklarıma uygun bot bulamadığımdan haala kaykay ayakkabısıyla dolaşıyorum sevgili okur. Çoraplar sırılsıklam oluyor eve gelene kadar. Anladın dimi mağduriyetimin nasıl olduğunu.
Sınava elinde suyla şekerle falan girene de uyuz olurum. Topu topu 1 saat sınav. Sanki ölecek misin o 1 saatte susuzluktan da böyle saçma saçma hareketler yapıyorsun. Ben bunu da denedim acaba bir işe yarar mı diye. Lisedeyken bir sınava gofret ve su alarak girdim. Baktım sorular benim bilgimi aşıyor, kendimi gofretin içindekileri okumaya kaptırmışım. 20 dakkası öyle geçtiydi güzelim sınavın.
Üniversitedeki sınavlarda da başka bir durum mevcut. Eğer ki derste çan uygulanıyorsa (puanı en düşük 5-6 öğrencinin kaldığı sistem) sınavda cin kesilirim. Misal 15 dakika içinde çıkanları sayarım "aha bunlar kesin boş kağıt veriyor" diyerek. Sonra etrafımdaki tembelliği tescilli adamların kağıtlarına bakarım çaktırmadan. Onlar da birşey yazmamışsa rahat ederim, bunlar kalır ben geçerim diye sevinçlenirim. İşte çan sistemi insanı böyle şerefsiz yapıyor.
İnsanı böyle şerefsiz yapan başka bir unsur da defterdir. Bütün bir sene boyunca halı sahalara konserlere çağırılmayan o çalışkan gözlüklü tıknak mühendis adayları vize final dönemi geldi mi kral olurlar. Defterlerinden 2 fotokopi çekilicek diye saçma bir babacan tavırlara falan bürünürler. Bu garipler de defterleri kadar var olabiliyor işte anca.
Sınavlarda bir başka pis sorunsal da çıkmak ya da çıkmamaktır. 2 saatlik sınavın 1. saatinin sonunda yapabileceklerinizi yaptınız diyelim. Eğer çıkarsanız ileri dakikalarda gelebilecek olan potansiyel kopyaları elinizin tersi ile itmiş olursunuz. Eğer çıkmazsanız da insanların ikinci kağıdı istemesi ve doğru yaptığınız şeylerden tereddüt edip değiştirmeniz gibi tatsız sonları olan durumlarla mücadele etme zorunluluğu vardır.
Kopya çekmek de sanattır. Buna karşı çıkana sabaha kadar tartışırım. Sırf adam gibi kopya çekebileyim diye üniversite 1. sınıfın sonunda 4.5 miyop olan gözlerime ver ettirdim lazeri de düzelttirdim. Şimdi atmaca gibi 10 metreden grafiklerin kopyasını çeken biriyim. Ayrıca kopya çekerken teknolojiyi kullanan adamlara da saygım sonsuzdur. Cep telefonu olsun hesap makinası olsun hepsi gerektiğinde sınıf geçirten aygıtlardır.
Bu arada okul bütün gün boşken bu hafta olacağım 3 sınavın hepsini sabah 9'a koyan okuluma burdan selam etmek istiyorum. Hiç vicdanınız yok mu olum sizin?

Şöyle böyle #16

2010-01-21T22:41:00.002+02:00

Sevgili okur bu final haftası denen şey peydah olduğundan beridir blogu ikinci plana atmış durumdayım ancak siz de bana hakvermişsinizdir. Ha aranızdan biri çıkıp "ben sana bütün dersleri anlatırım projeleri de yaparım" diyorsa o zaman tamam.

Final haftası dedim de aklıma geldi. Sınavdan çıktıktan sonra sınav konuşan insanları odunla dövesim gelir. Sınavdan çıkmış da doyamamış gibi bir de uzata uzata anlatır bunu böyle çözdüm şunu böyle çözdüm diye. Her sınıfın %40'ı falan böyle adamlardan oluşur ve kalan %60'ı da esir eder adeta.
Eğer ki televizyonda 10 üzerinden 7 puan verebileceğim birşey varken kanal değiştirip 8 9 10 puanlı birşey ararsam kesinlikle bulamam ayrıca ilk kanala dönünce 7 puanlık programın da reklama girdiğini görüp 5 puanlık birşey izlemeye başlarım. Elindekiyle yetinmek gerektiğini böyle öğrendim ben işte.
Son zamanlarda House MD diye bir dizi izliyorum. Düşündüm de tıp okuyor olsam bu final döneminde dizi izleyerek ders çalışmış olacaktım. Benim bölümümle ilgili bir dizi yapılmaz hiç zaten hep böyle doktorlu falan diziler yapılır.
Bu dizide huysuz, sinirli bir doktorun hastanede yaşadıkları falan anlatılıyor bu arada. Şimdi düşündüm de "bu dizi beni tıp sisteminden soğuttu tedavi olamadım" diyerek bir tazminat davası falan açsam kazanabilir miyim acaba. Evet aklım hemen böyle şeylere çalışır.
İnsanın kafası buna çalışır dedim de aklıma geldi. Bir vakitlerde gökten beyaz beyaz soğuk yumuşak birşey yağmış. O zamanki insanların aklına gelen ilk şey ne olmuş? O beyaz şeyleri sıkıştırıp yuvarlak hale getirip birbirine atıp kartopu savaşı yapmak. İnsanoğlunun kafası bunlara çalışıyor işte anca.

Keyfimi kaçıran dozer

2010-01-19T14:50:00.004+02:00

Sevgili okur bilmem sana da olur mu ama bazı günler direk uyandığım anda bilirim ki bombok bir gün olacaktır o. Ne kadar uyumuş olsan da uykunu alamamışındır o gün mesela, gizli bir güç seni tekrar yatağa çeker adeta "la olm boşver bugün çıkma dışarı kesin kötü bişeyler olacak" dermişcesine. En kötüsü de o gün mutlaka halledilmesi gereken birşey olduğu için dışarı çıkma zorunluluğu olan bir günde sabah bu hissiyatı yaşamaktır. Evet sevgili okur doğru tahmin ettin, bugün benim için tam da böyle bir gündü.

Yaşına hürmetimden ötürü hakkında kötü birşey yazmak istemediğim otomobilime atlayıp sınavın 2 saat öncesinde okulda olacak şekilde yola koyuldum. O esnada da "bugün okulda kesin şöyle böyle olur da başıma bir iş gelir" diye fikirler yürütmekteydim. Ancak musibet daha ben okula varamadan çıktı karşıma. Normal bir günde yaklaşık 20 dakikada gittiğim yolu bugün 1 saat 10 dakikada gittim. Esas konu da geç kalmam değil aslında, geç kalmama sebebiyet veren süreç. Yoğun trafiğin içine girdiğimde anlamıştım ki ileride bir kaza ya da benzer bir durum var.

Bu noktada benim kaza durumu ile ilgili bildiğim şeyi anlatmak isterim. Benim bildiğim kadarıyla kaza süreci iki arabanın çarpışmasıyla başlar, sonrasında da sırayla önce ambulans, sonra trafik polisleri gelir ve hasarlı arabaların yoldan kaldırılmasıyla olay biter. Bugün gördüklerim ise biraz enteresandı. 3 şeritli yolun en sol şerifinde biri dönmüş olmak üzere çarpışmış iki adet çok hasarlı kamyon (evet daha önce demiştim kamyonlar İstanbul'da artık sol şeritten ya da orta şeritten gidiyor diye) bulunuyor. Benim trafikte geçirdiğim toplam süre, kaza yerinin yanından geçene kadar 50 dakika falan civarında. Bu 50 dakikanın son 10 dakikasında olay yerine 2 tane ambulans emniyet şeridinden hızlıca geçtiydi yanımdan. Peki ambulans ve polisten önce olay yerine ne gelmişti dersiniz. Dozer. Evet yanlış duymadınız dozer. Kaza yapmış kamyonlardan birinden yere dökülmüş olan (döküldüğü yer de kendi şeridinde kalıyor, trafiği engellemiyor yani) kiremit ya da tuğla benzeri toplayıp kaza halindeki kamyonlardan birisine geri dolduruyor.

Benim de kafam karışmıştı sabah haliyle. Acil dozer hattı gibi birşey olması gerek ki ambulanstan önce gidebilsin. Ayrıca olay da bir hastanenin (baya 20 katlı falan kocaman devlet hastanesi) 500 metre ilerisinde oluyor. Şimdi ambulansları mı yersem, yoksa o araçları yoldan bu kadar süre çekmemiş olan polisleri mi yersem yoksa dozeri mi övsem bilemedim. En nihayetinde bu kadar süre bir dozerin kiremitleri kamyona geri doldurmasını beklemiş oldum işte. Kültürümün başkenti olan İstanbul'dan hepinize kazasız dozersiz günler diliyorum sevgili okurlarım.

Japon gençlik pınarı masalı

2010-01-16T19:49:00.005+02:00

Merakım olduğundan kelli japon hikayelerini masallarını mitolojisini bilirim az çok. Bilmekle de kalmam şunu da anlarım ki bizimle onların bakış açıları çok farklı. Bizim en basit hikayelerimizde bile hem ders verme çabası hem de herşeyi tatlıya bağlayalım çabası olur. Japonlar ise "ben en gerçekçi şekilde hikayemi anlatırım isteyen dersi kendi çıkarır" mantığıyla anlatmışlar hikayelerini. Anlatmışlar anlatmasına da bunları dinleyerek büyüyen çocuklar manyak olur. İşte en son okuduğum hikayenin kısa bir özeti.

Japonya'da Miya Jima adında kutsal bir adada yaşayan Yoşida ve Fumi isminde çok yaşlı bir çift bulunmaktadır. Yaşları son derece ilerlemiş olan bu çift, balıkçılık yaparken ölen 3 erkek çocuklarından sonra birbirlerini daha çok sevmeye başlarlar. Birgün Yoşida sebepsizcesine evinden çıkıp ormana gider ve sıradışı görünümlü bir ağacın altında yine sıradışı görünümlü bir su kaynağı bulur. Sudan içtikten sonra sudaki yansımasının siyah gür saçlı, suratındaki yaşlılık çizgilerinden arınmış halini görünce sevinç ile koşa koşa evine giderken karısı Fumi'nin de yarın gidip gençleşeceğini düşünür. Eve girince Fumi'nin şaşırma evresinden sonra ertesi gün de bu pınardan su içmek için Fumi çıkar aynı yola. Ancak uzun bir süre geri gelmez. En sonunda Yoşida dayanamayıp bu gençlik pınarına koşarak gittiğinde pınarın yanında birkaç aylık bir bebek görür. Karısı Fumi içtikçe gençleşmeye doyamadığı için çok fazla içmiş ve bebek haline dönmüştür. Yoşida da karısının bebeklik halini kundaklar sırtına alır ve bunca yıllık karısına artık bir baba gibi bakacak olmanın verdiği derin ızdıraplar eşliğinde evlerinin yolunu tutar.

Yahu bu kadar acımasız hikaye mi olur. Şimdi okuyunca bu hikayeden "her yaşın kıymetini bilmeli, gençleşicem diye saçmamalı" ya da "doyumsuzluğun neticesinde insan etrafındakileri üzer" gibi anlamlar çıkabilir ama bu hikaye Japon'ların çocuk masalı olarak geçiyor. Bizim masallara göre gerçekçiliğine (en azından ormanda yaşayan 7 cüce ya da kurdun bi kızı yedikten sonra kızın mideden çıkıp mideyi taşla doldurması gibi saçma olaylar yok (bu arada bizden kastım avrupa kültürü)) diyecek laf yok. Adamlar kendi mitolojilerine geçmişlerine göre son derece gerçekçi mantıklı hikayeler yazmışlar. Burdan bütün Japon ahbaplarıma selam ederim bu güzel hikaye için ama çoluk çocuğa da bu kadar acımasız şeyler anlatmayın yazıktır derim.

Yetenek bu mu Türkiye?

2010-01-13T13:49:00.004+02:00

Televizyonun bıçkın ismi Acun Ilıcalı'nın yeni bir programına denk gelmekteyim bikaç cumartesi günü boyunca. Bilmeyenler için kısaca özetlemek gerekirse olay şu: 3 kişilik bir jüri var (etrafları baya bir izleyiciyle çevirili) sahneye de türlü çeşitli yurttaşlar çıkıp ne yeteneği varsa onu gösteriyorlar. Jüri evet hayır diyerek oyluyor sonrasında da halk oylayacakmış falan. Ama benim bu yarışmada dikkatimi çeken (sinirimi bozan) bir hadise var ki ona da değinmeden geçemeyeceğim. O da şu rap müzik olayı.

Çeyrek asıra yakın bir süredir müzik dinleyen birisi olarak şu rap müzik olayından oldum olası hazzetmemişimdir. 40 yılda bir çok güzel bir rap şarkısı yapılır ama o albümün kalanı da dandik dandik şarkılarla doludur hep. Ama görüyorum ki yurdum gençleri arasında pek bir meşhur olmuş bu rap müzik. Benim sıkıntım da burda başlıyor zaten. Yarışmanın hangi bölümünü izlesem en az 4-5 tane rap yapıcam diye çıkıp hazır bir davul ritmi üzerine bıdı bıdı hızlı konuşan genç (hatta genç bile değil 6-7 yaşındaki çocuklar da çıkıp yapıyor bunu) görüyorum, ne hikmetse seyirciler de coşa coşa alkışlıyor bu rapçileri. Yahu 5 yaşındaki çocuğun yapabilmesinden belli değil midir bu rap müziğin bir yetenek çalışma falan gerektirmediği. Ben de bulsam bi hazır davul ritmi son heceleri de kafiyeli (anlamsız olsa da sorun değil) birşey yazsam onu hızlı hızlı okusam beni de yetenekli addedicekler resmen. Her bölümde 10 tane rap söyleyen 1 tane rock müzik yapabilen kişi olması bile benim için hangisinin daha kıymetli olduğunun en aşikar göstergesidir. Yahu hiç olmadı eğer illa rap söyleyecekseniz arada bir enstrüman falan çalın bari, hızlı konuşmayla yetenek mi olur lan?

Ayrıca Türkiye'de ki eğitim hayatı boyunca insanlara müzik açısından hiçbir şey kazandırılmadığının da somut göstergesidir bu. Nota okumayı bilmeden ezbere flüt çaldırınca insanlara müzik eğitimi yapmak olmuyormuş bu demek ki. Bırakın çocuklar hangi enstrümanı çalmak istiyorsa onu çalsın. Belki kazara yurdumdan da çok sesli birşey çıkmış olur böyle. Gelin görün ki bu müzik eğitimi ve kalite standartları ile ne yazık ki bizim ülkemiz için yetenek budur Türkiye.

Şöyle böyle #15

2010-01-12T16:47:00.003+02:00

Yine yaklaşan sınav dönemi yine mazlum ve meşgul bir parahuman. Bloga da zaman ayıramıyorum pek ama anla beni sevgili okur. Yaz gelsin beşer onar yazıcam.

Bugün farkettim de ben ne zaman yolda top oynarken araba geçerken kaldırıma geçip arabayı bekleyen çocuktan, çocuklar sahada top oynarken oyunlarını baltalayıp arabayla geçen adam oldum bilmiyorum. Büyümek böyle birşey heralde.
İstanbul meteorolojik açıdan (aslında daha bir çok açıdan da) en güvenilmeyen şehir olmalı. Sabah mont giyip çıkıyorum sonra heder oluyorum sıcakta, güneşe güvenip çıkınca da ıslanmadan dönemiyorum eve.
Etrafımdaki insanlarda grip olayları tekrardan hortlamaya başladı sevgili okur, ben de inceden tırsmıyor değilim.
Final zamanı öncesi fotokopi kuyruğunda bekleme hissiyatı ne kötü bir durumdur. Elde notlar, boyun bükük, sıcak olur o oda bir de, etrafında hep farklı bölümün insanları olur, tanışıklığı olunmadığı için de konuşamazsın.
Bu gittigidiyor'daki kitap işi baya güzelmiş yahu. Eski püskü kitaplar baya bir ucuza rahatlıkla bulunabiliyor.
Dünyada bizim kadar kavga ya da kaza izlemeyi seven bir millet daha yoktur herhalde. Burdan böyle atıp tutarım ama nerde bir kavga olsa hemen alırım çekirdeğimi çitleyerek oturup izlerim.
NBA'de tuttuğum takıma karşı oynayan takımda bir Türk varsa çok fena ikilemde kalıyorum. Bir yanda Türk adam o kadar mücadele ediyor falan, bizden biri falan. Diğer tarafta da yıllar yılı gönül verdiğim takım.
Bence Charlie Chaplin en büyük sinema insanıdır. Bunu da böyle kısa ve net söylemek istedim.
Önümüzdeki haftalarda 20 seneyi aşkın hayatım boyunca 2. kez kitap defter açık bir sınava gireceğim. Ve şimdiden öldüresiye tırsıyorum. Çünkü ne zaman biri hocaya kitap defter açık olacak mı diye sorsa hoca suratında pis bir sırıtışla olumlu cevap veriyor. İnsan düşmanınza yapmaz lan böyle bir psikolojik baskıyı. Eğer ki kendisi de es kaza Facebook'tan falan görüp blogumu okuyorsa kendisine burdan saygılarımı iletiyorum. Hocam CC ver sen de rahat et ben de rahat edeyim diyorum kendisine buradan hatta.

Ayazma

2010-01-09T16:46:00.006+02:00

Parahuman'dan dev bir hizmet daha. Ben hep İstanbul'da yapacak şey sıkıntısı yaşamış bir insanım. Anadolu yakasında yaşayan birisi olarak Avrupa yakasına gitmek zor, ayrıca trafik ve insan kalabalığı da hoş gelmiyor bana. Şimdi benim gibi düşünenler için süper bir fikir vermek üzereyim. Anadolu yakasında Kartal'ın üst taraflarındaki dağların (dağ diyosam yükselti olarak, yoksa normal semt yani) Yakacık denen bir yere bağlı Ayazma diye bir yer var ki pek güzel. Nedir özelliği derseniz çok süper lahmacun ve pide yapan çay bahçeleri olmasının yanısıra İstanbul'un en güzel manzaralı yeridir. Manzarayı şöyle tarif edeyim, oturulan yerin arkasında tepe ortamlı bir dağ, karşıda adalar ve (bulutsuz havalarda) Uludağ'ın etekleri bile görülebiliyor, sol tarafta gebze limanı, sağ tarafta ise Bostancı civarına kadar görebilmek mümkün. Eğer gitmeye karar verirseniz tarif de edeyim orayı. Ortada küçükken peder beyle su almaya gitmiş olduğum şimdi kullanılmayan bir çeşme bulunuyor. Meydan gibi bir yer yani. O meydana gelirken sağdaki ilk yer oraların en eski en süper yeridir. Ortasında da 2 tane devasa çınar ağacı bulunur hatta. Girişi hemen yanındaki otopark ve halı sahanın girişinin hemen bitişiğinde oluyor. Şanslıysanız en kenardaki masalardan birine yerleşip bütün manzaranın tadını çıkarırsınız. Bulması biraz meşakkatli olabilir ancak garantisini veririm ki sessiz sakin yer arayanlar için, bir yandan da kaliteli yiyecek birşeyler lüpleteyim diyenler için İstanbul'un ideal yerlerinden birisidir. Manzarasından da birkaç örnek ile yazıma son vermek isterim.

Not: Resimlerin büyük hali için üstüne bir tık yeter.

İşte çeşme diye bahsettiğim yer şu ortadaki ağacın dibinde kalan beyaz betonumsuların arası. Bu resme göre şu görünen çay bahçesinin sağında kalıp görünmeyen yer de benim tavsiye ettiğim.

Meydanının diğer açıdan çekilmiş hali de şu alttaki. Böyle ıssız göründüğüne bakmayın baya İstanbul'un merkezinin kenarı gibi bir yer burası da.

Son olarak da manzarasından birkaç resim koyayım bari.

Türkler ne arar #3

2010-01-08T20:13:00.003+02:00

Sevgili okur, ben yazmaktan bıktım onlar aramaktan bıkmadı. Ben yazmayayım dedikçe onlar ısrarla enteresan enteresan arıyorlar. Artık kararımı verdim her 2 haftada bir yazacağım bu yazı dizisinin yeni bölümünü de sanırım.

inci baba saim arslan: Hay yazmaz olaydım şu yazıyı arkadaş. Kriminal görünümlü adam doldu güzelim legal bloguma sanki bir anda.

2 türk uçak lazer: Bir tanesi nesine yetmemiş bu arayıcının acaba da 2 diye vurgulamış başında. Lazerli uçak mı demek istemiş uçağa lazer mi tutalım demiş neyi kastetmiş onu da anlamadım.

abdürrahim albayrak "==) yilbasi: Abdürrahim Albayrak diyince benim de yüzüme bir gülümseme yayılıyor ama bunu arama yaparken Google'a da yansıtmıyorum yahu. Ayrıca yılbaşıyla ne alakası var ki bu durumun zaten?

abdürrahim albayrak yilbasi programi: Yahu demek bu adam yılbaşında hakikaten sağlam bi aksiyon yapmış ki herkesin içine dert olmuş, internetlerde arar olmuş bu işi.

amerikan futbol kocun montu: Kendi amerikan futbolu kariyerimden hatırlıyorum ki öyle koçun özel bir montu olmazdı. Normal montla gelirdi adam antremana işte.

basketbol euroleage insaat muhendisliginin en or dersi: Sondaki yazım hatasını anlayıp zor dersi olduğunu anladım. Ama basketbol ile Euroleage ile ne alaka peki? Basketbol takımları Euroleage'e giderken inşaat mühendisliği dersleri mi soruyorlar nedir?

beni benden alırsan seni sana bırakmam sozunu aciklayin: Hay lanet olsun şu sözü de yazmaz olaydım keşke. Bu arada ilkokul öğretmenleri de bu sözü mü ödev veriyor nedir herkes gelip bunu arıyor.

bilet numaramı yazayım milli piyango çıktımı bana: Yahu benim sitemi nasıl bulmuş bu amca hiç anlamadım. Ayrıca Milli Piyango zaten çıkmaz çıksa çıksa ikramiye çıkar en fazla.

bizim ingilizcesi: Bari bizim ingilizcemiz diye arasaymış.

bugra besel: Neden bu tanımadığım etmediğim insanların araması benim blogumda sonuçlanıyor. Sorarım sana Google?

cocuklar ne yapar: Bu sorunun cevabını şimdi vermek isterim: ne yapmaz ki. Ne yüce blog yazdıysam her sorunun cevabı da var burda ha.

dönmeli isim yazma: Dönmeli isim derken? Yav ne acayip şeyler arıyor yurdum insanı.

futbool iddaayı icat eden: La böyle saçma soru mu olur. Tee Roma döneminden beri var bahis olayları falan.

humen maçi: Bunu tamamen anlamadım sanırım.

jeff hardy napar: Aha sonunda amerikan güreşçilerini de musallat ettim başıma. Cevap olarak da yine diyorum ki: ne yapmaz ki.

karagöz ile ilgili sözler beni yanlış anladın: Karagöz ile ilgili sözlerden nasıl yanlış anlaşılabilir ki birisi. Yoksa Google'a bir sitem midir bu?

langırt niye suç: İnan ben de çok kereler sordum bu soruyu kendime sevgili okurum. Teee ilk zamanlarda yazdığım bir yazı idi bu. O günden bu güne kadar kendi kendime hep sordum bu soruyu.

sanal tarım para: Facebook'un oyunları benim bloguma aramayla gelenlerin arasına da sıçramış işte. Vereyim 3-5 domates tohumu (sanal falan da değil) onlarla uğraşın bari, yersiniz sonunda.

siyam pank: Yahu bu da amerikan güreşinden bir adam da gerçek ismi c.m. punk sanırım, ben şaka olsun diye okunduğu gibi yazdım. Gördüm ki meğer herkes böyle yazıyormuş bunu. Hiç bir marjinalliği kalmamış benim bunu okunduğu gibi yazmamım.

turk pornocuları almanyadaki turk hamburgerci: Böyle bir sektörsel değişim mi olmuş nedir? Almanya'da ki Türk hamburger sevenler de bu yüzden mi tedirgin acaba? Bunu aradınız da madem benim blogumu neden buldunuz vicdansızlar.

yeni yıla nar kırarak girme: Blogumu okuyan kimi okurlarım "yok öyle bir adet duymadıydık, uyduruyor olmayasın" demişlerdi. Bu arama da onlara kapak gibi bir cevap olmuş adeta.

yılbaşı gecesi narı kırdıktan sonra ne yapılır: Hah işte adet gelmiş ama tam olarak yerleşmemiş bizim kültürümüze. Benim bloglarımda çözüm aramış sevgili nar kırıcıları.

Şöyle böyle #14

2010-01-06T22:26:00.005+02:00

Sevgili okur, (eğer ki bu esnada içinden "efendim" dediysen en gözde okurumsun demektir) yine bir final dönemi öncesi gerginliği ve yoğunluğu var üzerimde. Hatta okulda herkesde var bu gerilim. Olur da bu süre boyunca yazı performansım düşerse sağda solda arkamdan konuşmayın e mi sevgili okurlarım.

Şu gezmeli TV programlarını yapanları hep çok kıskana gelmişimdir. Oh hem diyar diyar gez, yediğin içtiğin üstüne kad kalsın, 1-2 saat gördüklerini anlat, üstüne bir de para al. Ne güzel hayat la o öyle.
Boğaz köprüsüne falan zam geldiğinde aklı evvel haberciler gidip hemen o gece röpotaj yapıp sonra da aradıklarını bulamayınca üzülüyorlar ya, işte o durumu çok seviyorum. "He he ne oldu beyefendi 3 dakika önce geçseniz indirimli olacaktı" diyip de arabadaki adamın "he ne olacak sağlık olsun" deyip geçmesi üzerine angut gibi kalıyor bu haberciler. Sanki arabadaki adam da 50 kuruş fazla veriyor diye o sırada arabadan inip kendini yerden yere atacakmış gibi bir beklentileri var sanki.
Geçen gün yine gördüm 2010 için kahinler çıkmış "şöyle olacak böyle olacak" diye sallıyorlar. Bu haber yerine gidip de kahinlere "hacı sen 2009'da bunlar olacak dedin ama bunlar olmadı ne diyorsun buna" deyip de onları orda mal gibi bıraksa 70 milyonun karşısında çok daha süper bir haber olur bence.
Kadınların ne kadar kaprisli canlılar olduğu şu bayan kelimesine olan sebepsiz tepkilerinden bile anlaşılabilir bence. Bir erkeğe gidip bay diyince gücenir mi? Hayır. Kadın olunca bayana gücenebilir ama işte.
Şu dünyadaki en sevimsiz görüntülerden birisi takım elbise giymiş çocuktur. Çocuksan çocukluğunu bil kardeşim böyle denyo çocuk mu olur?
Bu 3G'de gizli numaradan birini aramak için aynı zamanda bir de kar maskesi takmak gerekiyr sanırım. Görüntülü ya hani.
Bu hafta en büyük hüznü pazartesi sabah 5'e kadar neşeyle kar yağışını seyredip bir yandan da okulun internet sitesinde bir duyuru görmeyi umarak oturdum bekledim. Sabah da evden çıktığımda dağbaşındaki biricik mahallemde 5 cm'e yakın karı gördükten sonra medeniyete inince kar bile yağmamış olduğunu görünce ciğerimden bir parça koptu adeta.

Ben buldum sandım da aldandım

2010-01-04T21:41:00.005+02:00

Sevgili okur inanmayacaksınız ama ben baya uzun bir süre barzo kelimesini benim icat ettiğimi zannettim. Şuan içinizden "Nasıl olur böyle şey" diye sorduğunu duyar gibiyim sevgili okur. Müsade et de anlatayım. Ama önce bilmeyenler için de söyleyeyim, barzo, günümüz gençliğinin kullandığı hanzo, kıro, maganda gibi anlamlara gelen bir kelimedir.

Üniversiteye hazırlandığım yıllar. Dersanelere kapanmışız arkadaşlarla. Öğlen vakti bir saat bir aramız var, onda da gidip Playstation oynuyoruz. Tabi o zamanlar Wining Eleven 7 isimli futbol oyunu daha yeni çıkmış. O zaman da hep oynadığım tipsiz bir arkadaşım vardı, hep de gidip Beşiktaş'ı seçerdi. O dönem oyunu oynayanlar hatırlar spiker de Japonca konuşurdu. Takayano bürübürü gibi enteresan şeyler söylerdi. Nedendir bilmem Beşiktaş ne zaman bir serbest vuruş kazansa topun başına dönemin futbolcularından Ali Eren geçerdi. Spiker de o esnada genellikle barızo derdi. Biz de gel zaman git zaman Ali Eren tipli insanlara barızo demeye başladık. O aradaki "ı" harfini de yarım yamalak telaffuz ediyoduk tabi. Sonra ilerleyen yıllarda ben bu kelimeyi herkesten duymaya başlayınca "vay arkadaş ne çevrem varmış 2 yılda tüm İstanbul'a yayıldı" kelime diye böbürleniyordum. Sonra da birgün ekşisözlüğe girdiğimde barzo başlığına baktığımda ne göreyim. İlk yazılmış kayıt benim bu kelimeyi kullanmaya başlamamdan 1 sene öncesine geliyor. "Yav ben böyle talihime daha da birşey demiyorum" diyip kapattıydım sözlüğü. Böyle tesadüf de zilyon yılda bir gelir. Daha önce hiç duymadığım bir kelimeyi bulup birebir o anlamıyla kullanmışım kaç sene ben icat ettim diye. Meğer daha önce icat etmişler.

Denizyıldızı

2010-01-04T15:59:00.005+02:00

Kar yağdığından mıdır bilmem ama bugün, benden görmeye alıştığınız pür neşe yazılardan birinden farklı olarak bir hikaye ile karşınızdayım. Elimden geldiğince didaktik olmadan yazmaya çalışayım bari de sonra arkamdan "parahuman sen bize mi öğretiyosun bunları" diye atıp tutmayın bari. İlerde çoluğunuza çocuğunuza anlatırken bu hikayeyi beni hatırlamakla yetinirsiniz.

Bir sahil kasabasında türlü deniz olayları neticesinde kıyıya binlerce deniyıldızı vurmuş, denizin çekilmesi ile de bu güzelim 5 uçlu mahluklar kıyıda zalım güneşin insafına kalmıştır. Yöre halkı da bu enteresan durumu görmek için kıyıda yürümeye başlamış. O esnada biri sahilde tek tek denizyıldızlarını alıp eliyle denize geri atmaya başlamış, bu sempatik canlıların hayatını kurtarmak adına. Kıyıdaki bir diğer pesimist kimse de bir süre bu adamı izledikten sonra durduğu yerde duramamış bu adama seslenmiş "yahu güzel kardeşim iyi hoş sen bunları alıp tek tek denize atıyorsun da etrafına bir bak, binlerce var kıyıya vurmuş denizyıldızı, sen böyle kendi başına alıp atarak ne kadarını kurtarabilirsin, ne farkedicek ki sen bu tek kişilik çabanla" diye. O sırada çabalayan amca eğilip yerden bir tane daha denizyıldızı almış denize atmış ve pesimist amcaya dönerek "bak işte bu fırlattığım için çok şey farketti" demiş.

Arasıra pesimist olmayı bırakıp dünyayı değiştiremeyeceğini bilerek de olsa birilerine böyle karşılık beklemeden yardım etmek güzel şey. Dünyayı değiştiremeyecek olsak da birinin hayatını değiştirmek de dünyadaki birçok şeyi değiştirebilir. Edilgen yaşantılarımızda zaten birçok kez denizyıldızı durumunda bekleriz, arasıra da optimist amca olup birilerinin hayatında birşeyleri düzeltme fırsatı bulduğumuzda bunu değerledirme fırsatını kullanamazsak denizyıldızı olarak beklerken de çok ümitlenmeye hakkımız olmaz bence.

Şöyle böyle #13

2010-01-02T13:10:00.005+02:00

Hey gidi sevgili okur. Daha dün gibi açtığım şu blogun 175. yazısını yazmaktaymışım şuan. İnsan biraz duygulanıyor. Gerçi tahminimce bundan birkaç yıl sonra da bu yazıya bakarak "ulan eski ben ne kadar da denyoymuş 175. yazıya duygulanılır mı ben şuan 1000.yi yazıyorum be peeh" falan diyecektir herhalde.

175 dedim de aklıma geldi, her kim ki börek yerine böğrek ya da bövrek diyordur benim etrafımdayken dikkatli olsun.
Zevkler ve renkler tartışılmaz diye bir söz vardır ya hani, ordaki renkler ne mana hiç anlamadım. Eğer ki biri "mavi daha güzeldir" diyip bir tartışma ortamı yaratmaya çalıştığında bu söz söyleniyorsa bu durum renklere değil yine zevklere girer. Benim anaokulundan beri kafamı kurcalayan bir durum var belki onla alakalıdır bu söz diye tahmin ettim en sonunda. Misal ben maviye bakıp mavi diyorum ama bir başkası maviye bakıp sarı görüp yine mavi diyordur. Yani çocukluğundan beri öyle öğrenmiştir renkleri. Kimseye renkleri izah etme gereği duymadığı için böyle yaşamıştır. Misal o gökyüzünü hep kırmızı görmüştür ama o rengi mavi sanıyordur gibi. Büyük paradoks yaptım dimi. Ehe.
Yılbaşı vakti en çok eğlenen insanlar 1 Ocak'ta çok bedbaht, moralsiz oluyor nedense. Sanki bir önceki gece çılgınlar gibi dansettikleri için sonraki seneye bunları vali falan yapacaklarmış gibi bir beklentileri varmış gibi oluyor bu tavırlarını sergiledikçe.
Bir de şu yılbaşında çalışan insanlara falan prim mrim veriliyordur umarım. Misal polisler itin uğursuzun arasında sabaha kadar itiş tepiş arasında, bilmemkaç kişi göz altına almışlar falan. Onlara da bir kıyak yapılmalı bence. Misal onlar için de başka bir gün yılbaşı belirlensin onlar da o günde eğlensinler Taksim'de.
Etrafımda biri cep telefonunu arka cebine koymuşsa en çok ben geriliyorum. Her an oturunca çatır çutur kırılacakmış gibi geliyor güzelim telefon.
Şimdi gelip biri bana sorsa "İstanbul nasıl bir yer" diye ona derim ki "İstanbul, çöp konteynerlerinin yolun ortasında durduğu ve arabaların onları heyecanla solladığı şehirdir genç adam". Evet aynen bunu yaşadım geçen hafta.
Pinokyo karakteri çocukları biraz yalana sevketmiyor mu. Ona bakan çocuk "la bunu defolu yapmışlar burnu murnu uzuyo, çok şükür benim öyle dertlerim yok rahat rahat söyleyebilirim yalanımı, zaten bu yaşlılar da burun uzamadan anlamıyo yalanı doğruyu demek ki böyle birşeye gerek duymuşlar" diyebilir bence rahatlıkla.
Açık bir alanda dikilen bir grubun arasında üstten bir grup kuş uçtuğunda gerilip endişeyle "sıçarlar mı acaba" diye gökyüzüne bakan insanların hepsi benim manevi kardeşimdir adeta. Ben de yaşarım hep o gerilimleri.
Şimdi yılbaşının evde kutlandığı her evde o yılbaşı gecesindeki görkemli, ihtişamlı çerez tabağından sadece leblebiler kaldı dimi. Ailenin sinsileri atılganları evelden evelden yediler fıstıkları fındıkları, sonra da kalan leblebilere ihtimam göstermedi kimse. Üzülerek söylüyorum ki bütün o evlerdeki leblebiler sonunda çöpe atılacak.
Son bir tavsiye benden size. Okumak güzel şeydir sevgili okur. Gittigidiyor'un kitaplar bölümüne bir baktım da dün gece, en süper en ilgi çekici her konudaki kitaplar 3-4 liraya satılıyor kapış kapış. Bir 3-4 lira da kargo parası olur en fazla. Ben derim ki böyle bir internet fırsatı varken kapın siz de birkaç kitap. Ben de yakın zamanda okuduğum kitaplarla ilgili yazılarımla bir kültür sanat havası estireceğim blogumda. Şimdiden hepinize keyifli okumalar efem.

Neşeli yıllar

2009-12-31T22:26:00.004+02:00

Kaç ay olmuş blog yazmaya başlayalı da nice önemli günü kutlamadan geçmişim. Artık buna bir dur demenin zamanı geldi. Siz saygı değer okurlarımın (okurum olmayanların da yeni yılını falan kutlamam ha) yeni yılının öncelikle parayla (herkes öncelikli sağlıklı olsun diyo ama yurdumuzda para olmadan sağlık da olmuyo) hemen ardından sağlıkla sonra da akademik ve kariyerik başarılarla dolu olmasını temenni eder büyüklerimin ellerinden (ama şöyle en azından 20 yıl falan büyüklerimin) küçüklerimin gözlerinden, akranlarımın da yanaklarından öpmeyi siz sevgili okurlarıma borç bilirim. İsminden tiksindiğim şu 2010 yılında da en neşeli yazılarla karşınızda olmak dileklerimle, iyi seneler sevgili okurlar.

not: Hakkaten dediğim gibi yeni yıla da bilgisayar başında yanımda arkadaşla tv izleyip blog yazarak girmenin heyecanı içerisindeyim.

Şöyle böyle #12

2009-12-31T00:43:00.005+02:00

Yılbaşı ile ilgili bir yazı bekliyordun dimi sevgili okur. İşte böyle şaşırtmaya meyilli biriyimdir aynı zamanda. Tahmin ediyorum ki şuan okumakta olduğun yazı 2009'un son (klişelerden klişe beğendim) şöyle böyle yazısı.

Televizyonda Küçük Kadınlar adlı bir dizi var. Ben de bu dizinin adını ne zaman görsem için için "kadının küçüğü büyüğü olmaz" diyorum. Nedense çağrışım yapasım tutuyor bu ismi görünce. Hatta kısa süre içinde iki kere görürsem ikincisinde de "küçük kadın yoktur bakımsız kadın vardır" diyorum.
Kozmik oda diye birşey çıktı yakın zamanda. İsmini duyunca sanki böyle mavi ışıklı, zemini camlı, enteresan gri ya da beyaz möbleli bir oda geliyor dimi gözünüzün önüne. Oysa içi dosya klasör dolu normal bir devlet dairesi odasından farklı değil. Kozmik olunca ismi beklentiler artıyor ama tabi. Bir de şu var ki kozmik, evrenle alakalı falan demek. Ne alaka bu gizlilik ortamı ve dosya klasörlerle?
Bazı insanlar var ki (etrafımda da var bu insanlar var) her gün mutlaka eğleniyorlar. Her gün başka bir bar başka bir disko. Hadi şimdi çok yadırgamış gibi yapmayayım bunları ben de zamanında mekanlardan mekanlara akardım, ya da akmasam da damlardım diyeyim. Ama bu insanlar her gün bir yerlerde falan. Bu enerjilerinden ötürü saygı mı duysam yoksa yaşamlarının denyoluğundan irite mi olsam bilemedim.
Bugün yine Wipeout'u izledim de bazen çok zulüm ediyorlar gibi sanki yarışmacılara. Misal geniş bir ailenin en büyüklerinden birisi katılsa o yarışmaya, o görüntüleri de ağlak bir müzikle o ailenin genç yağız delikanlılarına izletsek kahveden çıkıp koşarak Arjantin'e ulaşmaya çalışırlar ellerinde sopalarla sanki. Toplarını falan patlatırlar ortamının. Havuzunu kuruturlar.
Kötü seslendirme bir diziyi ne kadar rezil bir hale sokabilir bugün o.c.'de gördüm. Fox TV'yi zaten sevmezdim, şu seslendirmecilerini duyduktan sonra bir kat daha sevmedim. Sinemayla falan uğraşanlar varsa bulsunlar dizinin yayınlandığı günü bir seslendirmeli haliyle izlesinler bir de orjinalini izlesinler. İnsanın seslendirmeli haline inanası bile gelmiyor.
Yemek yaparken 2 su bardağı süt falan koymak gerekir ya bazen, ben onu hiç beceremiyorum işte. Bardağı dolduruyorum tam tencereye dökücem diyelim, çok yavaş dökmeye başlarsam bardağa yapışık akıp alttan alttan yerlere dökülmeye başlıyor süt. Hızlıca boşaltayım diye bardağı ters çevireyim diyince de o devinimle tencerenin bir köşesinden fırlıyor bir miktar süt. Şu 20. yüzyılda başlamış olan hayatımda kendi yaptığım hiçbir şeyin ölçüsünü bu yüzden tutturamadığım için ideal halini yiyememişimdir herhalde.
Geceleri uyumakta sıkıntı çeken birisi olduğum için NBA en büyük imdadıma yetişen spor dalı oluyor bu gibi durumlarda. Ergenlik öncesi ve ergenlik yıllarımda da süper basketbol oynayan birisi olarak o dönemlerden beri neşeyle izlerim NBA maçlarını. Ancak şöyle bir durum var ki kimse o saate kadar oturup o maçları izleyemediği için ben de okulda bunun muhabbetini yapacak kimse bulamıyorum. Bir de herkesin benim gibi tuttuğu çok bariz bir takım da olmuyor ki benim tuttuğum güzelim takım olan Boston gidip yendiğinde "laaa dün gece nası yendik oluum" diye ufak iğnelemeler yapabileyim. Burdan NBA başkanına sesleniyorum, maçlar Türkiye saatine göre akşam olsun bütün kanallar da zorunlu olarak yayınlasın lütfen.
Ayrıca aklıma gelmişken şunu da söyleyeyim NBA'de çok hoşuma giden birşey de NBA oyuncularının sosyal sorumluluk projelerinde çalışmaları. Misal son zamanlarda çocuklara okumayı sevdirmek için koca koca NBA yıldızları alıyor eline kitabı gidiyor ilkokullara falan. Aynı olay Türkiye'de de olsa keşke. Gidip içip içip bileklerini keseceklerine ya da arabayla takla atacaklarına böyle faydalı işlere bulaşsalar keşke. Şimdi de burdan TFF'ye sesleniyorum. Yapın böyle birşey.
Parahuman'dan dev bir hizmet daha. Zengin olmak artık çok kolay. Şöyle ki. Milli Piyango yılbaşı çekilişi yarın öğlen 1'de başlayacak ve en son gece saatlerinde büyük ikramiyeler çekilecek. Biletler geceye kadar satılamya devam edecek. Bir tanıdığınızı oturtun çekilişin başına. Numaralar çekildikçe yollasın size numaraları. Siz de akşama kadan çıkan numaralı biletleri toplayın piyasadan, çabalamadan zengin olun. Ayrıca Milli Piyango'yu da böyle bir hatayı yaptıkları için burdan gözlerinden öperim.

Şöyle böyle #11 (Yılbaşı özel)

2009-12-29T17:55:00.007+02:00

Hırpani okuldan gelmiş ruh halime rağmen dayanamadım siz biricik okurlarımı yazısız bırakmaya. İşte belki de yılbaşından önceki son şöyle böylelerim. Şimdiden uyarayım biraz yılbaşı özel şöyle böylesi tadında bir yazı olabilir bu. Yılbaşıyla hiç işi olmayanlar okumayabilir yani.

Yılbaşı deyince aklıma geldi de şu Aralık ayının en son okul ve iş gününde "seneye görüşürüz ehehe" diyen hiçbir insan ilerde önemli bir yere gelemeyecek olandır. Yapmayın o yüzden.
Bir de şu kırmızı don hediye alma durumu ile ilgili de şaka yapılmasın artık. Nereden çıktıysa bu adet birisi de bana açıklasın ayrıca. İlk kimin aklına gelmiş yani bu durum?
Benim gözümdeki en cesur kişi yeni yılın ilk saatlerinde Taksim'de yürüyebilecek olandır. Nasıl insanlar doluşacak bu sene de merakla bekliyorum hareketli Taksim gecesi görüntülerini.
Türk kanallarının yeni yıl şarkılarını duyduktan sonra Discovery Channel'ın yeni yıl için yaptığı 2 şarkıyı duyunca ülkemizin müzikal gelişimi adına öyle bir endişe kaplıyor ki içimi, bu derdimi nereye haykırsam geçmiyor. Merak edenler için işte şarkı 1 ve şarkı 2. (Şimdi linkleri eklerken bir daha dinleyeyim dedim de çok ince güzelliklerle dolu şarkılar. Özellikle ilk şarkının sonundaki Hawking'in şarkıya katılması. Ayrıca sevgili okur sen de önce yazıyı okumayı bitir sonra dinle e mi canım?)
Malumunuz olan tıngır mıngır arabamla ilgili beni efkarlandıran bir nokta var ki evin önündeki otoparkın hunharca eğimli olması. Diyeceksiniz ki ne olmuş yani? Ben de derim ki eğimli otopark otomatik vites arabası olana güzel. Benim canım çıkıyor diğer arabalara dokandırmadan park etmek için.
1 Ocak'ta ki anahaber bültenlerinde "işte yeni yılın ilk bebeği" haberi görmezsem anlayamıyorum yeni yıla girdiğimi. Ayrıca şimdi düşündüm de herhalde moral bozmasın diye "yeni yılın ilk öleni" gibi haberler yapmıyorlar.
En büyük korkum bir yılbaşı eğlencesinde okuldan tanıdığım bir hoca ile karşılaşmak. Kabus gibi. Düşünsenize 2 gün önce sınıfta diferansiyel denklemler anlatan adam yılbaşında kafasında süslü takke ağzına düdük karşımda hoplayacak zıplayacak. Ben bir daha nasıl dinleyeyim ki şimdi o dersi? Sırf bu yüzden yıllardır yılbaşlarını (yılbaşılarını?) evde geçiriyorum dersem bana inanır mısınız? İnanmayın. Üşendiğim için evde geçiriyorum.
Evde geçirilen yılbaşının da en büyük numarası mandalina, çerez ve dansözdür herhalde. Şimdiki gençler olarak pek dansözün kıymeti bilinmiyor sanki ama 40 yaş üstü beylere dikkatle bakınca (TRT'nin tek kanal olduğu dönemden bir alışkanlık herhalde) evde en ufak bir dikkat dağıtıcak hadise istemezler o dansözler çıktı mı.
Bir de yeni bir adet dikkatimi çekti ki yeni yıla girerken evde nar kırıp kesip yemek. Evin bereketini arttırırmış inanışa göre. Bu adetleri kim çıkarıyor bilmiyorum ama keşke nar yerine hindistan cevizi falan deseymiş de gece gece herkes elinde çekiç testere tak tuk girişseymiş hindistan cevizciklerine. Daha aksiyonlu olmaz mıydı böyle?
Yılbaşı öncesi bir de her şirketin (en ufak bir bakkalın bile) eşantiyon olaraktan takvim ya da ajanda verme tutkusu vardır. Biz de nasıl bir milletsek daha bunu reddedeni görmedim. "Birgün mutlaka işe yarar" diye alırım bende. Ama inanın sevgili okurlar evde 1999'dan kalma kapağı açılmamış ajanda var. Belki aynı günler bir daha denk gelirse kullanırım diye duruyor herhalde.
O kadar uzun yıldır yılbaşında kar yağmıyor ki artık dükkanının camına kardan süs yapan dükkanlara sürrealist gözüyle bakıyorum. Gerçi onun yerine yağmur yapsa daha mı hoş olur diyeceksin. Evet olmaz ben de biliyorum.
Eskiden yılbaşında çalışanlara üzülürdüm, artık imreniyorum. Benim haftalardır ızdırap içinde yaşadığım "yılbaşında ne yapsam lan" ikilemine (ikilem de değil hatta çoklam) kapılmıyor onlar. Ayrıca dünyaya da somut bir katkıları oluyor. Benim gibi mandalina yemesinden iyidir herhalde.
Yılbaşı günü televizyonda binbir tane eğlence programı şov falan oluyor ya, o şovları çekenler oynayanlar yayınlayanlar falan hiçbiri o günü televizyon karşısında geçirmiyor olması çok büyük bir ikiyüzlülük gibi geliyor bana. Madem o kadar övüyorsunuz şöyle güzel yılbaşı programı yaptık böyle güzel yılbaşı programı yaptık oturun izleyin siz de o zaman evinizde. Ne o laylalarda reynalarda kutlamalar falan?
Yılbaşının bana göre en keyifli hadiselerinden birisi de zaman farkı mevzusundan diğer ülkeler nasıl girmiş onu izleyebilmektir bence. Elin Japonu Korelisi Avustralyalısı yapmış şahane havai fişekleri bam güm atıyor falan. Ben de Rusya falan gibi enlemesine uzun ülkeleri düşünürüm. Bir ucu girecek diğer ucu daha sonra mı girecek nasıl olacak? Ortak saat de kullanılmaz öyle büyük bir ülkede. Ya da Türkiye'deki şu saatleri geri alma olayı bu yılbaşına gelse ne güzel olmaz mı? İki kere kutlamış olurduk.
2010 size de çok acayip gelmiyor mu? Misal bana 2000'e girmek kadar enteresan geliyordu. 2000'e girdikten sonra bir iki üç diye sonuna ekleye ekleye gideriz diye tahmin ediyordum. Ama bu aradaki 10 bozacak işi. Bir de şu 2000'den sonra doğmuş çocukların doğumyılını söylemesi olayı enteresan. Ben akranlarıma falan sorduğumda "86lıyım" "87liyim" gibi cevaplar alıp bunu tatmin edici bulurum ama biri gelip de bana "2liyim" derse hiç hoşuma gitmez. Zaten iyice yaşlanmış gibi hissediyorum. Minibüste "amca parayı uzatır mısın" diyen çocuğa "git kendin ver" demişliğim var. Bir kere de takside "abi valla sen 30 yoksun en fazla 28 falan" diyen bir taksici vardı ki ona böyle birşey söylemeye pek yemedi.
Yılbaşı olayının beni en enterese eden yanı yılbaşı piyangosudur. Hatta bu sene kendime çıkacağından emin gibiyim. Şöyle bir strateji belirledim ki insanlar gidip bütün çıkmayacak biletleri alacak. Ben de en son gün gidip kalan ve tutacak olan biletleri alıp zengin olacağım. Akşam haberlerinde de sırıta sırıta "ikramiye ile 600.000 binek otomobil alınabiliyor" haberine bakıp "ohooo ben pazarlıkla 700.000 tane alırım o zaman" diyerek sevineceğim.
Yurdumda yılbaşı kutlanmasına karşı olan bir grup insan var. Dikkat ettim ki onlar yılbaşında eğlenmemekle kalmayıp iyice bir de somurtuyor. "Madem bugün eğlenmiyorum eğlenmediğim de iyice belli olsun, biraz limon yalayım da iyice ekşitebileyim suratımı, daha bir kaknem olayım" der gibi bir halleri var. En eğlenilen yerlerin yakınında durum kollarını bağlayıp oturduğu yerde somurtabilir bunlar her an, hiç şaşırmam.
Şimdiden siz sevgili okurlarımın hepsine iyi seneler derken şimdi aklıma gelen bir fikir doğrultusunda "acaba yeni yıla girilen anlarda oturup blog mu yazsam" diye düşünerek yılbaşı anlarını ne kadar çılgınlarmışcasına ve coşkulu kutlayacağımın ipuçlarını size vermekten kıvanç duyarım. Neşeli seneler sağlıklı yıllar dilerim efem.

Örnek yolcu

2009-12-28T01:02:00.003+02:00

Evimden okuluma giderken eskiden kullandığım otobüs hattında sempatikler sempatiği bir şoför vardı. Öyle ki otobüsle üst geçitten geçerken "şu anda 20 fit yükseklikteyiz" ya da "son seferimin son durağına yaklaşıyorum ve evime gidip karımın yaptığı fasulyeyi yemek için sabırsızlanıyorum" gibi enteresan cümleler kurardı. Birgün yine sabah haliyle ilk duraklardan bir tanesinden bindim otobüse. Baktım bu sempatik şoför direksiyonda. Tam akbilimi basarken "hoşgeldiniz, günaydın beyefendi nasılsınız?" dedi, ben de insan bir kimse olduğum için "çok teşekkür efendim sizi sormalı" dedim, o da "çok tefekkürler beyefendi hayırlı yolculuklar" dedi, ben de "kolay gelsin" deyip geçtim o eski Mercedes otobüslerin karşılıklı bakan ve hiç sevmediğim 4'lü koltuğunun en düz ve en cam kenarı olanına.

Tıngır mıngır ilerlerken otobüs, tam E5'e çıkmaya birkaç durak kala bu şoför dellendi. Ben de kulaklığımı takmış sakin sakin müzikler dinliyor olduğum için baştan pek ciddiye almadım. Ancak gördüm ki arada sırada direksiyonu bırakıp eliyle beni işaret ediyor sanki. "Selam verdik kabahatli mi olduk" diyerekten usulca çıkarttım ki kulaklığı bir de ne duyayım. Otobüsün örnek yolcusu olmuşum. Şoför oturduğu yerden "80 kişi bindi otobüse hepsine selam verdim de içinizden sadece şu beyefendi karşılık verdi, nasıl millet oldunuz yahu bunca insandan sadece bir tanesi mi selam verir?" diye öykünüyor. Adam sinirlenmiş o tamam ona diyecek birşey yok. Ancak ben babası sınıf öğretmeni olup da sınıftaki tek takdir almış öğrenci gibi kaldım otobüsün ortasında. Kimsenin sevmediği örnek öğrenci gibi kaldım. Enteresan bakışlar arasında (aslında sonrasında da uyuyarak) baya bir yol almıştım.

Şöyle böyle #10

2009-12-27T01:13:00.003+02:00

Hey gidi hey şöyle oldu böyle oldu diye yazmaya başladığım bu madde madde yazıların da onuncusunu da yazıyorum sonunda.

Yılbaşı kabusum olan soru tekrar karşımda. Günde nice kereler yılbaşında ne yapacağım sorusuna maruz kalıyorum. İşin kötüsü karar vermedim dedikçe cevap alamayanlar tekrar tekrar soruyor, haliyle her geçen gün de bunu soranlar sayısı artıyor.
Deliye hergün bayram ise delirmek üzere olan birine de her gün arife (arefe?) mu oluyor haliyle? Mesela her gün bayram temizliği falan mı yapıyor bu insanlar? Ya da gidip bayramlık mı alıyor kendisine?
Kamera şakalarına oldum olası uyuz olmuşumdur. Hatta isterim ki elimde en sopayla yürüdüğüm bir anda bir şakacı gelsin beni bulsun da kaşına gözüne vurayım o sopayı. Hatta herif şaka dediğinde bir kere daha vurayım. Polis de sorarsa derim bu bana böyle böyle yaptı sonra da şaka dedi inanmadım diye.
Fox TV'deki amerikan güreşi olan Smackdown'da bir karakter var ismi Undertaker, bizimkiler de bunu mezarcı olarak çevirmişlerdi galba. Oysa ki alttan alan deselerdi birebir çeviri yapıp çok neşeli olmaz mıydı?
Geçen gün bir özlü söz duydum (her zamanki gibi söyleyenini unuttum) çok hoşuma gitti burdan da hepinizle paylaşmak istedim: Eğer elinizde bir çekiç varsa herşey bir çivi gibi görünmeye başlar.
Eskiden kış mevsiminde sobaların üstüne mandalina kabuğu konurdu çok güzel kokardı. Günümüz kombili evlerinde yaşayan çocukları bunları bilmiyor mesela.
Olur da birgün Wikipedia adlı site kapatılırsa Türk gencinin akademik kariyeri biter. Türk öğrencilerin ödev ortalaması 30'un altına düşmezse ben de bu blogu kapatır giderim.
Dünyanın en enteresan şeyi eline fotoğraf makinası almış birkaç Türk gencidir. Verin ellerine kamerayı geçin uzaktan seyredin. Ne yaratıcı fikirler, ne sıradışı akrobatik hareketler. Bunu bir kere gören kişi bir daha National Geographic izlemeye tövbe eder, belgeselin kralını Türk gençleri oluşturur.

Neşeli hayat ne kadar neşeli

2009-12-26T16:03:00.005+02:00

Kaç zamandır hangi kanalı açsam Yılmaz Erdoğan ve BKM ekibini çektikleri film hakkında konuşurken görüyordum. Sonunda da dayanamayıp gittim sinemaya "acaba neymiş bu kadar konuştukları film" diyerekten. İzlemeden önce de ne beklemem gerektiğini çok iyi biliyordum. Başrolde naif karakterlerin olduğu filmler nedense daha çok beğenilmiştir. Örneğin Hokkabaz filmindeki sihirbaz olan karakter, ya da Herşey Çok Güzel Olacak filmindeki Altan'ın abisi, Takva'daki baş rol falan. Bunların hepsi naifliğiyle izleyenin gönlünde taht kurmuş, acıyarak sempati duyulmuş Türk filmi karakterleridir. Bu filme girerken de beklentilerim fakir ve naif aile babası para için noel baba olur, herkes buna güler, bu insanları sevindiriyorum diye sevinir doğrultusundaydı. Ancak gördüğüm en başarısız naif karakter buydu. Bir kere naif karakter kendi işini kurup patron olmaya çalışmaz pek. Sonra iş yeri batınca da eline sandalye alıp bam güm girişmez etrafa. Ayrıca naif karakter böyle cin yollarla zengin olma yollarına da girişmez. Maaşlı falan çalışır. Karakterler inandırıcılık açısından tatmin etmese de filmin içerisindeki ufak şakalar ve ironik durumlar filmi izlenebilir kılan detaylardı. Ancak medyadan benim gibi çok yüksek beklentilere sahip olduysanız onları unutup gitmenizi tavsiye ederim. Karakterler gerçekçi gelmese de yaşanan olaylar ve etrafta gördüğümüz maskot tarzı çalışanların arka yüzünü görmek açısından keyifli olabilecek bir film. Ama açıkcası merak ettiğiniz başka bir film kalmamışsa son tercih olarak gidip seyretmenizi tavsiye edebilirim. Şimdiden iyi seyirler.

Günümüz çocukları ne yapar

2009-12-25T23:33:00.004+02:00

Her dönem için yurdum çocuklarının adeta anlaşmışcasına ortak zevkleri vardır. Bu olay aslında dönemin ekonomik durumu ve medyanın etkisinden ibaret birşeydir. Misal babalarımızın amcalarımızın döneminde beş taş ve çelik çomak gibi bütçe gerektirmeyen oyunlar oynanırmış. Tabi ki bir de simit ve saklambaç gibi klasikler vardır ki onların dönemi hiç geçmez. Ancak gelişen sanayi durumlarıyla falan alakalı olarak benim çocukluğumdan sonra gözlemleyebildiğim kadarıyla bu olaylar çok hızlı değişmeye başlamış. Örneğin ben misket (bilye de der kimi insanlar) döneminin sonlarına yetiştiydim. Yani bir yandan oynardık ama bir yandan da oynayanlara demode gözüyle bakardık. Çok sıkılınca oynanan birşeydi yani. Sonrasında ise taso denen bir dalga çıktı ki tüm çocuklar bu plastik yuvarlağa kitlendi. O zamanlar tasonun kenarı ile diğer tasoya bastırılır, zıplattıktan sonra diğer yüzü dönerse o tasolar rakip tarafından ele geçirilirdi. Hatırlarım ki okulun en çok taso sahibi olan çocuklarından birisiydim ben. Bunun sebebi hem başarılı oynamam hem de o zamanlardan bugün ki tosun bünyemin temellerini atmaya and içmişcesine yediğim cipsler idi. Hatta nice kereler hatırlarım aldığım cipsten taso çıkmadı diye fıttırdığımı. Bu taso olayında da türlü cinlikler türedikten sonra bütün erkek çocukları and içmiş gibi futbolcu kartları satın almaya başladı. Kimisi sakızlı olurdu hatta, o da nasıl tuğla gibi bir sakız ise çiğnedikçe sertleşir, sertleştikçe kaybolurdu. Bu kartlar dediğim dönem de daha Fenerbahçe'li Uche'nin Deniz Uygar olmadığı zamanlar. Bugün ki teknik direktörlerin hepsinin saçlarının olduğu dönem. O kartlarla oynanan oyun da bir enteresandı. Sırayla karşılıklı kartları açıp üzerindeki numaralara bakarak biri diğerini alırdı. Bitmek bilmeyen ve tamamen şansa dayalı ilginç bir oyundu yani o da. Benim en son alakadar olduğum bu hadiseden sonra hiç haber alamadım bir daha günümüz çocukları neyi sevdiği, neyle oynadığı konusunda.

Geçtiğimiz aylarda futbol sever kuzenle gidip bir PES oynayalım dedik, yöremizdeki internet cafemsi mekanın PES oynanan ağır abiler bölümüne geçtik. Orda işte bir kere günümüz çocuklarının en büyük ilgi alanını duyma şansım oldu. Konu Fox TV'de yayınlanan günümüzün çok süslü amerikan güreşi. Muhabbet de o kadar kısır ki, herkesin seçtiği bir adam var, sırayla "oğluuum siyam pank ona yerden sekmeli duvardan düşmeli bir yanar döner tekme atarsa o biter zaten" ya da "hadi lan ordan jeff hardy telden uçurtmalı parandeli taklayla vurursa yığar o adamı oraya" diye konuşuyorlar sadece. Haftada da anca birkaç gün televizyonda seyredebiliyorlar bu hadiseyi. Bir an için tiksindim günümüz çocuk kitlesinden. Sonrasında da merak ettim acaba ben çoluk çocuğa karıştığımda benim tıfıllar neyle haşır neşir olacaklar diye.

2009'un enleri

2009-12-25T01:50:00.005+02:00

Blog yazma sürecimin ilk yeni yılına doğru yaklaşırken ben de şu 2009 yılına genel bir bakış atayım en enteresan olayları medyadan, sağdan soldan gördüğümce yazayım dedim. Bu arada yakın zamanda bir yeni yıl yazısı yazacağımı da şimdiden müjdelemiş olayım burdan.

En meteorolojik optimist: "Kar yağsın hem mikroplar da kırılır" demesiyle Muammer Güler
En itirafçısı: "Ben zaten iç çamaşırı giymiyorum" demesiyle Kadir Topbaş
En Kasımpaşalısı: "Van münüst" sözüyle Recep Tayyip Erdoğan
En uçucusu: "Havada durdum şahitlerim var. Allaah... Allaaaaaah" demesiyle Sadri Yıldız
En sevişgeni: Asansörde damacana ile cinsel temas halinde yakalanan genç
En öpüşgeni: "Her yerinden öpüyorum Rüştü" demesiyle Ertem Şener
En ağzı burnu dağılan: Berlusconi
En büyük kaybı: Micheal Jackson
En başarılı takımı: FC Barcelona
En büyük tartışma konusu: UGG
En büyük sallayanı: "Biz de 5 sene üst üste şampiyon oluruz" demeciyle Yıldırım Demirören
En büyük hüsranı: Facebook'un video paylaşım sitesine sonra da oyun paylaşım sitesine dönüşmesi.
En korkulanı: Domuz gribi
En ali kıran baş keseni: "Federasyonun verdiği ceza haksızdı, ben Emre abinin boğazını sıkmaktan başka birşey yapmadım" demesiyle Sabri Sarıoğlu
En üzücü gideni: Roberto Carlos
En taklacısı: Batmakla yetinmeyip aynı anda ters dönen Karaköy iskelesi

Giden konforun ardından #2

2009-12-24T21:04:00.003+02:00

Soğuk bir eylül günü birincisini yazdığım giden konforun ardından yazısının ikincisini yazacağım günü endişe ile bekliyordum. İşte o kara gün de bugünmüş. Artık trikotaj alanından bir kısıtlama darbesi daha yedi naçiz bedenim ve artık montumu almadan dışarı çıkmaz oldum. Eğer benim gibi kalıplı bir kimse iseniz de mont büyük bir ızdırap olur. Kalabalık yerde hafiften savurarak giydiğimde fırtınalar mı kopmadı, sıcak bir kantine girdiğimda koyacak yer mi bulamadım, güneş açtığında elimde taşırken adeta büyüyüp bir gemi yelkeni gibi mi olmadı. Hele bir de benim gibi otomobil kullanıcısıysanız ayrı bir dert. "Zaten araba 2 adım mesafede" diyip montu almazsanız kesin hasta olursunuz. Evden montu giyip çıktıktan sonra arabaya binince benim gibi arabanın içinde sadece 2 su bardağı hacminde yer kalıyorsa o mont mecburen çıkar. Ancak arabanın içinde hırpani hareketlerle mont çıkartmak da ayrı bir ızdırap. İndikten sonra tekrar giymek ayrı bir ızdırap. Sınıf ortamında koyacak yer bulmak ayrı bir ızdırap. Tek artısı çok cebi olduğu için mp3 çalar, kalem koymak açısından bol avantajı var. Ancak onlara acil bir ihtiyacınız doğduğunda o montla cebelleşip bulması ayrı dert. Kısacası monttan yana derdim var dostlar. Yazıma da karikatürist Umut Sarıkaya'nın bütün hislerime tercüman olan bir karikatürü ile son vermek isterim...

Tchau Roberto Carlos

2009-12-24T17:02:00.005+02:00

Yegane sosyal faliyetim olan maça gitme olayı benim için son derece yorucu bir o kadar da keyifli bir hadise olagelmiştir. Ancak geçen hafta gittiğim bir maç şimdiye kadar izlediklerim arasında bambaşka bir yere sahipti. Başlıktan da tahmin edilebileceği üzere geçen hafta gittiğim maç Fenerbahçe ve Sheriff arasında oynanan maçtı. Bu maçı bu kadar özel kılan şey ise Türkiye'ye gelmiş en kariyerli ve en çok Avrupa maçı oynamış olan dünyanın bir numaralı sol beki olan Roberto Carlos'un veda maçı olmasıydı. Türkiye'ye nice yabancı ve kaliteli futbolcu gelmiştir ancak aralarında sadece Roberto Carlos'un internetteki videolarını seyredip de "piüü vay vay vay nası vuruyo la bu adam topa böyle" dediğim tek adamdır. Yorumcuların da "bu adam oynamıyor, eski Carlos böyle miydi?" diye sormalarına zerre kulak asmadan ben Roberto Carlos'u sadece örnek alınması gereken mütevazi karakteri ve sempatik tavırları ile hatırlıyorum. Ayrıca bir de şu var ki maç öncesinde futbolcuları tek tek tribüne çağırırken Selçuk Şahin'i çağırmak var bir de Roberto Carlos'u çağırmak var. Bunun için de Fenerbahçe klübüne teşekkür etmek gerek sanırım. Gidişinden sonra da hala bunca spekülasyon yapılırken ben inandığım üzere ailevi sebepleri ile ülkesine dönen bu minik dev adamın Türk futbol seyircisi üzerinde çok büyük bir etkisi oldu. Ben de burdan kendisine sonraki futbol ve aile yaşantısında başarı ve şans dilemek istedim. Ayrıca aynı klüpte oynayan takım arkadaşlarına ve hatta ülke çapındaki tum futbolla ilgili insanlara örnek olmuş olmasını dilerim. Kendisini Türkiye'de görmek benim için çok büyük bir keyifti. Güle güle Roberto Carlos.

Yakın çizgi tarihim

2009-12-24T02:16:00.006+02:00

Her heyecanlı yurdum genci gibi ergenlik yıllarımla birlikte ben de mizah dergilerine merak saldıydım. Yanılmıyorsam ortaokul ikinci sınıftayken gidip ilk mizah dergimi almış ve aile bireylerinin endişeli bakışları arasında bol küfürlü karikatürleri gülerek okumaya başlamıştım. O zamanlar aylık dergi olarak L-manyak ve Leman vardı sadece. O zamanlar benim için L-manyak okunabilecek en eğlenceli dergiydi, ama aylık çıktığı için onun bekleme sürecinde de Leman okuyordum.

Böyle geçen yıllardan sonra haliyle ilgi alanlarım da değişmeye başladıkça biraz daha Leman, daha az L-manyak okumaya başladım. Hatta L-manyak'ta ki çizgi dizilerden sadece daha önceden okuduklarımı takip ederken yeni başlayanlar pek ilgimi çekmemeye başladı. O zamanlar Memcoş diye bir çizeri takip ederdim, ama ilerleyen zamanlarda "la nası insan bu, nesine gülmüşüm ben bunun" demeye de başladım. Ayrıca bu zamanlarda L-manyak ve Leman da mitoz bölünme ile Penguen ve Lombak oldu. Bildiğim birçok kaliteli yazar da bu yeni dergilere geçtiği için ben de yine bir hevesle bu yeni dergi sürecine başladım.

Bu esnada lisenin son üniversitenin ilk yıllarında biraz da siyaset merakım ile Penguen'in ikinci üçüncü sayfasındaki güncel ve siyasi haberlere de göz gezdirmeye başladım. Göz gezdirdikçe de buhranlardan buhranlara girdim. Bu esnada da bir dönemin kaliteli çizerleri Lombak'a geçtiği için aylık formatlı dergiyi de bir süre daha hevesle okumaya devam ettim. Ancak Penguen'de ki yeni çizerlerin özgünlüğü ve gayretleri ile esas ilgim yine haftalık çıkan popüler dergi olan Penguen'deydi ve perşembe günlerini hevesle bekliyip cuma günlerimi nispeten neşeli yapan şeydi bu dergiler. Bu süreçte de eski okuduğum dergilerden de iyice uzaklaştım.

Şimdi ise son dönemimde bu yeni yeteneklerin kurduğu Uykusuz isimli dergiyi hevesle okurken Penguen'i de arasıra aklıma eserse alıp okuyorum. Leman ve L-manyak'ı ise hatırlamıyorum bile diyebilirim. Bu son dönemimde de gördüm ki mizah dergileri siyasi ve güncel olaylara bakış açısı sahibi olmak için doğru bir adres değildir. Şöyle ki bu dergiler sadece "şu kötü, bu çok kötü, beriki daha da kötü" tandanslı yazılar ve karikatürler çözüm üretmek yerine sadece her durumun kötü yönlerini gösteriyor.

Bu anlattığım süre yaklaşık 10 senelik bir süreye tekabül ediyor. Tek değişmeyen şey ise şuydu ki bu dergilerin hepsini sarı saman kağıda basıldı ve öyle okuduk. Daha da kötüsü çizerlerin albümleri de benzer kağıda dandik bir kapak ile basılırdı. Onlarla da insanın arşiv yapası gelmezdi açıkcası. Ki zaten genelde tek karelik tek şakalık karikatür dolu olduğu için bu kitaplar, internette elden ele dolaşan tek karelik karikatürlere bakmaktan pek de farklı değildi. İçinizden mizah dergisi okuyanların bu yazıyı buraya kadar okuduğunu, mizahla işi olmayanların ise yazıyı okumayı çoktan bıraktığını biliyorum. Şimdi biri bana çıkıp da "sevgili parahuman, bunca şeyi niye anlattın?" diye soracak olursa ona da cevabımı vereyim.

Aylık kitapçı ziyaretim sırasında birkaç yıldır neşe ile takip ettiğim bir çizer olan Ersin Karabulut'un (ki aslında kendisinin hayatını bu kadar samimiyetle anlattığı için çok riskli bir iş yaptığını ve çevresinden gelen yorumlar yüzünden çok yıprantığını tahmin ediyorum) geçtiğimiz aylarda çizdiği çizgi hikayesini düzenli takip edemediğim için kitap halinde görünce atladım aldım. Ancak Türk mizah tarihinde sanırım bir ilki elimde tutmuş oldum. Şöyle ki sert kapaklı olan bu kitap, kuşe kağıdıyla da beni şaşırttı. Ayrıca yanlış bilmiyorsam Türk yapımı olan ilk çizgi hikaye olan bu kitap son derece makul bir fiyataydı. Bu basım kalitesi konusunda bir katkısı var mı bilmem ama Ersin Karabulut'a büyük bir teşekkür etmek gerekiyor sanırım böyle bir ilke imza attığı için. Ayrıca kitabı okurken de Kadıköy ve o civardaki tanıdık mekanları görmek adeta akşam haberlerinde ekranda kendini yolda yürürken görmek kadar heyecan vericiydi.

Şimdi düşündüm çok mu ciddi bir yazı oldu diye ama bence mizah önemli bişey. Kaliteli mizahı da severim mizahçısından ötürü. Bunca yıldır mizah dergilerini de takip eden birisi olarak böyle bir gelişimi görmek beni çok sevindirdi, ümitlendirdi. Bunu da yazmadan geçemedim. Ayrıca bu noktada bir parantez açıp hikayenin ve çizimlerin de son derece kaliteli olduğunu belirtmekte fayda görüyorum. Hatta şunu da düşündüm okurken, eğer Eternal Sunshine of the Spotless Mind filmi henüz çekilmemiş olsaydı bu hikayenin filmi yapılabilirdi. Daha fazla uzatmayayım şimdilik bu sıkıcı yazımı, yine de Türkiye'de çizgi roman nasıl olur diye merak eden birileri varsa monitörleri karşısında Ersin Karabulut'un Sevgili Günlük isimli çizgi hikayesini şiddetle tavsiye ediyorum. Ayrıca yine aynı çizerin kendisi ile ilgili şeyleri çizdiği kitabı olan Sandık İçi'ni de tavsiye ederim. İyi okumalar şimdiden.

Şöyle böyle #9

2009-12-23T01:23:00.005+02:00

Sancılı okul sürecim arasında bloga zaman ayıramama ızdırabı içerisinde yanıp tutuşurken yine birikmiş ufak tefek mevzulardan bir şöyle böyle yazısı yazayım dedim.

Nicedir bir reklam görüyorum, diyor ki "Doritos'un yeni malzemelerini ve adını bulun %1 hisseyi alın". Ben pek öyle şirket olaylarından falan anlayan birisi değilim ama bu %1 hisseyi aldıktan sonra şirket devamlı zarar etmeye başlarsa bu adam kazandığı ödülle rezil olmaz mı? Zarara falan girmez mi mesela?
Bir çevirmen daha "çok süper" anlamına gelen fantastic kelimesini fantastik olarak çevirirse ya cinnet geçiririm ya da elime aldığım taşı bu çevirmenin ağzına vururum.
Hoplamalı zıplamalı ayran reklamları da çok saçma geliyor bana. Öyle delişmen delişmen dansedip saçını başını sallayarak dans eden insanlar hiç ayran içecekmiş gibi gelmiyor bana. Ayran ağır başlı insan içeceğidir biraz.
Ersan İlyasova'lı laptop reklamı da son yıllarda gördüğüm en kötü reklam sanırım. 4 çekirdekli diye Ersan da 4 tane oluyor, ama yetmiyor bir de kocaman oluyor, ama hepsi de ayrı telden çalıyor. Biri kenarda hava yapıyor diğeri basket atıyor falan. Dikkatli izleyince görünüyor bu olay.
Süpermarketlerden alınan ekmekler fırın ekmeklerine göre daha bir itici gelegelmiştir hep bana.
Çocuklar Duymasın'da ki o havuç velet büyüdükçe en antipatik insan oldu çıktı. Keşke dizi biter bitmez bu çocuğu alıp adını sanını duymadığımız bir ülkeye götürselerdi de o sempatik ufak tefek haliyle kalsaydı hafızalarda.
Bazı dizilerde görüyorum da zengin evi kahvaltı sofralarında portakal suyu ve çay yanyana durur. Bizimkiler dizisinden itibaren de hep böyle olagelmiştir bu durum. O nasıl bir samimiyetsizlik, nasıl bir görmemişliktir? İkisini de aynı anda içecek insan zaten midesizin önde gidenidir, bütün aile öyle midesiz olamaz. Birer birer içiyolar desem çay soğur portakal suyu ısınır bir güzelliği kalmaz. Kimse o sanat yönetmenleri sonradan zengin olan insanların bu diziye bakıp da saçma sapan bir kahvaltı etmesine vesile olmuştur belki de. Bunu öğrenmek hoşuna gider mi şimdi onların da? Bunu okuyunca hepsi çok pişman olacak biliyorum.
Bilet alırken "yarım" kelimesinin öğrenciyi temsil etmesine sonuna kadar karşıyım. Öğrenciysek de en az 1 insan kadar girip görücem ben de o biletle girilen şey neyse neden yarım insan gibi hissedeyim kendimi. Öğrenci olmayandan neyim eksik de yarım olarak adlandırılıyor benim alacağım bilet statüsü.
Uykusuz gecelerimin bir numaralı kurtarıcıları genelde NBA maçları oluyor. Ancak bir de şu var ki NBA maçlarını da böyle keyifle izlememin en önemli sebeplerinden birisi Kaan Kural'dır. Bilgisine falan zaten diyecek söz yok ancak bu kadar heyecanlı, işini hevesle yapan, ahlaki değerlere bağlı insan olması da kendisine olan sempatimi 3'e katlıyor. Hatta sırf Kaan Kural için gidip RTÜK'e başvurmayı düşünebilirim, çünkü maç izlerken arasıra gaza gelip bir "oha" nidası ile başlayıp sonra buna kahkaha süsü verip "ohahahahaha" diye devam ediyor. Gerçi yasak olmasa da saygısından söylemezmiş gibi geliyor bana ama neyse. Ha ayrıca ne zaman uyuyor ne zaman uyanıyor onu da bilemedim, ne zaman NTV Spor'a baksam (genellikle en olmadık saatlerde) canlı bir maç ya da programda bulunuyor.
Sanıyorum ki bir haber sitesinin kalitesi sağdan soldan fırlayan reklamların azlığı ile doğru orantılı.

Firavun ve ibret

2009-12-21T21:38:00.005+02:00

Güncel olaylardan geri kalmayayım diye internetteki haber kaynaklarını tek tek dolaşıyordum yine az önce. Siteden siteye sekerken her tarafı reklamlı, Türkçesi ağdalı bir sitedeki başlık beni benden aldı. Başık aynen "3000 yıllık Firavun'un ibretlik görüntüsü" idi. Ben de merak ettim içeriğini bir okuyayım dedim. Ayrıca burda da bir parantez açıp Türk Dil Kurumu'na göre ibret; kötü bir olaydan alınması gereken ders, uyarıcı sonuç demekmiş.

İlk olarak ibret kelimesinden ve sitenin şekilsizliğin bu işin altından bir din propagandası çıkacağını tahmin etmiştim. Ancak sorun şuydu ki 3000 yıl öncesinde bu adam hristiyan da müslüman da olamazdı. O yüzden ne olmuş da böyle olmuş merak içerisindeydim. Açtım okudum da üşenmeden. Zamanın peygamberlerinden Musa gidip Firavun'u kendi dinine davet etmiş. Firavun da kabul etmemiş, ve bunları kendi topraklarından göndermiş. Sonra da bu kuru kuru gönderme kendisini rahatsız etmiş olacak ki toplamış askerlerini de düşmüş bunların peşine. Musa da o meşhur hareketini yapıp denizi ikiye yarıp geçmiş, Firavungiller geçerken de deniz kapanmış, Firavungillerin alayını su götürmüş. Ancak son anda Firavun çok pişman olmuş da secdeye gelmiş. Şimdi ilk olarak mumyanın şekline bakınca secdeyi yanlış yapmış gibi duruyor. Omuzlar falan yamuk. Onu da geçtim nası bir hırs ile secde edip kendini kasmışsa sular dalgalar falan da hiç bozmamış bu yanlış secde halini. Bunları da geçtim bildiğim kadarıyla milattan sonra 600'lü yıllara kadar secde diye birşey yoktu. Ha eğer Firavun'a son anında secde olayı vahiyle geldiyse, o da bir nevi peygamber sayılır bu sefer de ibretlik olayı kalmaz. Bu olayı da Kuran'da geçen "işte bu yüzden ibret olsun diye senin cesedini bozmadan denizden çıkarıp kıyıya atacağız" gibi bir cümleye bağdaştırmışlar. Gelin görün ki bu mumya sargılar içerisinde bir piramidin altından çıktı. Ayrıca nesini ibret alıcaksın ki adam kral, krallar gibi yaşamış, öldükten sonra bile nasıl bir ihtimam göstermişlerse cesedi sağlam kalmış.

Bunu yazmaktaki amacım da ortalığı karıştırmak falan değildi. Tee kaç zaman önce yazdığım iman gücü ile AIDS'e karşı koymak yazısında da olduğu gibi din propagandası yapmak için bilgileri kafasına göre çarpıtıp halkı cehalete sürükleyen bir gruba karşı bir şeyler yapmaktı. Umarım ki insanlarımız en azından okurken biraz da düşünür de doğru ile yanlışı ayırt eder.